ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਵੀਵਾਂ

ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਆਇਤ ਚਾਲੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀ ਆਇਤ ਚੌਦਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕਿ ਉਹ ਜੋਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ, ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, 1798 ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਆਇਤ ਚੌਦਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੋਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ, ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, “line upon line” ਦੀ ਬਾਅਦਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ—ਦੋਹਾਂ ਲਈ—ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਚਾਲੀਵੇਂ ਪਦ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ 1989 ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਪਦ ਚੌਦਾਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ, ਪਦ ਚਾਲੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਕਿ ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਚਾਨਕ “ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ” ਦੀ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਦ ਚਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ “chazon” ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਕ ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇਕ ਮਿਆਦ ਹੈ।

ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ। ਇੱਕ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ। ਇੱਕ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਦਰਿਆ ਦੁਆਰਾ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਦੈਵੀਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਦ ਚਾਲੀ ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰਾ ਹੈ। 1798 ਦੈਵੀਤਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 1989 ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਲਾਗੂਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਆਲੀਵੇਂ ਪਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚੁਆਲੀਵੇਂ ਪਦ ਸਮੇਤ, ਦਰਅਸਲ ਇਕਤਾਲੀਵੇਂ ਪਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਓਥੇ ਹੀ ਤਿਹਰਾ ਸੰਘ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ “ਪੂਰਬ” ਅਤੇ “ਉੱਤਰ” ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਰੋਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਕਨੀਕ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਰਿਆਹ ਸਿਮਿਥ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ *Daniel and Revelation* ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਠੀਕ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਰੋਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਆਪਣੀ ਅੰਤਿਮ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ “ਦੁਹਰਾਉ ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰੋ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਤਿੰਨ-ਕਦਮੀ ਤਕਨੀਕ ਆਯਤਾਂ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀ ਤੱਕ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਯਤਾਂ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਤੈਂਤਾਲੀ ਤੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀ ਇਸ ਤਿੰਨ-ਕਦਮੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਆਯਤ ਚੁਮਾਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਮੁੜ ਆਯਤ ਇਕਤਾਲੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ “ਸਮਾਚਾਰ” ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤਦ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਯਤ ਪੈਂਤਾਲੀ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਆਯਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਤੱਕ ਸ਼ਬਦ-ਬ-ਸ਼ਬਦ ਉਧਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਿਖਦੀ ਹੈ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਘਟਿਤ ਹੋਣਗੇ।” ਤੀਹਵਾਂ ਅਤੇ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਪਦ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜਾਂ ਵਜੋਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਤੋਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਵੱਲ ਹੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਪਦ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਾਲ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ।

ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ 496 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਲੋਵਿਸ (ਆਧੁਨਿਕ ਫ਼ਰਾਂਸ) ਪਾਪਾਈ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕਲੋਵਿਸ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਧਰਮ ਤੋਂ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਲੁਕਵੀ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ (ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲੋਤਿਲਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਸੀ)। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਪਾਪਾਈ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਦ ਵਿੱਚ ਕਲੋਵਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਭੁਜਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭੁਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਰਥਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭੁਜਾ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਤਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸੀ।

ਕਲੋਵਿਸ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਕੰਮ ਉਸ ਸਮੂਹ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰਹੇ ਯੂਰਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਘੜਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਰੋਮ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਲੋਵਿਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਰਾਂਸ ਨੂੰ, ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸੀਆ ਦੁਆਰਾ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਜੇਠੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕਲੋਵਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਆਹਾਬ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਿਜ਼ੇਬਲ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਵਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ), ਅਤੇ ਜੋ ਦਸ ਗੋਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੋਵਿਸ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਦਸ ਸਿੰਗਾਂ (ਵੇਖੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ) ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਿਆ। ਯੂਰਪ ਦੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਬਾਬਲ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਆਹਾਬ ਅਤੇ ਕਲੋਵਿਸ ਦੋਵੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਵਿਵਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਨੇ ਵਿਭਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੀ ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗਾ। ਰੀਗਨ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਸ ਆਖਰੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਨੌਂ ਰਾਜੇ ਉਹੀ ਕਰਤੂਤ ਅੰਜਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਸਦਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੀਗਨ ਇੱਕ ਧਨਾਢ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੀਡੀਆ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟਿਕ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਰੋਮ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਇਹ ਇਸ ਤੱਥ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਰੋਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੋਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਜੇਯ ਸਨ।

ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 31 ਵਿੱਚ ਐਕਟੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ, ਆਇਤ ਚੌਵੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਯੁਕਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਗੇ, ਜੋ ਰੋਮ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਇੱਕ “ਕਾਲ” ਲਈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ “ਕਾਲ” ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਕਟੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਿੱਥੇ ਐਂਟਨੀ ਅਤੇ ਕਲੀਓਪੈਟਰਾ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਰੋਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕੌਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਅਜੇਯਤਾ ਦਾ ਦੌਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਲਈ ਤੀਜੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਰੁਕਾਵਟ (ਗੋਥ) ਨੂੰ ਸਨ 538 ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵਾਲੀ ਹਕੂਮਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1798 ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਪੋਪ ਨੂੰ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਈ ਦਰਿੰਦੇ ਨੂੰ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸਾਲ, 1799 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੋਪ (ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜੋ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ) ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ।

ਉਹ ਬਾਹਾਂ (Clovis) ਜੋ ਪਾਪਾਸੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਨੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੌਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਨਾਲੋਂ ਹੀਣ ਸ਼ਹਿਰ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਉਹ ਜੰਗ, ਜੋ ਰੋਮ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲੜੀ ਗਈ, ਸਦਾ ਹੀ ਰੋਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਰਹੀ; ਅਤੇ 476 ਈਸਵੀ ਤੱਕ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਰੋਮੀ ਵੰਸ਼ਜ ਸ਼ਾਸਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ 538 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਹਾਬ, ਕਲੋਵਿਸ, ਅਤੇ ਫ਼ਰਾਂਸ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਨੇ 1989 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨਿਰੰਤਰ ਵੱਧਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦੇ ਪਤਨ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਸੰਵਿਧਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਰੀਗਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਸਾਲ 330 ਤੋਂ 538 ਤੱਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ 538 ਵਿੱਚ, ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਦੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਸ ਪਹਿਚਾਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਚਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। “ਭੁਜਾਂ,” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਲੋਵਿਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੂਤਪੂਰਵ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰਾਜ ਤੋਂ “ਨਿੱਤ ਦੇ ਬਲਿਦਾਨ” ਨੂੰ ਵੀ ਹਟਾਉਣਾ ਸੀ। ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਧਰਮ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਲੋਵਿਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਓੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਹੈ।

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਛਾਪ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਰੋਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੋਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਛਾਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰੋਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਆਮੋਸ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ, ਆਇਤ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ, ਆਮੋਸ ਇਹ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਕੀ ਦੋ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਨਾ ਹੋਣ?”

ਜਦੋਂ ਸਨ 508 ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸਰਕਾਰੀ ਧਰਮ-ਵਿਵਸਥਾ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੋਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਧਰਮ ਵੱਲ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸੰਕਰਮਣ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਨ 496 ਵਿੱਚ ਕਲੋਵਿਸ ਦੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਾਲ ਦਰਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਨ 508 ਤੱਕ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 1989 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰੇਗਨ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੰਵਿਧਾਨ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ “ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ” ਹੈ, ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਦੀਆਂ “ਭੁਜਾਂ” ਦਾ ਚੌਥਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ “ਭੁਜਾਂ” ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਣਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 538 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਸੰਨ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਕਥਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਗਬਰੀਏਲ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਸੀ ਕਿ “ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤੇਗੀ।”

ਬੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਦ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਦ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈ ਪੀੜਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਸੰਨ 538 ਵਿੱਚ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਆਇਤਾਂ ਹਨੇਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਇਤ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਤੰਤਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਫਲੇਗਾ-ਫੂਲੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕ੍ਰੋਧ 1798 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਤੰਤਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਪਤੰਤਰ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਤੰਤਰ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਤੋਂ ਤੈਂਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਤੱਕ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਤੰਤਰ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੁਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੀੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੈਂਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਭਾਸ਼ਾ-ਵਿਦ ਨੇ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਇਆ। ਤੇਰਾਂ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ। ਰੋਮ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਰਣਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਗਾਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਦੀ ਲਾਗੂਅਤਾ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਮੋਹਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀਹ ਤੱਕ ਦੇ ਪਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਤੀਹ ਤੋਂ ਛੱਤੀ ਤੱਕ ਦੇ ਪਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਕਿਰਪਾ-ਅਵਸਰ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਮੋਹਰ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਸੱਚਾਈ” ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਰੋਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ “ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ”।

ਦਾਨੀਏਲ ਜਿਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ ਦਾ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਤੀਹ ਤੋਂ ਛੱਤੀਹ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀਹ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਚੌਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਨੀ ਆਇਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੀਹ ਤੋਂ ਚੌਵੀ ਆਇਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚੌਵੀ ਆਇਤ ਤੋਂ ਤੀਹ ਆਇਤ ਤੱਕ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਾ ਪਤਨ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਚੌਦ੍ਹਵਾਂ ਪਦ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਹਵਾਂ ਪਦ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਬਗਾਵਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਂ ਨੂੰ “ਸੱਚਾਈ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਇ ਭਰ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਹੈ।

ਚਾਲੀਵਾਂ ਪਦ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੰਧੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਘੜੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਲ 538 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕੋਈ ਸੰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਫ੍ਰੈਂਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਲੋਵਿਸ, ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਫਰਾਂਸ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਕਲੋਵਿਸ ਨੇ ਰੀਗਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਦਰਸਾਇਆ। ਰੀਗਨ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲੋਵਿਸ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

ਉਹ ਯੁੱਧ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਲੋਵਿਸ ਨੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਟੋਲਬਿਆਕ ਦਾ ਯੁੱਧ ਸੀ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਜ਼ੁਲਪਿਚ ਦਾ ਯੁੱਧ ਜਾਂ ਕੋਲੋਨ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)। ਇਹ ਯੁੱਧ ਸੰਨ 496 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਲੋਵਿਸ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਸੀ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਪਰਾਜਯ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੈਥੋਲਿਕ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮਸੀਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਨਤ ਮੰਨੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਕਲੋਵਿਸ ਨੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਕੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਫ੍ਰੈਂਕਾਂ ਦੇ ਮਸੀਹੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘਟਨਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਈ।

ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਰੋਮ ਦੇ ਪੋਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੇਠ ਸੀ ਕਿ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਪੂਰਵ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰੀਗਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ ਕਿ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਕੌਣ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਭਰਮਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਥ ਜੋੜ ਲਿਆ।

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਇੱਕ ਦੋਹਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਰਾਂਸ ਵੀ ਇੱਕ ਦੋਹਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਰਾਂਸ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਜੇਠਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੀਗਨ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਦੇ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ 1798 ਤੋਂ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੁੱਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਫ਼ਰਾਂਸ ਦਾ ਨੇਤਾ ਕਲੋਵਿਸ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ ਜਿਸ ਨੇ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਫਿਰ ਪਾਪਾਸੀ ਨੇ ਔਰਲੀਅਾਂ ਦੀ ਕੌਂਸਲ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਨੇਤਾ ਰੀਗਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਪਾਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਫਰਾਂਸ ਉਹ ਦੁਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਹੀ, ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਜਨਰਲ ਬਰਥੀਏ ਰਾਹੀਂ, 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ “ਉਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਨੰਗੀ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।”

ਚਾਲੀਵਾਂ ਪਦ ਇਕੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਪਾਪਾਸੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਿਠਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰੀਗਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ (ਆਯਤ ਦੋ), ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਯੂਨਾਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ-ਵਿਸ਼ਵ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਯਤ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਸਿਕੰਦਰ ਮਹਾਨ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਯਤ ਦੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਵਿਸ਼ਵ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਗਬਰੀਏਲ ਕੇਵਲ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਦਾਰਿਯਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਕੋਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਫ਼ਾਰਸੀ ਕੁਰੇਸ਼ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਮਾਦੀ ਦਾਰਿਯਸ। ਰਾਜ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ (ਜਿਵੇਂ ਫ਼ਰਾਂਸ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਹਨ), ਗਬਰੀਏਲ ਫਿਰ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਕੰਦਰ ਮਹਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸਦਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਯਤ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕ-ਵਿਸ਼ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਸਿਕੰਦਰ ਮਹਾਨ ਦੇ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਆਯਤ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਪੰਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਦੋ-ਸਿੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਦੀ ਦੁਹਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਫ਼ਰਾਂਸ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਆਯਤ ਅਜੇਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਅਜਗਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਇਕ-ਵਿਸ਼ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਕਲੋਵਿਸ ਨੇ ਰੀਗਨ ਦੇ ਸਮਾਨਤਰ ਪਹਿਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਜੋਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਜੋ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਚੌਥਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਾਰਾਯਵੁਸ਼ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਗਬਰੀਏਲ ਤੋਂ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੂਜਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਕੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਰਾਜੇ ਆਉਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਥਾ ਰਾਜਾ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਪ੍ਰਧਾਨ (ਰਾਜਾ) ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਨੂੰ ਭੜਕਾਵੇਗਾ। ਰੀਗਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਇਹ ਸਨ: ਪਹਿਲਾ ਬੁਸ਼, ਕਲਿੰਟਨ, ਦੂਜਾ ਬੁਸ਼, ਓਬਾਮਾ; ਇਸ ਲਈ ਛੇਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਟ੍ਰੰਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ (ਪ੍ਰਧਾਨ) ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਰਾਜ (ਗਲੋਬਲਿਸਟਾਂ) ਨੂੰ “ਭੜਕਾਵੇਗਾ।” ਇਬਰਾਨੀ ਵਾਕਾਂਸ਼ “ਭੜਕਾਉਣਾ” ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਾਫ਼ੀ ਜਾਣਕਾਰੀਪੂਰਨ ਹੈ।

ਉਸ ਪਦ ਵਿੱਚ “stir up” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਮੂਲ ਧਾਤੁ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਜਗਾਉਣਾ” ਜਾਂ “ਉੱਠਾਉਣਾ”। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਰੂਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੌਥੇ ਸ਼ਾਸਕ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹਰੇਕ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਧਨਵਾਨ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਉੱਠਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ “ਜਾਗਰੂਕਤਾ” ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਯੂਨਾਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦ, ਪ੍ਰਗਤੀਵਾਦ ਅਤੇ “woke-ism” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਛੇਵੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ-ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ “woke-ism” ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਲਈ ਜਗਾ ਦੇਵੇਗਾ।

ਅਤਿ ਧਨਾਢ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤਿਤਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਮਵੱਧੀ “ਵੋਕ-ਵਾਦ” ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰਣ ਦਾ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।