ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਤਿਰਪੰਜਵਾਂ ਭਾਗ

ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ; ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਪੱਥਰ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲਾਠੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ, ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ “ਕੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰ” ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ। ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪੱਥਰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਨਿਰਮਾਣ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਬਚਨ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਕੋਨੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੱਥਰ ਬਣੇਗਾ।

“ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਲਾਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ “ਸਿਰ” ਹੈ। ਇਹ “ਸਿਰ” ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਦੋ ਲਾਠੀਆਂ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਜੋੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, “ਸਿਰ” ਹੇਠਲਾ, ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ 1844 ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਇਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਖੜ੍ਹਾ ਇਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਹੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ “ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿਖੇ ਬਗਾਵਤ” ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਮੁੜ 1863 ਵਿੱਚ, ਮੁੜ 1888 ਵਿੱਚ, ਮੁੜ 1919 ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੁੜ 1957 ਵਿੱਚ, ਕਾਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੂਜੀ “ਬਗਾਵਤ” ਵੱਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਪਰ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ, ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪੱਥਰ ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰਾ ਬਣੇਗਾ—ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਸਦੀਵ ਲਈ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਸੰਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਰੀਰ (ਨੀਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ) ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ।

ਪੌਲੁਸ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ “ਸਰੀਰ” ਵਿੱਚ “ਕੋਈ ਭਲੀ ਵਸਤੂ” ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ (ਉਸ ਦੇਹ) ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਹੀ ਕਾਰਗਰ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਪਾਪ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਸੀ, ਪਾਪ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ ਨੇ “ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ” (ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ) ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ, “ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੌਣ ਛੁਡਾਏਗਾ?” ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਪੌਲੁਸ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਯਤਾ ਹੀ ਲਿਆਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਮੌਤ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਉਦਾਹਰਨ ਸੀ ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਦੇਹ ਦੀ ਨੀਚ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਨੀਚ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਿਆ। ਪੌਲੁਸ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਿਵਯਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਉੱਧਾਰ ਨੂੰ ਕਾਰਗਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਅਰਥ ਹੈ ਜੋ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ! ਇਸ ਮੌਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾਵੇਗਾ?” ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਦਿਵਯ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਦਿਵਯਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ “ਪ੍ਰਾਣ” ਵਿਚੋਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ “ਕਰਮ” ਸੰਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਪਰ ਸਾਨੂੰ “ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।” ਇੱਛਾ “ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਭਾਉ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਜਾਂ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਭਲੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਉ ਮਸੀਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ।”

ਪੌਲੁਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪੌਲੁਸ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਦਾ ਸੀ।

ਪੌਲੁਸ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੇਠਲੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।

ਪੌਲੁਸ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅੱਖ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ 1798 ਉਹਨਾਂ ਛਿਆਲੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਉਸਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ, ਇਕੋ-ਇੱਕ ਨੀਂਹ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਹੀ ਵਧਿਆ ਗਿਆ ਮੇਮਣਾ ਸੀ। ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। 1844 ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅੰਗਣ ਨੂੰ “ਛੱਡ ਦੇ,” ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ (ਹੇਠਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ) ਨੂੰ “ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾਵਾਂ” ਸਮੇਤ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਅਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਲੀਬੀ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਦ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਇੱਕ ਹੀ ਜਾਤਿ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਜਾਤਿ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਹੋਵੇ। ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, “ਸੱਤ ਸਮੇਂ,” ਹੁਣ “ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰਾ-ਪੱਥਰ” ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ “ਉੱਤਰੀ ਸੈਨੇ” ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੈਨਾ ਇੱਕ ਹੀ ਜਾਤਿ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਤਿ ਕੇਵਲ ਉਸਦੀ ਹੀ ਮੂਰਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਿਤ ਕਰੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਪਣਾ “ਸਿੰਗ” ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੂਰਤਿ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਸੈਂਤੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਫੂੰਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਦ ਉਸ ਸੈਨਾ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੱਤਵੇਂ ਤੁਰਹੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੇਦ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਕੰਮ 7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਤੁਰਹੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਤੁਰਹਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਵਾਰ ਇਸਲਾਮ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ “ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼” ਉੱਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪ੍ਰਹਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ 7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਨੂੰ ਪ੍ਰਹਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਸੇ ਸਾਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ। ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇਗਾ।

7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪਾਂਤਰਣਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੈਮਨੇ ਵਾਂਗ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਮਾਪਤੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪਦ ਚਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਅੰਤਿਮ ਵਿਕਾਸ ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਦੇ ਨਾਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਤਿੰਨ ਹਾਏ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜੀ ਹੈ।

ਤਿੰਨ ਹਾਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਲਾਗੂਅਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ 7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਹਾਏ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਏ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਯੁੱਧਕਾਰੀ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 1989 ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ (ਪੋਪ ਜੌਨ ਪੌਲ II) ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ (ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਗਠਜੋੜ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਵ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀ ਹਾਇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੰਜ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਉਸ ਯੁੱਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੌਰਾਨ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਤੀਜੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਰੋਮ ਨੂੰ “ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ” ਸੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਰੋਮ ਨੂੰ “ਮਾਰ ਦੇਣਾ” ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਰੋਮ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਰੋਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਹਿਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ “ਮਾਰਿਆ” ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ “ਵੱਡੇ ਭੂਚਾਲ” ਦੀ ਘੜੀ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ, ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੀ ਸੈਨਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡੇਢ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਇਸਲਾਮ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੁੱਖਧਾਰਾ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, 7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ 12 ਫ਼ਰਵਰੀ, 2024 ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਜਾਣ ਤੱਕ, ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਹਿਤਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੈਂਸਠ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ ਹਨ।

ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਏ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਧ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੀਜੀ ਹਾਏ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਲਾਗੂਅਤ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਤੁਰਹੇ ਦਾ ਫੂਕਿਆ ਜਾਣਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੋ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰਸਤਾ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵੀ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਸਤਾ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਸ਼ ਹੈ।

2023 ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਲੀ ਤੁਰਹੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਧਮਾਕੇ ਨੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਯੁੱਧਕਾਰੀ ਦੇ ਵਧਾਏ ਜਾਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ “ਹਾਨੀ” ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸੇ ਸਾਲ, ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿੰਗ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲਾਉਦਿਕਿਆਈ ਤੋਂ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੇ ਉਲਟ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਿਤ ਕਰੇ। 2023, 2001 ਤੋਂ ਬਾਈ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾਨੀਏਲ 11 ਦੀ ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਆਯਤ ਹੈ ਜੋ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ 1989 ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਿੱਡੇਕੇਲ ਦਰਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਆਯਤ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਕੰਮ ਵੀ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਜੋਤ ਹੈ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਹੈ। ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਯਤ ਦਾ ਅੰਤ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦਰਿਆ ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਅਤੇ ਯੂਫ੍ਰੇਟਿਸ (ਉਲਾਈ ਅਤੇ ਹਿੱਡੇਕੇਲ) ਫ਼ਾਰਸੀ ਖਾੜੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।