ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਚੌਂਤੀਹ

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ (ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਸ਼ੂ) 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਉਭਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਸ਼ੂ) ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘਾਤਕ ਘਾਉ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਆਏ।

ਹਰ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, 1798 ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਨੌਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਉਲਾਈ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, 1989 ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦੱਸ, ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਹਿੱਦਕਲ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਉਂਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਪਰਖ ਦੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਬਣਤਰ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚਾਈ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਸਮੂਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੱਚਾਈ ਉਸੇ ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਸੰਰਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ—ਜਦੋਂ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ—ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਪੈੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੈੜੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ 1798 ਵਿੱਚ ਆਇਆ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਉਸ ਧਰਤੀ-ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਭਾਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਸਮੇਂ ਜੀ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਰਚਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਰਚਨਾ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ; ਪਰ ਇਹ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ) ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ (ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ) ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਰਚਨਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦੂਜੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਸੰਪੂਰਣਤਾ ਉਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਭਾਸ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

“ਯਿਸੂ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ,” ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਪੈੜੀਆਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੈੜੀਆਂ ਹੀ “ਸੱਚ” ਹਨ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚ” ਯਿਸੂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਆਪ ਹੀ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਯਿਸੂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਸੱਚ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੈੜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਪੈੜੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ “ਜੀਵਨ” ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ “ਜੀਵਨ” ਅਤੇ “ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ “ਜੀਵਨ” ਹਨ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੱਖਰ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾਂ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਆਦਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਕਾਰਨ ਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਮਨੁੱਖੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਹਰੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਹੀ “ਸੱਚ” ਹੈ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਠਹਿਰਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New,” ਤਾਂ ਉਹ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਦੇਖਣਗੇ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ (ਜੋ “life, death and resurrection” ਵਜੋਂ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “contained” ਪ੍ਰਮਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ “cannot be fully demonstrated.”

ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਬਾਬਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਸ ਬਾਬਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ “ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ “ਕਦਰ ਕਰਨ ਲਈ,” ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ “ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,” ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ “ਉਹ ਮਹਿਮਾਮਈ ਚਾਨਣ ਹੀ” ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ “ਮਸੀਹ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ” “ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ” ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ “ਯਿਸੂ ਦੇ ਅਚਰਜ-ਕਰਮ” “ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣ” ਹਨ; “ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ” ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ “ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ” ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ “ਯਿਸੂ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ,’” ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੇ ਆਤਮਿਕ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਰਚਨਾ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜੋ “ਸੱਚ” ਲਈ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪੁਸਤਕ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਇੱਕ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੱਥ ਮੁਹਰਬੰਦ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਿਸੂ ਆਪ ਹੀ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਭਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਰਚਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁਹਰ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਬਾਬਲ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਲੜਾਈ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਆਤਮਿਕ ਯਹੂਦਾਹ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਮੀਕਾਏਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰੋਬੇਸ਼ਨ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਯਤਾਂ ਬਾਬਲ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਦੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਉਹ ਆਯਤਾਂ ਜੋ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਦੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਾਨੀਏਲ 11 ਦੀ ਚਾਲੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: “ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।” ਇਸ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” 1798 ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ (ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ), ਦੂਜੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ, ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ), ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਮਿਸਰ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ), ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਲੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਦੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਉੱਠਾਣ ਅਤੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਨੁਚੇਦ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

“ਸੱਚਾਈ” ਲਈ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਖਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅੰਕ ਹੈ ਜੋ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਯੁੱਧ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਚਨ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਖ਼ਰੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਆਖਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਗਵਾਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪਤੰਤਰ ਲਈ ਢਾਹੁਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ (ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ), ਅਜਗਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤਿੰਨਾਂ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ (ਮਿਸਰ) ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਘਾਤਕ ਘਾਵ ਦੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ਼ਤੀਕਤਾ ਦੀ ਅਜਗਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਮਿਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜਗਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਾਸ਼ਤੀਕਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਦੱਖਣ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ “ਨੇਗੇਬ” ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਈ ਵਾਰ ਅਨੁਵਾਦ ਮਿਸਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਮੋਹਰ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੀ ਆਖਰੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਹੈ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ)। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲੋਨੀਆਂ ਸਨ।

ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ ਦੀ ਮੁਹਰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸਰਬਤਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ’ਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੁਰਾਚਾਰੀਆਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਿਆ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਮੋਹਰਬੰਦ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ ਦਾ ਮੋਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਯੁੱਗ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਭਵਿੱਖ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਿਆਂ, ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ”, “‘ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਮਝਣਗੇ,” ਕਿ “ਦਾਨੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।” “ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਬਾਰੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁੱਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ,” “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਹਨ।”

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਊਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਸ ਵਿੱਚ, ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਦੂਤ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀਆ ਸੀ, ਉਹ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕਿਸੇ ਹਸਤੀ” ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕਿਸੇ ਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਜਿਸਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਸੀ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਉਸ ਸੰਰਚਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁਹਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀਕ ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ ਦੇ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਵਰ੍ਹਿਆਂ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਛੇ ਅਧਿਆਇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਪਰੋਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਾਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਾਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ, ਆਰੰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅਤੇ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅੰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਧਾ ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਧਾ ਜੋ ਦਸਵੇਂ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਤੇ ਬਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।

ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਇਹ ਲਾਗੂਕਰਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ, ਚੌਥੇ, ਸੱਤਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਗੂਕਰਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇਆਂ, ਪੰਜਵੇਂ, ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ—ਦੋਹਾਂ—ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਨੂੰ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਜਾਣਾ ਹੈ (ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ)। ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਨੌਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ, ਛੇਵਾਂ, ਦਸਵਾਂ, ਗਿਆਰਹਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਜਾਣੇ ਹਨ (ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ), ਇਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅੰਤ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਦੀ ਇਹ ਸੰਰਚਨਾ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਰਚਨਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਰਚਨਾ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਭਾਗ ਵੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਉਭਾਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚ” ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਦੋਹਾਂ—ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ—ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਯਿਸੂ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਿਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਦਾ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਹ “ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ” ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ “ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ” ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।