ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਛੱਤੀ

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵੀ 723 BC ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ, ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਟਿਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੁਪਨਾ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਧਾਗਾ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਬੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਆਇ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਆਗਮਨ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਚੇਤਾਵਨੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਿਆਇ ਦਾ ਆਗਮਨ—ਦੋਵੇਂ “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਨਿਆਇ ਦੀ “ਘੜੀ” ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਇ ਦੀ “ਘੜੀ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ “ਘੜੀ” ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗਮਨ ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਘੜੀ” ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਦੁਹਰਾਉ ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰੋ” ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਧੀ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰੰਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨਿਆਂ ਦੇ “ਘੰਟੇ” ਅਰਥਾਤ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਨਿਆਂ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤਦ 723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਨਿਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਦਿਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ 723 ਈ.ਪੂ. ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1798 ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਬੁੱਤਪਰਸਤ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਦੋਹਾਂ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਥਾ ਕੇਵਲ ਉਹ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੈ।

“ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਉੱਤੇ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਾਨੀਏਲ ਚਾਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਦੀ ਅਜਗਰ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ, 1798 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹਾਲ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ (ਝੂਠਾ ਨਬੀ) ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੂਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ, ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕੜੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਬਣਣੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਾਗੇਡਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੇਂਡੇ ਵਜੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਅਨੁਭਵ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਰਪਾਪ੍ਰਾਪਤ ਕੌਮ ਬਣਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਤਥਾਪਿ, ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗ ਫਿਰ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਦਾ ਸਿੰਗ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟਿਕ ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ ਅਤੇ ਸਮਰਥਕ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਸੀ।

ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋ ਧਿਰਾਂ ਸਦੂਕੀ ਅਤੇ ਫਰੀਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸਦੂਕੀਆਂ ਅਤੇ ਫਰੀਸੀਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਬਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ। “ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ” ਵਿੱਚ, 1798 ਵਿੱਚ, ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਦੀ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਅਵਸਥਾ ਯਥਾਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਪ੍ਰਤੀਕ—ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗ—ਮੇਮਨੇ ਤੋਂ ਅਜਗਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੇ ਆਪਣੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਸ ਕੜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਜਗਰ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਸਤੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੇਮਨੇ ਤੋਂ ਅਜਗਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਭੁੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਰਾਜ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਨੇਬੂਕਦਨੇਸਰ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮੀਲ-ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਨਸੀਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਤੇਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਸੀ, “ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਬਲੀਦਾਨੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਰਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦੇ ਜਾਣ ਲਈ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਵੇ?”

ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਗਏ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ “ਕੁਰਬਾਨੀ” ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਲ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਯਥਾਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਨਿੱਤ ਦੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ” ਉਜਾੜ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਬਦ “ਕੁਰਬਾਨੀ” ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਦੁਆਰਾ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਠ ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਨਿੱਤ ਦੀ” ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਹੀ ਸਨ। ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵਿਆਕਰਣਕ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਛਾਣਵਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਠਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ, “ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਥਾ ਦੀਆਂ ਉਜਾੜ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰੌੰਦਣਾ ਸੀ?”

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ “ਸਿਆਣਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣਗੇ। ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਉਹਨਾਂ “ਸਿਆਣਿਆਂ” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ “ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧਾ” ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ: “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਜਾੜ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ (ਸੈਨਾ) ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌੰਦਦੀ ਰਹੇਗੀ?” ਇੱਕ “ਸਿਆਣੀ ਕੁਆਰੀ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ, ਜੋ “ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧਾ” ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਲਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ “ਸਿਆਣੇ” ਸਨ।

ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਵੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਘੜੀ,” ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ 1798 ਸੀ। ਉਹ “ਘੜੀ” ਜਦੋਂ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦਾ ਨਿਆਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ “ਘੜੀ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ 723 ਈ.ਪੂ., 538, 1798 (ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ), ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਮਰਥਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਸਮਰਥਤਾ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਰਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਮਾਨ ਪਰਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਿਟਮਸ ਪਰਖ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਰਖਾਂ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਲੈ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ “ਖਾਣਾ” ਸੀ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾਲਾਂ-ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।

ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਨੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਲਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ (ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼) ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਫਿਰ ਮਿੱਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਦੋਂ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਭੇਦ ਉਨਾ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੋਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਾਬਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਭੇਦ 1843 ਦੇ ਬਾਈਬਲੀ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ (19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844) ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦਾ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਤੀਜੀ ਪਰਖ, ਜੋ ਲਿਟਮਸ ਪਰਖ ਸੀ, 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ “ਘੜੀ” ਆਈ, ਜਦੋਂ ਨੇਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਨਿਆਇ ਕਰਕੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ “ਦਸ ਗੁਣਾ” ਉੱਤਮ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਨੂੰ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ; 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ; ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇਹ ਦੋ ਅਧਿਆਇ, ਜਦੋਂ “ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ” ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਈਂ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲਭੂਤ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਰਹੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅਵੀਂ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਕੇ ਜੋ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਲਵਲ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਬਣਨਾ ਸੀ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫੱਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫੱਟੀਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਹੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।

ਮਿਲਰ ਨੇ ਕਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪਛਾਣਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਬੁਤਪਰਸਤੀ (ਅਜਗਰ) ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਥਾ (ਦਰਿੰਦਾ) ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ (ਝੂਠਾ ਨਬੀ) ਵੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਿਰਪਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿਲਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਝਾਂ, ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਸਨ, ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤਖਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੁਪਨਾ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸੁਪਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਇ ਤੱਕ ਤੀਬਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਖਰਾਅ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁਨਰਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਿਚਾਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

ਹੇਠਾਂ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ *Advent Herald* ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।