ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਉਨੰਜਾਹਵਾਂ

ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਯਤ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੈਂਤੀ ਵਿੱਚ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸੰਦਰਭ-ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਸ ਭੇਦ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਤੂਰ੍ਹੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਇਆ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਵੱਲੋਂ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਯੂਹੰਨਾ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਉਸੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ 1888 ਵਿੱਚ ਜੋਨਸ ਅਤੇ ਵੈਗਨਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਕੰਮ, ਅਰਥਾਤ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲਾਠੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਜੋੜਣ ਦਾ ਕਾਰਜ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਪੌਲੁਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਲਾਠੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੇਦ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਲਈ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ 1856 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਫਿਰ 1888 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੇਦ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ ਤੁਰਹੇ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੋਹਰੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਇਕ ਸਿਰ ਅਤੇ ਇਕ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।

ਮਸੀਹ ਸੀਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇਹ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੀਸ ਅਤੇ ਦੇਹ ਦੈਵੀਅਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤੱਥ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੀਸ ਅਤੇ ਦੇਹ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੀਸ ਨੂੰ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਗਈ ਸੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ (ਸੀਸ) ਨੂੰ ਹੇਠਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ (ਦੇਹ) ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਜੀਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਮਾਪਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ (ਮਨੁੱਖਤਾ, ਦੇਹ) ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ (ਦੈਵੀਅਤ, ਸੀਸ) ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ “ਇੱਕ ਸੋਟੀ” ਜਾਂ ਇੱਕ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ “at-One-ment” ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪੂਰਣਤਾ, ਜੋ “ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਣ” ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੇਦ” ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੁਸ ਇਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ “ਮਸੀਹ … ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ।” ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੇਦ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਉਸ ਜੋੜ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਲਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੜੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰੇ, ਜੋ “ਛਿਆਲੀ” ਗਿਣਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। “ਛਿਆਲੀ” ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੜੀ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ “ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ” ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੜੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।

ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। 1611 ਵਿੱਚ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1831 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1833 ਵਿੱਚ Vermont Telegraph ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੱਕ, ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੀ ਔਪਚਾਰਿਕ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ 1798 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। 1611 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ 1831 ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਤਾਰੀਖ਼ ਉੱਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਦਿਵਯ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਾਰੀਖਾਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਅਤੇ 1798 ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਧੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅੱਖਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸੰਬੰਧ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹੇਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹੇਤ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

1776 ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਦਸਤਾਵੇਜ਼—ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ—ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 1996 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ *The Time of the End* ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ, 1798 ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਦਿਵਯ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਬਗਾਵਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। 1996 ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਲਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇਗਾ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ 1776 ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ “Truth” ਦੇ ਹਸਤਾਖਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਗਵਾਹੀ (ਪਹਿਲਾ), ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ (ਆਖਰੀ) ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

1776 ਨੇ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ 1776 ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 1798 ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, 1789 ਨੇ ਕੇਂਦਰੀ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾਂ ਕਾਲੋਨੀਆਂ ਨੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ “ਬੋਲਣ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; 1776 ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ, 1789 ਵਿੱਚ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਐਲੀਅਨ ਅਤੇ ਸਡੀਸ਼ਨ ਐਕਟਸ ਨਾਲ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਈਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਅਰਥਾਤ ਦਸ਼ਮਾਂਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਚਿੱਤਰਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਮਨੇ (ਦੈਵਿਕਤਾ) ਵਜੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਜਗਰ (ਮਨੁੱਖਤਾ) ਵਜੋਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1776 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੈਵਿਕਤਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ Alien and Sedition Acts ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਈ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ, ਮੇਮਨੇ ਤੋਂ ਅਜਗਰ ਵੱਲ ਦਾ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਆਂ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਯਤ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਈ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਯਹੂਦਾਹ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 677 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਤੇਈ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਅਦ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਛਿਆਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਦੀ ਕੜੀ ਰਾਹੀਂ ਤੇਈ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਪ੍ਰਬੰਧਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੇਦ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਹੈ—ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ। ਉਹ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੀ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਪੌਲੁਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤੀ ਦਾ ਭੇਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਹ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਦਾ ਭੇਦ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਵਯਤਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਹੋਸ਼ੇਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਪਮਾ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।

ਸੈਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਸ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵਾਚਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮੂਲਕ ਤਸਵੀਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਹੋਸ਼ੇਆ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਵਿਆਹ-ਰੂਪਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਉਹ ਹੁਣ ਦੋ ਕੌਮਾਂ ਨਾ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਸਦਾ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਕੌਮ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਹ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਇਹ ਪਛਾਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾਹ ਹੀ ਉਹ ਹੁਣ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਵਾਚਾ ਦਾ ਦੂਤ ਅਚਾਨਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ “ਸ਼ੁੱਧ” ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਤਰਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਦੂਲ੍ਹਾ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ, ਜੋ ਉਹ ਭੇਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪੌਲੁਸ ਅਤੇ ਹੋਸ਼ੇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਇਹ ਪਛਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੇਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ “ਮਸੀਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਤੂਰ ਦੇ ਨਾਦ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਸੱਤਵਾਂ ਦੂਤ ਤੀਜੀ ਹਾਏ ਹੈ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਈ। ਜਦੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਆਇਆ, ਤਦੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਨੇ ਫੂੰਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਆਇਆ ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਸੱਤਵੀਂ ਤੂਰ੍ਹੀ ਨੇ ਮੁੜ ਵੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੇਦ” “ਸਮਾਪਤ” ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ “ਭੇਦ” ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦਾ ਸੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਲਾਉਦਿਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਪੌਲੁਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਲਾਉਦਿਕੀਆਈਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਉਹੀ ਵਰਣਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।

ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 1856 ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਸਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਛੱਬੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। 1856 ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਤੋਬਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, 1863 ਵਿੱਚ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। “ਮਸੀਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ” ਦੇ ਭੇਦ ਦਾ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਸੰਦੇਸ਼ 1888 ਵਿੱਚ ਐਲਡਰਜ਼ ਜੋਨਜ਼ ਅਤੇ ਵੈਗਨਰ ਦੁਆਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੁਆਰਾ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਸੈਂਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੱਕ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਸੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਿਲੱਖਣ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਇੱਕ ਇਕੱਠ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ “ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਫੂਕਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ “ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜੇ” ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਛੁੱਟ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜਾ ਛੁੱਟ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਉਹ ਫਿਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੁਰਦਾ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕਜੁੱਟ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕਜੁੱਟ ਸੈਨਾ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਤੂਰ੍ਹੀ ਵੱਜਣ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਾ ਭੇਦ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਫਿਰ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਰਸਪਰ ਛਿਤਰਾਉ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਪਰਸਪਰ ਸਮਾਪਨ ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਮੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਪਰਸਪਰ ਛਿਤਰਾਉ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।