ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਵੰਜਾ

ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਆਖਰੀ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ ਅਧਿਆਇ ਵੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਧਿਆਇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਤਰ ਦੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਉੱਥਾਨ ਅਤੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਆਖਰੀ ਅਧਿਆਇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਧਿਆਇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਹਿੱਦੇਕੇਲ ਨਦੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।

ਇਸ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਮਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਨਾਮ “ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ” ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਬੇਲਟਸ਼ੱਸਰ” ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਦੇ ਪਰਚਾਵੇ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ “ਬੇਲਟਸ਼ੱਸਰ” ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਬੇਲਟਸ਼ੱਸਰ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਦਾ ਬਦਲਿਆ ਜਾਣਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਚਿਕ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਸਾਰੈ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਤੇ ਸਾਰਾਹ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਕੂਬ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਇਸਰਾਏਲ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਚਿਕ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਨਬੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਾਮ, ਸਾਰਾਹ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਤੋਂ ਭਿੰਨ, ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਟੀਕ ਅਰਥ ਅਗਿਆਤ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਮ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਚਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਅਗਿਆਤ ਨਾਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਨਾਮ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਲਾਦੈਲਫ਼ੀਆ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਚਾਤਮਕ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਨਾਮ ਮੁਹਰ ਲੱਗਣ ਤੱਕ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਮੁਹਰ ਵੀ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬੇਲਤਸ਼ੱਸਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਆਯਤ ਬੇਲਤਸ਼ੱਸਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੁਧਾਰਕ ਚਲਹਟ ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਜ਼ੋਰ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ (ਬੇਲਤਸ਼ੱਸਰ) ਕੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਈ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ “ਗੱਲ” ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਜੋ “ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ,” “ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖੀ।” ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ “ਗੱਲ” ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਨੂੰ ਵੀ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “dabar” ਦਾ ਇਸ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ “ਗੱਲ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਵਚਨ” ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ “ਵਚਨ” ਇੱਕ ਪਾਸੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਵਚਨ ਹੈ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਚੱਟਾਨ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਇੱਕ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਚਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ, ਆਯਤ ਤੇਈਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਯਤ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਯਤ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ‘chazon’ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੋਪਤੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ?” ਇਹ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਣਾ ਲੇਵੀਆਂ ਅਧਿਆਇ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।

ਤੇਰਹਵੀਂ ਆਇਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸੀ: ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ; ਤਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ “mareh” ਦਰਸ਼ਟੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਂ ਦੀ ਤੇਈਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ, ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸਮਝ,” “ਵਿਚਾਰ ਕਰ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “biyn” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨਾ।” ਗਬਰਾਈਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਇਸ ਗੱਲ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਨਸਿਕ ਭੇਦ ਕਰੇ। ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਦਰਸ਼ਨ” ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਇਬਰਾਨੀ “mareh” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਈ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਗੱਲ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “thing” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “dabar” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਅਦਾ-ਬੱਧ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 1989 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹੇੜੀ ਦੇ ਮਿਲਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਅੰਸ਼ਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਸੀ। ਆਯਤ ਵਿੱਚ, “ਗੱਲ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਗੱਲ” ਦੇ ਦੋ ਉਲੇਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨੀਏਲ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਗੱਲ” (ਦਾਬਾਰ) ਲਈ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ “ਲੰਮਾ” ਸੀ, ਦਰਸ਼ਨ (ਮਾਰੇਹ) ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ।

ਇਹ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸੱਚਾਈ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਨਾਸੀ ਲਈ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕਰ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਅਗਲੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ।

ਇਸ ਆਖਰੀ ਅਨੁੱਛੇਦ ਦੀ ਅੰਤਰਲੇਖੀ ਤਰਕ-ਸੰਗਤਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਗੁਆਓ। ਲਾਓਦੀਕੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਭਿਲੇਖ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੇ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਅਨੁੱਛੇਦ ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਕੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਸ ਲਈ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ: “ਇਸ ਲਈ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ”, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਯਤ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਹਨ।

ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗ੍ਰੰਥ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲਰਾਈਟ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ 1843 ਦੀ ਅਗਵਾਈਕਾਰੀ ਚਾਰਟ ਦਾ ਹੀ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” (ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ) ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ “ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਸਾ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ, ਜੋ “ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।” 1863 ਦੀ ਆਪਣੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਨੀਂਹ-ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ The Great Controversy ਵਿਚਲੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਖ ਰਹੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ, ਬੇਲਤਸ਼ੱਸਰ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਜਿਸ ਚਿੱਤਰਣ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਲਾਓਦਿਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਫਰਕ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੁਲ੍ਹਣ ਨੂੰ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਵੱਲੋਂ “ਗੱਲ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ “ਬੁੱਧਵਾਨਾਂ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ “ਦੁਸ਼ਟਾਂ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਭੇਦ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

“ਬੁੱਧੀਮਾਨ” ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸਮਝਣਾ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਤੇਈਂਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “biyn” ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ। ਦੁਸ਼ਟ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਮਨਸਿਕ ਵੱਖਰਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਥਾਂ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਾਚਾਈ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਨਸਿਕ ਭੇਦ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ “ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ” ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।