ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਬਵੰਜਾ

“ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੋ ਦੋ ਮਿਆਦਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਹੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੋਗੁਣਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣ ਦਾ ਅਰਥ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਮਨ ਉੱਤੇ ਅਤਿ-ਭਾਰ ਪਾਣਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸਰੀਰਕ ਕਸਰਤ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਯੁਕਤਿਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨ ਮਾਨਸਿਕ ਆਹਾਰ ਦੀ ਅਤਿਸ਼ਯ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਕੇ ਪਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਤਿ-ਆਹਾਰ ਦੇਣਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਪਚਣ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਲਾਦ ਦੇਣਾ, ਅਰਥਾਤ ਅੰਤਰੜੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਈ ਅੰਤਰਾਲ ਨਾ ਦੇਣਾ। ਦਿਮਾਗ ਪੂਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਹਿਨਾਵੇ, ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਗਲਤ ਆਦਤਾਂ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,—ਅਰਥਾਤ ਚੰਗੀ ਮਾਨਸਿਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ। ਸਰੀਰ ਦਾ ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਗ ਵਿਚਾਰਸਹਿਤ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਾਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿਮਾਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੁਆਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਣ, ਬਹੁਤ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵਰਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਲੀ-ਭਾਂਤਿ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅੰਗ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਇੱਛਾਕ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਅਣਇੱਛਾਕ੍ਰਿਤ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਿਹਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਲਈ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ।” Christian Education, 124.

“ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਮਨ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਕੀਜ਼ਗੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨੀਚਤਾ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਪਸ਼ਵੀ ਜਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਗਿਰਾਉਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਿਖਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਕਿਲ੍ਹੇ, ਅਰਥਾਤ ਹਿਰਦੇ, ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਅਵਮੂਲਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੱਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰਕ ਮਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਰੰਤਰ ਯੁੱਧ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸ਼ੋਧਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕਰਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸੀ ਬਣਾਏਗਾ।” Adventist Home, 330.

“ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਾਠ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਉਕੇਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਇਕੋ ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਣ।’ ਯੂਹੰਨਾ 17:3. ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਅਨੁਭਵਾਤਮਕ ਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੀਣ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਰ ਉਤੇਜਨ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਵਾਰਸ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਧਨਾਢ ਖਜ਼ਾਨੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” Christ’s Object Lessons, 114.

ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ: ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਛੀਣੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਨਾ ਸਮਝਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਦਾਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੱਕ, ਹਾਂ, ਸਲੀਬ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣਿਆ। ਫਿਲਿੱਪੀਆਂ 2:5–8.

ਅਤੇ ਹੁਣ ਜੋ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਵਸਥਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭੇਜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੰਡਿਤ ਕੀਤਾ; ਤਾਂ ਜੋ ਬਿਵਸਥਾ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰਕ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਮੌਤ ਹੈ; ਪਰ ਆਤਮਿਕ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਮਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਹੋ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਜੇ ਸਚਮੁੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਮਸੀਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਰੋਮੀਆਂ 8:1–10।

“‘ਮੈਂ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਹਾਂ’ (ਯੂਹੰਨਾ 11:25)। ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ‘ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂ’ (ਯੂਹੰਨਾ 10:17), ਉਹ ਕਬਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਮਰ ਗਈ; ਦਿਵਯਤਾ ਨਹੀਂ ਮਰੀ। ਆਪਣੀ ਦਿਵਯਤਾ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਕੋਲ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।” Selected Messages, ਪੁਸਤਕ 1, 301.

“ਉਸ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਰਸੂਲਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਉਪਮਾ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਅਕਸਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਉਲੇਖ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਬਣਾਏਗੀ। ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ: ‘ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ ਉਹ ਆ ਕੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣਗੇ;’ ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ‘ਪਰਦੇਸੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਗੇ।’ ਜ਼ਖਰਯਾਹ 6:12, 15; ਯਸਾਯਾਹ 60:10।”

ਇਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਿਆਂ, ਪਤਰਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜਿਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜੀਊਂਦੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਨਮੋਲ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਜੀਊਂਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਘਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਜਕਾਈ ਵਜੋਂ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਿਕ ਬਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਓ।” 1 ਪਤਰਸ 2:4, 5.

“ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੱਥਰ ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ। ਅਫ਼ਸੁਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਹੁਣ ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਰਦੇਸੀ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸਗੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿ-ਨਾਗਰਿਕ ਹੋ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਹੋ; ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਉਸਾਰੇ ਗਏ ਹੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਆਪ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਇਮਾਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਬਣਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਤਮਾ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਉਸਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।’ ਅਫ਼ਸੀਆਂ 2:19–22।”

“ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ: ‘ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਮੁੱਖ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਮਾਰਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਰੱਖੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੀਂਹ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਫੂਸ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਹਿਰ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਰਖੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੈ।’ 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 3:10–13।”

“ਰਸੂਲਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ, ਅਰਥਾਤ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ, ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨੀਂਹ ਲਈ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਏ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢੇ ਸਨ। ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਕੀਰਨਤਾ, ਪੂਰਵਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਣਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਜੋ ਇੱਕ ਝੂਠੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਹੁਤੇ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਨਹਮਯਾਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ: ‘ਜੋ ਦੀਵਾਰ ਉੱਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਾਰ ਢੋਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਦਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।’ ਨਹਮਯਾਹ 4:17।” Acts of the Apostles, 595, 596.

“ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਤਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗ਼ਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਵਸਥਾ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਬਚਾਅ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਸਵਰਗੀ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਸੀ ਜੋ ਪਾਪ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।”

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਅਨੰਤ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਵਿਗਲਿਤ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਪਰ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਐਸੀ ਯੋਜਨਾ ਰਚੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵਿਵਸਥਾ ਪਾਪੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਓਰੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਵਿਆ ਵਿਵਸਥਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ ਉਸ ਦੇ ਉਲੰਘਨ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨਾਲ ਸਮਰਸਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਲਾਜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ—ਪਾਪ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਅਪ੍ਰਿਯ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਮਸੀਹ ਨਾਸ ਹੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅਥਾਹ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੱਕ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗਾ।”

“ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਪੀ ਦੀ ਓਰੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਅਜਿਹੀ ਗਹਿਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪਰਿਣਾਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਰਹੱਸਮਈ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਲੰਮਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ—‘ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ’ (ਜ਼ਖਰਿਆਹ 6:13) ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ‘ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਹੀ ਘਾਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੇਮਣਾ’ ਹੈ (ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:8); ਤਦ ਵੀ, ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਸੀ। ਪਰ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜਗਤ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਪਾਏ।’ ਯੂਹੰਨਾ 3:16. ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਭੇਦ! ਉਸ ਜਗਤ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਿਆਰ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾ ਕੀਤਾ! ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ‘ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ’ ਹੈ? ਅਨੰਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅਮਰ ਮਨ, ਉਸ ਅਗਾਧ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਚਰਜ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।”

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਸੀ, ‘ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।’ 2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 5:19। ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਇੰਨਾ ਅਧਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਹੈ, ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਪਰ ਮਸੀਹ, ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਲਈ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ ਪਛਤਾਵੇ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਆਦਮ ਦੀਆਂ ਪਤਿਤ ਸੰਤਾਨਾਂ ਮੁੜ ਇੱਕ ਵਾਰ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ’ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। 1 ਯੂਹੰਨਾ 3:2।” ਪਿਤਾਮਹ ਅਤੇ ਨਬੀ, 63, 64.