ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਚੌਦਾਂ

ਉਹ ਸੱਚਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਜੁਲਾਈ 2023 ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਖ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਪਰਖ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਆਦ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਕਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ। ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਆਪਣੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਗਏ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਧੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਰੋਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਸਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਵਰਤਮਾਨ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਲਹਿਰ ਦੌਰਾਨ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਵਧੀ ਅਤੇ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂਰਤੀ-ਸੁਪਨੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜ ਵੀ ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਅਤੇ ਕਸਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਜਾਤ ਵਰਗ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਖਰੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਸੇ, ਪਰ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ, ਦੋਹਾਂ ਅਧਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, “ਦਸ ਦਿਨ” ਪਰਖ ਦੀ ਉਸ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਸਵਰਗੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਕਾਰਨ ਵਧੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ਟ-ਪੁਸ਼ਟ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਖੁਸਰਿਆਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਵਰਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜ ਇੱਕ ਦਰਿੰਦਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਬੁੱਤ-ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ “ਭੇਦ” ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਪਨਾ ਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਾਈ ਉਹ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ “ਭੇਦ” ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀ, ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। “ਭੇਦ” ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਉਪਰਾਲਾ ਜੀਵਨ-ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਰਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਰਿੰਦੇ ਦੇ ਬੁੱਤ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ “ਭੇਤ” ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੋ ਸਾਖੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ “ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ” ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ” ਨਾਮ ਦੋ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਦੋ ਵਾਰ ਆਉਣਾ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਭੈਣ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਹਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੀਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ (ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ) ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਉਸ ਪਰੀਖਿਆ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੰਘਣਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਉਸ ਸੁਰਲੀ ਧੁਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਫਿਰ ਸੂਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਭੁੱਲੀ ਰਹੀ ਸੀ।

ਭੈਣ ਵ੍ਹਾਈਟ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਰਖਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਈ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਨਿਆਂ ਤੱਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ।

ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸੰਦਰਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਵਾਲੇ ਇੱਕੋ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ “ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ” ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਗਤ “ਪਰਿਵਰਤਨ-ਕਾਲ” ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਉਹ ਮੋੜ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚਲੇ ਉਸੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਮੋੜ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ “ਲਾਉਦਿਕੀਆਈਆਂ” ਵਜੋਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ “ਫ਼ਿਲਦਲਫ਼ੀਆਈਆਂ” ਵਜੋਂ ਕਬਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਮੋੜ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਮੋੜ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਿਲਰਵਾਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਲਦਲਫ਼ੀਆ ਤੋਂ ਲਾਉਦਿਕੀਆ ਵੱਲ ਪਰਿਵਰਤਨ 1856 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ “ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ” ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1863 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚਲੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਮਿਲਰਵਾਦੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਮੋੜ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮੋੜ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ।

ਪਰੀਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਉਸ ਦੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਜੋਤਿ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ “ਇਲਿਆਹ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ “ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼” ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦਾ “ਭੇਦ” ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਰਾਜ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ” ਰਾਜ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵਾਂ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ “ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ” ਹੈ, ਉਸ ਬਦਲਾਅ-ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਅਜਗਰ, ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਇਕਾਈ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦਾ ਮੂਰਤੀ-ਸੁਪਨਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਧਰਤੀਗਤ ਰਾਜ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜ ਇੱਕ ਦਰਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨੇਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਦੇ ਮੂਰਤੀ-ਸੁਪਨੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੱਚ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨੇਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਹੀ ਸੁਪਨਾ ਹੈ। ਇਹ “ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ” ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੀਜੇ ਸਵਰਗਦੂਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਰਤਨ-ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ “ਭੇਤ” ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਵੀ ਹੈ ਜੋ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੀ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਹ ਚਾਰ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ” ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਪਹਿਲਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚਲੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜੇਤੂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ, ਜਲੂਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਾਜ਼ਰ ਇਹ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਐਲਾਨ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ “ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ”।

ਨਿਆਂ ਦਾ ਚੌਥਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਲੀਬ ਸੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਸਾ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਧਵਾਈ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ “ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ” ਸੀ, ਅਤੇ 11 ਅਗਸਤ, 1840, ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦਾ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ “ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ” ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸੰਦੂਕ” ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਾਊਦ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।

ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉੱਜ਼ਾਹ ਨੇ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ। ਤੀਜਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਹ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦਾਊਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਿੱਤੀ ਓਬੇਦ-ਅਦੋਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਬਰਕਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਜ਼ਾਹ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਦੂਕ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦਾਊਦ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਜਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਸੰਦੂਕ ਲੈ ਆਇਆ (ਪਰ ਦਾਊਦ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਅਨੁਚਿਤ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ “ਨਿਰਾਸ਼ਾ” ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ)। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਸੰਦੂਕ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ “ਤੀਜੇ ਹਾਏ” ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। 18 ਜੁਲਾਈ, 2020, ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਸਫਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, “ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ” ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਮਤਿਆਗ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਰਬਾਦੀ “ਤੀਜੇ ਹਾਏ” ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਮੀਲ-ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਾਲ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਅਸਫਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਧਾਰਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉੱਤੇ ਇਸਲਾਮੀ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜੋ ਸਬੂਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਚੌਥੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ “ਨਿਆਂ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਰੰਭ ਰਾਹੀਂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਸਲਾਮ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਹਮਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਨਿਆਂ ਵੇਲੇ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਇਸਲਾਮੀ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਪਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰੁਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਾਰਨ।

ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ “ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ” ਤੋਂ (ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ) ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ “ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ” ਖਾ ਲਈ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਖਾਧਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਾਬਲੀ ਖ਼ੁਰਾਕ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਣਗੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਇਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਬੁਸ਼ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ, ਜਾਂ ਜੇਸੂਇਟ, ਜਾਂ ਸੀ.ਆਈ.ਏ., ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸੁਮੇਲ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼-ਸਿਧਾਂਤਕਾਰ ਅਕਸਰ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ, ਯਿਸੂ ਆਰੰਭ ਦੁਆਰਾ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗ਼ਲਤ ਹਾਂ ਕਿ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ “ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦੀ ਯਥਾਰਥ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ “ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ” ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਨੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪਹਿਲੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਇਸਲਾਮ ਆਖ਼ਰੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਨਿਆਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੈਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦੂਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੀ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੀਜੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਹਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਪ੍ਰਤੀਕ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਇੱਕ “ਗਧੇ” ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜੇਤੂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਮੋਹਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸਲਾਮ ਰਾਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ “ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ” ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਅਤਿਅੰਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੌਮੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੱਤ ਤੁਰਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਹ ਨਿਆਂ ਸਨ ਜੋ ਗੈਰ-ਈਸਾਈ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਆਏ।

ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਦਾ ਇਸਲਾਮ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉੱਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਅਸਫਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਅਰਥਾਤ ਦੂਜੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ “ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਸੈਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ, ਅਰਥਾਤ ਤੀਜੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਅਸਫਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਚਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ “ਭੇਦ” ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਅੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ ਰੂਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਮੂਰਤੀ-ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ, ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕਰਮਣਕ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੰਕ੍ਰਮਣ-ਬਿੰਦੂ 1856 ਸੀ, ਜਦੋਂ ਜੇਮਜ਼ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆ ਤੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਹਾਈਰਮ ਐਡਸਨ ਦੇ Review and Herald ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ “seven times” ਬਾਰੇ “new light” ਆਈ, ਪਰ 1863 ਵਿੱਚ (“seven times” ਬਾਅਦ), “seven times” ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ “the prayer” ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “the remedy” ਵਜੋਂ “seven times” ਦੇ “scattering” ਲਈ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ-ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਿੰਨ-ਅੱਧ ਸਾਢੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਾਰ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ, Future for America ਦੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਚਲਹੇਤ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਇਸ ਹੁਕਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਨਾਹ ਟੰਗਿਆ ਜਾਵੇ। ਤਦ ਉਸ ਚਲਹੇਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ “ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ” ਅਤੇ “ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ,” ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਉਸ “ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋਣ” ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦਾ “ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਵੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਤਿੰਨ-ਅੱਧ” ਦਿਨਾਂ ਦੇ “ਜੰਗਲ” ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ “ਪੁਕਾਰਦੀ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼” ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਇਹ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੱਤੀ ਦੇ ਪੰਝੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਉਡੀਕ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਦੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਗਵਾਹਾਂ” ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ “ਉਜਾੜ ਵਿਚਲੀ ਆਵਾਜ਼” ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ “ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ” ਹਨ। ਇਹ ਪਛਾਣ “ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ” ਕਰਨ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਲੇਵੀਆਂ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਆਤਮਿਕ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਆਤਮਿਕ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਲਾਉਦਿਕੀਆ ਤੋਂ ਫ਼ਿਲਦਲਫ਼ੀਆ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਰਤਾਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚਲੀ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੋਬਾ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਸਵੀਕਾਰ ਦੀ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ “ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ” ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ “ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆਈਆਂ” ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ… ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਿਰ “ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਈ ਜਾਣੀ” ਸੀ ਇੱਕ “ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ” ਦੇ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ “ਧੱਜਾ” ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ “ਭੇਤ”, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਹੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, “ਅੱਠਵੇਂ ਦਾ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣਾ” ਵਾਲੇ ਵਰਤਾਰੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ…ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਹਰੇਕ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਤੱਤ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਉਸੇ “ਘੜੀ” ਵਿੱਚ “ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ” ਜਿਸ ਘੜੀ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਵੱਡੇ ਭੁਚਾਲ” ਵੇਲੇ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। “ਵੱਡਾ ਭੁਚਾਲ” ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ “ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ” ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫ਼ਰਾਂਸ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ “ਭੁਚਾਲ” ਨੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਫ਼ਰਾਂਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਉਸ ਭੂਚਾਲ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ “ਧਰਤੀ” ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਇੱਕ ਹਿਲਾਉ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਭੂਚਾਲ” ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਜਦੋਂ “ਧਰਤੀ” ਦਾ ਦਰਿੰਦਾ “ਹਿਲਾਇਆ” ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੜੀ ਦੋ ਗਵਾਹ “ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ”। ਉਹ “ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ”, ਠੀਕ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਬਚਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹੇ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹਨ।

ਜੋ ਲੋਕ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ” ਦੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਮੁੜਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ ਜੋ “ਭੇਤ” ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਭੇਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ “ਭੇਤ” ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਦਾ “ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ” ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਬਣਤਰ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਸੱਚ” ਹੈ। ਯਿਸੂ “ਸੱਚ” ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਹਰ ਮਹਾਨ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਸਵਰਗਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਚਿੱਟੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਗਏ” ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ। ਪਰਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਫਿਊਚਰ ਫ਼ਾਰ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਇੱਕ “ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ “ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ” ਉਨ੍ਹਾਂ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਦੀ ਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ, ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ, ਮੋਹਰਬੰਦ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਇਹ ਗੱਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ” ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ “ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਘਟਿਤ ਹੋਈਆਂ,” ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ “ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ “ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਸਨ।” ਹੁਣ “ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦਾ “ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ” ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ “ਪਹਿਲੀ” ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ “ਆਖ਼ਰੀ” ਨਿਰਾਸ਼ਾ ’ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ “ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ’ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ “ਨਿਆਂ” ’ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ “ਮੌਤ ਦੇ ਫ਼ਰਮਾਨ” ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ “ਸਮਾਂ” ਮੰਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ “ਵਿਲੰਬ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ “ਭੇਤ” ਦੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਫਿਰ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ “ਨਿਰਣਾ” ਕਰ ਸਕੇ।

ਨੇਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ “ਨਿਆਂ,” ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਸਰੇ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਗੱਜਾਂ ਦੇ “ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਆਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ “ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨਾ।”

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਨਿਆਂ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦਾ “ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ” ਤਿੰਨ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ “ਮੌਤ ਦੇ ਫ਼ਰਮਾਨ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਹੋਰ “ਮੌਤ ਦੇ ਫ਼ਰਮਾਨ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

“ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ” ਦਾ “ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ”, ਜੋ Future for America ਦੀ ਚਲਵੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ “ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ, ਜੋ “ਅਥਾਹ ਖੱਡ” ਵਿੱਚੋਂ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦਰਿੰਦੇ ਦੁਆਰਾ “ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ” ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਰਜ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਪੱਧਰ ’ਤੇ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਗਵਾਹ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ “ਭੇਤ” ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਉਹ “ਭੇਤ” ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਫਿਰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ 18 ਜੁਲਾਈ 2020 ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਦਾਨੀਏਲ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ “ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ” ਦਾ ਆਗੂ, ਅਰਥਾਤ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ, ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਇਸਲਾਮ ਵੱਲੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੇ ਸਾਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ।