ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਅਠੱਤੀਵਾਂ

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਧਾਰਾਵਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਹੀਏ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 1798 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ 1989 ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਆਇਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਲੀਵੀਂ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਆਇਤ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲ ਦੇਣ ਤੱਕ।

ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਲੱਗਿਆ, ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਪਦ ਚਾਲੀ-ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਦ ਚਾਲੀ-ਇੱਕ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਤੀਬਰ ਹੋ ਰਹੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਪਦ ਚਾਲੀ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਦ ਇੱਕ ਅਤੇ ਦੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਨ। ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਦੱਸ ਹਿੱਦੈਕਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਦੱਸ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਬਗਾਵਤ ਹੈ।

ਦਸਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਕੋ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਭਿੰਨ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਆਪ ਹੈ। ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ ਬਾਗ਼ੀ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਹੈ। ਹਿੱਦੇਕੇਲ ਦਰਿਆ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ “ਸੱਚਾਈ” ਹੈ।

ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਆਰੰਭ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਚਾਲੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਅੰਤਿਮ ਇਤਿਹਾਸ, ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਛਾਪ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਤਾਲੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੇ ਗਠਨ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵੀ ਹੈ।

ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੋ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੂਸਾ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੂਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮੂਸਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਦਾਰਿਯਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਕੁਰਸ ਆਇਆ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮਸੀਹ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1799 ਵਿੱਚ ਪੋਪ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ। ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰੀਗਨ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬੁਸ਼ ਪਹਿਲਾ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ 1989 ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦਸ, ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੁਰਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਗਬਰੀਏਲ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਰਸ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਰਸ, ਦਾਰਿਯੁਸ ਦਾ ਭਾਣਜਾ, ਦਾਰਿਯੁਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਧੂਆਈ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਧੂਆਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

ਸਨ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਲਈ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਬੇਲਸ਼ਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਦਾਰਿਯੁਸ ਅਤੇ ਕੁਰਸ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਕੁਰਸ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਨੇ 20 ਜਨਵਰੀ, 1989 ਨੂੰ ਸ਼ਪਥ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਤੱਕ 1989 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉੱਨੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਰੀਗਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਿੱਦੇਕੇਲ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੰਤ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਰਥਾਤ 1989 ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਏ ਸਨ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਧ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।

ਦਾਰਿਯਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਗਬਰਿਯੇਲ “ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ”, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਇਆ, ਅਤੇ 1989 ਵਿੱਚ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਆਇਆ। 2001 ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰਥਿਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ 1989 ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗਬਰਿਯੇਲ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਬਰਿਯੇਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ “ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਗੱਲ” ਵਿਖਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿੱਦਕੇਲ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਉਹ ਮੋਹਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਬਰਿਯੇਲ ਹੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਗਬਰੀਏਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਿੱਦੇਕਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਉਹ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ “ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।”

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਇਤ ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 1989 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ “ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ” ਕੀ “ਵਾਪਰੇਗਾ”।

ਕੋਰਸ 1989 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੋ-ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਲੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਹੋਣੇ ਸਨ (ਕਲਿੰਟਨ, ਬੁਸ਼ ਆਖ਼ਰੀ, ਓਬਾਮਾ), ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਧਨਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਜੋ ਬੁਸ਼ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨਵਾਨ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣੇ ਸਨ। ਟਰੰਪ, ਉਹ ਚੌਥਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਧਨਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਅਸਥਾਵਾਰ ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਲਈ ਚੋਣ ਲੜਨ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ।

ਸਾਪੇਖ ਤੌਰ ਤੇ, ਅਮਰੀਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਾਢ੍ਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੀ। ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਮਰੀਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਾਢ੍ਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ—ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ—ਅਸਥਾਵਰ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਈ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਤੇ ਟਰੰਪ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਗੈਰ-ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਪਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਸੈਨਿਕ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਟਰੰਪ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਹਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਰਵ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।

ਦੋਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਿਅਕਤਿਤਵਾਂ ਅਤੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ-ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਗਣਰਾਜ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਅਤੇ ਇਕਤਾਕਾਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਟਰੰਪ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰੁਖ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਤੇ ਟਰੰਪ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਲਲੇਖਣਯੋਗ ਵਿਵਾਦ ਦੇ ਪਾਤਰ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਸਨ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਸਲਿਆਂ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਟਰੰਪ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਵਧੀ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਰਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਉਸਦੇ “mean tweets” ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ, ਉਸਦੇ “America-first” ਨੀਤੀਗਤ ਫ਼ੈਸਲੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਸਚੇਤਤਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੇ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਅਜਗਰ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਇਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 1776, 1789, ਅਤੇ 1798 ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਆਖ਼ਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। 1776 ਅਤੇ 1789 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਅਰਸੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅੱਠਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਟਰੰਪ ਰੀਗਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੇਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਉਹ “ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ” ਹੋਵੇਗਾ। ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣਾਏਗਾ।

ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਉਹ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੇਟਨ ਰੈਂਡੋਲਫ ਅਤੇ ਜੌਨ ਹੈਨਕਾਕ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਤੋਂ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅੱਠਵਾਂ ਸਿਰ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਘਾਤਕ ਘਾਉ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋਣ ਲਈ, ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਛਾਣ ਹੋਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ “ਘਾਇਲ” ਜਾਂ “ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ” ਹੈ।

ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਇੱਕ ਅਜਗਰ-ਸੱਤਾ (ਫ਼ਰਾਂਸ) ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਅਜਗਰ-ਸੱਤਾ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ (ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ) ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਦੇ ਅਜਗਰ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ 538 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।

ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਨਾਸ ਤੱਕ ਉਹ ਅਜਗਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅਜਗਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅੱਠਵਾਂ ਸਿਰ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ (1798 ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ), ਪਾਪਾਈ ਦਰਿੰਦਾ ਕਿਸੇ ਅਜਗਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਅੱਠਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਅਜਗਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਤੇ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ।

ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਇੱਕ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਸੀਨੀਅਰ ਇੱਕ ਖ਼ਾਲਿਸ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਧਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ 18 ਅਗਸਤ, 1988 ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ: “ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕਰ ਨਹੀਂ ਵਧਾਏਗਾ। ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੁਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ, ਜਾਂ ਤੀਸਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਧਾਏਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜਨੇਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੁੜੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਕਰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਨਕਾਰਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਮੈਨੂੰ ਕਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਦਬਾਅ ਪਾਏਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਉਹ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਹੋਠ ਪੜ੍ਹੋ: ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਕਰ ਨਹੀਂ।”

ਉਸ ਸਰਵਜਨਿਕ ਝੂਠ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਅਜਗਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਦਾ ਲੱਛਣ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਧਰਨ 11 ਸਤੰਬਰ, 1990 ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਇਕ ਸਾਂਝੇ ਅਧਿਵੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੰਸਾਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਵਿਨਸਟਨ ਚਰਚਿਲ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ‘ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਵਸਥਾ’ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ‘ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਵਰਤਾਅ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ … ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ …’ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਥੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ, ਠੰਢੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਜੜਤਾਅ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਪਕਾਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੈ।” ਬੁਸ਼ ਸੀਨੀਅਰ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਬਿਲ ਕਲਿੰਟਨ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਪਥ-ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮਾਰੋਹ ਲਿੰਕਨ ਮੈਮੋਰਿਅਲ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਕਨ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਮਾਰਕ ਦੇ ਓਬਿਲਿਸਕ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ—ਇੱਕ ਐਸਾ ਓਬਿਲਿਸਕ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਫ੍ਰੀਮੇਸਨਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਓਬਿਲਿਸਕ ਅਤੇ ਫ੍ਰੀਮੇਸਨਰੀ ਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਉਸ ਨੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਨਿਭਾਵਟ ਦੀ ਝੂਠੀ ਸ਼ਪਥ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ, ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਕਨ ਮੈਮੋਰਿਅਲ ਦੇ ਗੁਲਾਮੀ-ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਲਈ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਕਲਿੰਟਨ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਥਾਨ-ਨਿਰਧਾਰਣ ਉਸ ਦੇ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ-ਭਾਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜੇਜ਼ੂਇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਾਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਹ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਕੈਰੋਲ ਕੁਇਗਲੀ, ਨੇ *Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time* ਨਾਮਕ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖੀ, ਜੋ 1966 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੱਧਰ ਤੇ “ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਬਾਈਬਲ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਆਨ ਇਸਲਾਮ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਐਲਬਰਟ ਪਾਈਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਅਤੇ 1871 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ *Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry* ਨੂੰ ਫ੍ਰੀਮੇਸਨਰੀ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ *The Book of Mormon* ਲੈਟਰ ਡੇ ਸੇਂਟਸ ਲਈ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਇਗਲੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਈਬਲ ਹੈ। ਜੇ ਕਲਿੰਟਨ ਕੁਰਆਨ ਦੇ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ *The Book of Mormon* ਦੇ ਜੋਸਫ ਸਮਿੱਥ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਐਲਬਰਟ ਪਾਈਕ ਕੌਣ ਸੀ; ਪਰ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੁਇਗਲੀ ਬਾਰੇ ਕਲਿੰਟਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਅਜੰਡੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਬ੍ਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਸਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਵੀ।

ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਕਲਿੰਟਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਜੌਨ ਕੈਨੇਡੀ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਲਈ ਕੀਤੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ। ਅਤੇ ਫਿਰ, ਜਾਰਜਟਾਊਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਕੈਰੋਲ ਕਵਿਗਲੀ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰ ਇਸ ਲਈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹੀ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ: ਕਿ ਭਲਕਾ ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹਰ ਇਕ ਉੱਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਨੈਤਿਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।” “ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਬਣਾਉਣ” ਬਾਰੇ ਕੈਰੋਲ ਕਵਿਗਲੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਆਪਣੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਕਲਿੰਟਨ ਇੱਕ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟ, ਗਲੋਬਲਿਸਟ, ਅਜਗਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ।

“ਜਿਹਾ ਪਿਉ, ਤਿਹਾ ਪੁੱਤਰ,” ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਦਿ ਲਾਸਟ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੇਬ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਬਾਈਬਲ ਇਹ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹੈ, “ਕੀ ਦੋ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਨਾ ਹੋਣ?” ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਬੁਸ਼ ਦਿ ਲਾਸਟ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੁਸ਼ ਦਿ ਲਾਸਟ ਨੇ ਬਿੱਲ ਅਤੇ ਹਿਲਰੀ ਕਲਿੰਟਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਬਰਾਕ ਹੁਸੈਨ ਓਬਾਮਾ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚੋਣੀ ਜਲਸੇ ਦੌਰਾਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 30 ਅਕਤੂਬਰ, 2008 ਨੂੰ, ਕੋਲੰਬੀਆ, ਮਿਸੂਰੀ ਵਿੱਚ, ਓਬਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅਸੀਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਦੂਰ ਹਾਂ।” ਇਹ ਬਿਆਨ ਓਬਾਮਾ ਦੇ “ਆਸ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ” ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ 2008 ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨੀਤਿਗਤ ਸੁਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਉਸ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ, ਉਹ ਸੀ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦ ਦੀਆਂ ਅਜਗਰ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੀਤੀਆਂ, ਗੋਰਿਆਂ-ਵਿਰੋਧੀ, ਗਰਭਪਾਤ-ਸਮਰਥਕ, ਕਾਰਬਨ ਇੰਧਨਾਂ-ਵਿਰੋਧੀ, ਅਮਰੀਕਾ-ਵਿਰੋਧੀ ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦ-ਸਮਰਥਕ ਰੁਝਾਨ, Diversity, Equity, Inclusion, Critical Race Theory ਦਾ ਝੂਠਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ। ਓਬਾਮਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਆਰਗਨਾਈਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਅਜਗਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਐਜੰਡੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ।

ਪਰੰਤੂ ਟਰੰਪ ਨੇ, ਇੱਕ ਆਮ ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕੀ ਦੇ ਉਲਟ, 1989 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਰਸੇ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੀ ਜਿੰਨੇ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਨਾ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ ਸੱਤਾ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜੋ ਬਾਈਡਨ ਕੋਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ।

ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦਾ ਦਰਿੰਦਾ ਅਜਗਰ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਪਾਪਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਵੇਗਾ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਨਿਵਾਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜਗਰ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੀਊਂਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਡੋਨਲਡ ਟਰੰਪ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਗਰ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ (ਅਜਗਰ) ਹਨ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ (ਦਾਅਵੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਿਪਬਲਿਕਨ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ ਅਜਗਰ ਹੈ), ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਸਦਾ ਪਹਿਲੇ ਦੁਆਰਾ ਆਖਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।