ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਅਠਾਰ੍ਹਵਾਂ ਨੰਬਰ

ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਤੇਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਾਲੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ “ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ” ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

1950 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੈਥੋਲਿਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦੇ ਉਸ ਅੰਧਕਾਰ ਯੁਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਰੋਮਨ ਕਲੀਸਿਆ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ-ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਵਜੋਂ ਰਚੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਖੋਜ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਵਜੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭੋਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ 1798 ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਭੁੱਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਤਦ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਉੱਤੇ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਸ ਹੁਕਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਦ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੀਣਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੈ।

ਇੱਕ “ਸਿਰ,” ਜਾਂ ਇੱਕ “ਰਾਜਾ,” ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜ, ਜੋ “ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰਾਜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵਜੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਬਿਲੋਨ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬਾਬਿਲੋਨ ਸੀ।

ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ-ਛਾਇਆ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਨੇ ਯਹੂਦਾ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾ ਹਮਲਾ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਦ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਆਰੰਭ ਹੋਏ। ਇਹ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ “ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜੇ” ਨੂੰ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ “ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” (ਇੱਕ ਰਾਜ) ਵਜੋਂ “ਸੱਤਰ ਸਾਲ” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਾਬਲ ਸੀ; ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਰਾਜ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੂਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਭੁੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਹੈ। ਸੰਨ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਤੋਂ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵੱਲ ਦਾ ਸੰਕ੍ਰਮਣ, ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਜਿਸ ਸਮੁੰਦਰ-ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਹ 1798 ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਦਰਿੰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਰਾਜ 1798 ਵਿੱਚ (ਸਮੁੰਦਰ-ਤਟ) ਭੂਤਕਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੀ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਦੀ ਅਜਗਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਗਲੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਝ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ, ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ 1798 ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਤਟ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਆਪਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਮੇਮਣੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਿਆਂ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਇਤ ਇੱਕੋ ਹੀ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਸਰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਚਨ ਇਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ (ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਵਾਰੰਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਕਿ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੀ ਸੁਵਰਨ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਮਰਪਣ-ਸੇਵਾ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੀਸਰਾ ਦੂਤ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਜੀਵੰਤ ਸੱਚਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਆਹਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰੀਖਿਆ, ਅਤੇ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ, ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਾਂ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ, ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ।

ਬਾਬਿਲ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਬਿਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਵੱਲੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਮਰਪਣ-ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਉਹ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦਾ ਵਾਦਯ-ਵ੍ਰਿੰਦ ਸਮਰਪਣ ਸਮਾਰੋਹ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਗੂ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰ ਦੀ ਅਤੇ ਬਾਬਿਲ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਇਸਰਾਏਲ ਝੁਕਦਾ ਅਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।

ਉਸ “ਸਮੇਂ,” ਜਾਂ ਉਸੇ “ਘੜੀ” ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ “ਧਧਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਭੱਠੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਪੁਸਤਕ ਜਿਸ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਛਾਪ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ “ਘੜੀ” ਬਾਰੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਨੇਬੂਕਦਨੇਸਰ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨੇਬੂਕਦਨੇਸਰ ਨੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ”, ਜਦੋਂ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ “ਘੜੀ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ “ਘੜੀ” 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਦੀ “ਘੜੀ” ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਆਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ 1798 ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਰਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” 1798 ਅਤੇ 1844 ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ (723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ) ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ (677 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ) ਉੱਤੇ ਆਈਆਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ-ਬਿੰਦੂ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਾਪਾਂ, ਜੋ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਖਰਾਈ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਪਣੇ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਾਰਜਾਨਵੈਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਚ-ਨਿਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜਾਂਚ-ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ, ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਦੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਿਆਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਉਸ ਚਲਵਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ “ਘੜੀ” ਉਸ ਚਲਵਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਇਆ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਵਲ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਵਲ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” ਦੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਯੋਗ 1989 ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਵੀ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਵਲ ਨੇ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।