ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇਕ ਸੌ ਪੱਚੀਵਾਂ

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਆਇਤ ਅੰਤ ਦੇ ਦੋ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂਤਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ’ਤੇ, 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੇਖਾ 1989 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੀ ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਦੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਕ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਪਰ 1856 ਤੋਂ 1863 ਤੱਕ ਦੀ ਸੱਤ ਸਾਲਾ ਬਗਾਵਤ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਆਗਮਨ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਮੁੜ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿਖੇ ਪਹਿਲਾ ਡੇਰਾ ਅਤੇ ਦਸ ਭੇਦੀਆਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ 1863 ਦੇ ਪੂਰਵ-ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿਖੇ ਆਖ਼ਰੀ ਡੇਰਾ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੀ ਬਗਾਵਤ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਪੂਰਵ-ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ। 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਕਾਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋਇਆ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਕਾਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਲਾਉਦਿਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ।

11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਦੂਤ ਦਾ ਉਤਰਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੀ ਉਸ ਅੰਦੋਲਨ-ਲਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਿਹਾ, ਨੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਦਰਸਾਇਆ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਇਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਈ।

22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਗਮਨ (ਪਹਿਲਾ ਕਾਦੇਸ਼) ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਆਗੂ ਚੁਣ ਕੇ ਮਿਸਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੁਣਿਆ। 1863 ਤੱਕ ਉਹ “ਯਰੀਹੋ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ”, ਬਜਾਇ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਯਰੀਹੋ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਆ ਪਿਆ, ਅਰਥਾਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ।

ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਹੋਸ਼ੂ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਪਹਿਲੇ ਕਾਦੇਸ਼ (1863) ਵਿੱਚ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਯਹੋਸ਼ੂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਦੂਤ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ (ਆਖਰੀ ਕਾਦੇਸ਼) ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਯਰੀਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਕੰਮ ਆਰੰਭ ਹੋ ਗਿਆ।

22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। 1863 ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਉਸ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, 1863 ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰੰਭ ਰਾਹੀਂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। 1863 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਦੋ ਵਰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ 1844 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 1863 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ (1844) ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ (1863) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਬਗਾਵਤ (1856) ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕਾਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ 1863 ਹੈ।

ਉਸ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਯਰੀਹੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਾਰਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਬਾਬਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ, ਜੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਇਤ ਚਾਲੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਇਤ ਇਕਤਾਲੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇੜਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਦੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਹੈ।

1798 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਯੁੱਧ 1989 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਗੱਠਜੋੜ ਨੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਸ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਕੇਵਲ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾਵਾਦ ਅਤੇ ਪੋਪਵਾਦ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ 1989 ਵਿੱਚ ਇਹ ਯੁੱਧ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਜਾੜ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਚਿੱਤਰਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਸੂਚਕ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪੰਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਭੂਗੋਲਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੰਤਾਲੀ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਬਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੋਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ, ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕਤਾਲੀ ਤੋਂ ਚੁਤਾਲੀ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ, 1798 ਦੀ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਤੋਂ ਚੁਤਾਲੀਵੀਂ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਉਸ ਪੋਪ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਪੱਖੀ ਗਠਜੋੜ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਇਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮੋਹਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਉਹ ਰੇਖਾ ਜੋ 1798 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜਾਂਚਕ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੇਖਾ ਜੋ ਉਸੇ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ 1989 ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਾਰਜਨਵਾਇਕ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1798 ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 1989 ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਐਲੀਆਹ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੰਨ 1798 ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਨੇਮ-ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਈਸ਼ਵਰਤਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸਥਾਈ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਉਸ ਨੇਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ “ਅੰਤਲੇ ਦਿਨ” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ-ਕਾਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ 1798 ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ ਕਿ 1844 ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਹੈ। ਅੰਤਲੇ ਦਿਨ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਉਹ “ਦਿਨ” ਹਨ ਜੋ ਆਉਣਗੇ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ “ਅਧਰਮ” ਨੂੰ “ਮਾਫ਼” ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ “ਹੋਰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੇਗਾ।” ਇਹ ਕੰਮ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, “ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ” ਦੌਰਾਨ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਏ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯਿਸੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।” “ਉਹ ਦਿਨ” ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ 1844 ਤੱਕ ਲੈ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈਆਂ। ਇਹੋ ਹੀ ਉਹ “ਦਿਨ” ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

“ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,” ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗ ਹੇਠਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੁਸ ਇਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਅਦਾ-ਬੱਧਤਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਨ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਦਮ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੇਠਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦੀ ਵਾਅਦਾ-ਬੱਧਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਦੋਹਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਮੇਤ ਪਾਪ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏ।

ਜਦੋਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ “ਦਿਨ”, ਜੋ ਉਸ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਕਾਲਖੰਡ ਸਨ ਜੋ 1798 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ (ਕਾਲਖੰਡਾਂ) ਦੇ ਅੰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮਸੀਹ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਉਸਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਲਾਕੀ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਅਤੇ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,” ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਉਸ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਰਜਾ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੀ ਮਲੀਨਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਦਿਲਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਹਕਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਬਿਵਸਥਾ ਲਿਖਣ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

“ਉਹ ਦਿਨ” ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ “ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ” ਸਨ, ਜੋ 1798 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 11 ਦੀ ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਵਿੱਚ 1798 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੀ ਰੇਖਾ ਉਸ ਵਾਚਾਕਾਰਕ ਸੰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “lot” ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪੱਥਰ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰੇ (ਮੌਤ ਵਿੱਚ), “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਤਕ, ਜਦੋਂ 1844 ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।

“ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਦੇ “ਦਿਨ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਸੀ। ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਜੋ ਮਾਰੇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਵ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਦਿਨ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੇ ਗਏ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ” ਬਾਰੇ ਮਗਰੋਂ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਪੌਲੁਸ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ” ਦਾ ਦੋ ਵਾਰ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਲੁਸ ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੇਮ ਦੀ ਹੀ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ” ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਂ ਜਾਜਕ ਵਜੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਮਾਰੇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਖ਼ਾਜ਼ੋਨ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੜੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਈਸ਼ਵਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੌਰਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਨੇਮ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਖ਼ਾਜ਼ੋਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਧੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਆਦਮ ਦੀ ਬਗ਼ਾਵਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਾਪ ਦੁਆਰਾ ਮਿੱਧੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਾਰਾਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਕੋਪ ਬਾਰੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਮਿੱਧੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਰਾਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕ੍ਰੋਧ-ਭਰੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਸ ਕਾਰਜ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬਚਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦੋਵੇਂ ਰੋਸ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਉ ਅਤੇ ਨੀਵੇਂ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਦਮ ਦੇ ਪਤਨ ਸਮੇਂ, ਨੀਵੇਂ ਸੁਭਾਉ ਨੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਉ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਜਦਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਸੀਹ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਨੀਵੇਂ ਸੁਭਾਉ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇ। ਆਦਮ ਦੇ ਪਤਨ ਸਮੇਂ, ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਨੀਵੇਂ ਸੁਭਾਉ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਈਬਲ ਅਨੁਸਾਰ “ਮਨ-ਪਰਿਵਰਤਨ” ਦਾ ਇਹੀ ਅਰਥ ਹੈ। ਮਨ-ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਨੀਵੇਂ ਸੁਭਾਉ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਦਵੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਉਲਟ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦੇਣਾ।

ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਹਿਲਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਸ ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕ੍ਰੋਧ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਤਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਕੋਪ ਉੱਚਤਰ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਨਗਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲਾਠੀਆਂ ਸਦਾ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਠੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਚਿਤ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਸੰਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਭੂਗੋਲਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਤੋਂ “ਉੱਪਰ” ਸੀ।

ਮਾਰਾਹ ਅਤੇ ਖ਼ਾਜ਼ੋਨ ਦੇ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਆਰੰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਵਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਾਲਖੰਡ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕੋ ਲੱਕੜੀ ਬਣ ਕੇ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੰਤਿਮ ਕੋਪ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੀ 1844 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੇਮ ਮਨ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ ਮਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਵੀਂ ਦੇਹ (ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ) ਕੇਵਲ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਅੱਖ ਝਪਕਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਅੰਤ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਲੜੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉੱਤੋਂ ਮੋਹਰ ਹਟਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਦੋਹਾਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਸੀਹ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਕਿ ਈਸ਼ਵਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਉੱਤੋਂ ਮੋਹਰ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਚਾਨਣ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।