ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਵੰਜਾ

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁਰਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਾਲ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਕੇਵਲ ਕੁਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।

ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੁਰਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਰਿਯੁਸ ਮਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿ-ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਵਰ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰ੍ਹਾ ਵੀ ਸੀ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੂਰਸ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਹਨ: “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰੋ,” “ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ,” ਕਿਉਂਕਿ “ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।”

ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਿਆ,” ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਸੀ—“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ।” ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ “ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ” ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਦੋਂ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਇਆ।

ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਗਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਦੂਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਦੂਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸਮੇਤ ਕਿ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਕੁਰਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੀਜਾ ਵਰ੍ਹਾ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਵਰ੍ਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਕੇਵਲ ਕੁਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰਸ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਕੁਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਉਲੇਖ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਰਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਫਰਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਬਰਿਯੇਲ ਦਾ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਕੁਰੁਸ ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਤਿੰਨ ਫਰਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ। ਤੀਜਾ ਫਰਮਾਨ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਤੀਜਾ ਫਰਮਾਨ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁਰੁਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰਮਾਨ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੁਰੁਸ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਕੁਰਸ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ (ਕੁਰਸ) 1798 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਦੋਂ ਹੀ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰਸ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸ਼ਬਦ “Kūruš” ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਸੂਰਜ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਐਲਾਮੀ ਸ਼ਬਦ “kursh,” ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਸਿੰਹਾਸਨ” ਹੈ, ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰ ਜਾਂ ਰਾਜਪਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਵੀ ਕੁਰਸ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਰੁਸ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ” ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ “ਚਰਵਾਹਾ” ਕਹਾਇਆ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਬੰਦ ਫਾਟਕਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਕਰਿਰੁਸ ਨੂੰ “ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੌਲਤਾਂ” ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਰੁਸ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਕਈ ਪਹਿਚਾਨ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਦ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਧਨਾਂ” ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ “ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਧਨ” ਉਸ “ਨੀਹ” ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਬਣਾਈ” ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ “ਮੰਦਰ” ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ “ਰੱਖਿਆ” ਜਾਣਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਕੁਰਸ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ” ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਕੁਰਸ ਕੇਵਲ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵੇਲੇ ਸਮਰੱਥ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਤਰੀ ਸੀ ਜਦ ਮਸੀਹ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜਾਂ “ਫਾਟਕ” ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫਾਟਕ ਸੀ ਜੋ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੁਰਸ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰੁਸ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੱਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਕੁਰੁਸ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਇਆ। ਕੁਰੁਸ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰਥਿਤ (ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ) ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੀਂਹਾਂ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਈ 1842 ਵਿੱਚ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਦੋ ਵਰਗ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਦੂਜੀ ਵੰਡ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਕੁਰਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਏ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣਗੇ।

ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, 1798 ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ, 1755 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ। 1798 ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਕੁਰਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਫਾਟਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ 1798 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ 1798 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜੇਹੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਿਕਟ ਸੀ।

ਕੁਰੁਸ ਨੇ 1798 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਦਾਰਿਯੁਸ ਅਤੇ ਕੁਰੁਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਬਾਰੇ ਕਾਫ਼ੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ। ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਮਰਾਜ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਦਾਰਿਯੁਸ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਕੁਰੁਸ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਾਅਤ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਕੁਰੁਸ ਅਤੇ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਹੈ।

ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਾਰੂਨ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸੰਪੂਰਣ ਰੂਪਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਯਿਸੂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੋ ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਰਾਯਵਸ ਅਤੇ ਕੁਰੁਸ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਰੂਪਕ ਸੀ। 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਜੰਤੂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਘਾਤਕ ਘਾਵ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸ ਇੱਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸ ਜੰਤੂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। 1989 ਵਿੱਚ ਰੀਗਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਬੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸਨ।

ਕੁਰੁਸ਼ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਤਦ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫਿਰ ਨੇਹਾਂ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਦੂਤ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕੋਰਸ ਅਤੇ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੋਰਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ 1798, 1989, ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਰਸ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਵੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਵੀ। ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਕੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ (ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਜ਼ਰ) ਨੂੰ “ਗੱਲ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ। “ਗੱਲ” ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਦਾਬਾਰ” ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਬਚਨ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗਬਰਈਏਲ ਵੱਲੋਂ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ (“ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ”) ਦੇ “ਖ਼ਾਜ਼ੋਨ” ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ “ਦਰਸ਼ਨ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ “ਮਾਰੇਹ” ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਸਮਝ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਆਈ; ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ’ਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੂਰਸ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੁਧਾਰ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਆੰਦੋਲਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਹੈ, “ਗੱਲ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇੱਕੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੋਗ ਦੇ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਉਸ “ਗੱਲ” ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੀ ਵੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ। “ਗੱਲ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੱਚ ਸੋਗ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ “ਸੋਗ ਮਨਾਉਂਦੇ” ਹੋਏ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੋਗ ਨੂੰ ਮਾਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ ਦੇ ਲਾਜ਼ਰ ਲਈ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਦੁਆਰਾ, ਜੈਜੈਕਾਰਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਹਤਾਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਸੀ।

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੇ “ਆਨੰਦ” ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। “ਆਨੰਦ ਨਾ ਕਰਨਾ” ਸੋਗ ਮਨਾਉਣਾ ਹੈ। ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦਾ ਸੋਗ ਉਸ ਸੋਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਅਤੇ 3 ਨਵੰਬਰ, 2020 ਨੂੰ, ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਸਦੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ।

ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਮਾਈਕਲ ਵਜੋਂ ਪੰਜ ਸੰਦਰਭ ਹਨ—ਤਿੰਨ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ। ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਮਾਈਕਲ ਦਾ ਦੋ ਵਾਰ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਇਤ ਤੇਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕੀ ਵਿੱਚ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਦੀ ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰਾਂ, ਆਇਤ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਮਾਈਕਲ ਨੂੰ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਗਵਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰਾ ਪਿਆ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਦਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਸੀਹ, ਜੋ ਮੀਖਾਏਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਹੈ, ਮੂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਅੱਧ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਲਈ ਸੋਗ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮੀਖਾਏਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਆਯਤ ਇੱਕ ਤੋਂ ਚਾਰ ਤੱਕ, ਉਸ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਖਾਏਲ ਦੁਆਰਾ ਜੀ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।