ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਪਚਪੰਜਵਾਂ

“ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਸਿਆਣੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂਰਖ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਅੱਖਰਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ।” Review and Herald, August 19, 1890.

“ਮੱਤੀ 25 ਦੀਆਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।” The Great Controversy, 393.

ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦੇ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ: ਬਹੁਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜਣਗੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ.... ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਹੇ ਚੱਲ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ: ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬੰਦ ਅਤੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹਨ। ਬਹੁਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਹੀ ਕਰਨਗੇ: ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ; ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 12:4, 9, 10.

ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਹੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਪ, ਧਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਵੇਗਾ: ਪਾਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਧਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੇ; ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਓਰੋਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹੀ ਬੋਲੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੇਗਾ। ਯੂਹੰਨਾ 16:7–13.

“ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਪੰਜ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਿਆ, ‘ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧੀਰਜ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਸੀ, ਲਿਖੋ, ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਮੁਰਦੇ ਜੋ ਹੁਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ: ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾਉਣ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।’”

“ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਸਕਣ। ਜੇਹੜੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਆਣੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰ ਕੌਮ, ਵੰਸ਼, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਪੰਜ ਸਿਆਣੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂਰਖ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੱਸਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਪੰਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਤੁਰਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਆਈ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਦੁਲੇਹੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਆਖ਼ਰੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।”

“ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੰਮ ਤਦ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਜਾ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 18 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਕਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ‘ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ, ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਨਾ ਬਣੋ।’ ‘ਵੱਡੀ ਬਾਬਲ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਹਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅੱਡਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਣਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭਚਾਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਲਾਸਤਾ ਦੀ ਬੇਹਦਾਤੀ ਕਰਕੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ…. ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ, ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਨਾ ਬਣੋ, ਅਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਪਾਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ’ [ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 18:2–5]।

“ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਆਇਤ ਲਓ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ: ‘ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇਗੀ; ਅਤੇ ਦੂਲੇ ਅਤੇ ਦੂਲਹਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਪਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਭਰਮਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਬੀਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ।’”

“ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਖੁਦ ਮਸੀਹ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੁੱਧਵਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਾਂ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਬੁੱਧਵਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਕੌਣ ਮੂਰਖ। ਕੁਝ ਅਜੇਹੇ ਹਨ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦਬਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਇਹ ਬੁੱਧਵਾਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।” Manuscript Releases, volume 16, 270.

ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਾਨੋ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਆਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮੇਮਣਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮੇਮਣੇ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਛਲ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 14:3–5।

ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੁਹਰ ਲਾ ਦੇ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ: ਬਹੁਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਣਗੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਧੇਗਾ। ਤਦ ਮੈਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਖੋ, ਹੋਰ ਦੋ ਖੜੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਇਸ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਉਸ ਪਾਸੇ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਆਖਿਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦੀਵ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਏਗਾ, ਤਦ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ: ਤਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਜਾ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ: ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਬੰਦ ਅਤੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹਨ। ਬਹੁਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ: ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ; ਪਰ ਬੁੱਧਵਾਨ ਸਮਝਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 12:4–10.

ਤਦ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ, ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ?” ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।” ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14.

“‘ਤਦ ਸੁਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੀਵੇ ਲਏ ਅਤੇ ਦੂਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਸਿਆਣੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂਰਖ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੂਰਖ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੀਵੇ ਤਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤੇਲ ਨਾ ਲਿਆ; ਪਰ ਸਿਆਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਂਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਵੀ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਲਾ ਦੇਰੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਉਹ ਸਭ ਊਂਘਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੱਤ ਗਈਆਂ। ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਕਾਰ ਹੋਈ, ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ। ਤਦ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੀਵੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਸਿਆਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਦੀਵੇ ਬੁੱਝ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਿਆਣੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਕਿਤੇ ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਜੋ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਰੀਦ ਲਵੋ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਰੀਦਣ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੂਲਾ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਅਤੇ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵੀ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾ ਉਸ ਘੜੀ ਨੂੰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।’”

“ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਕਟਮਈ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝੇ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸੰਕਟ ਆ ਜਾਣ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,—ਵਿਆਹ ਦਾ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਵਿਆਹ-ਭੋਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਏਗਾ। ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਡੱਟੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿਣ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੇਲ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਝਿਲਮਿਲਾਉਂਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਚਰਿੱਤਰ ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਵੇਚਿਆ; ਇਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਧਰਮੀ ਚਰਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਧਨ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਸਕੇ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਪਾਠ ਸਿੱਖ ਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਰਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਧੀਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਐਸੀ ਆਸਥਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਸਕੇ ਕਿ ਅਸੰਭਵਤਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਵੇ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ,—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕੋਮਲਤਾ, ਕੌਸ਼ਲ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਹਿਰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਉਡੇਲ ਦੇਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।”

“ਪਰ ਉਹ ਦਿਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਪੁੱਜਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਹਰ ਪੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਰਖ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਸਿਧਾਂਤ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹੋਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂਲੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਕਸੌਟੀ ਅਤੇ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਹੇਠ ਸੱਚੇ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਘੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹੀ ਹੋਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਨੇੜਲੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਰਾਹੀਂ ਦਿਵਿਆ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸਮਰਪਿਤ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਉੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨੈਤਿਕ ਬਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਟਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ-ਸਮਾਨ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਹ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਹ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਪੂਰਵਕ ਚਰਿੱਤਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਆਦਰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਘੜਣ।” The Youth Instructor, January 16, 1896.