ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ — ਚੌਥਾ ਭਾਗ

ਅਸੀਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ “ਠੋਕਰ ਦੇ ਪੱਥਰ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਠੋਕਰ ਦੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੱਚ ਵਜੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੇਵਲ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ’ਤੇ ਉਹ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਕੋਨੇ ਦਾ “ਸਿਰ” ਬਣੇਗਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਵਾਚਾਈ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪਹਿਲੀ “ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ” ਜਿਸ ਵੱਲ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸਨ। ਲਾਓਦੀਕੇਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ ਮਿਲਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਮਿਲਰ ਦੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੀਂਹ ਦੀ ਹਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ “ਪੱਥਰ” ਹੈ; ਇਸ ਲਈ 1863 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਾ ਕੇਵਲ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਤਰਸ ਵੀ ਇਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੀਂਹ ਦੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰਾ” ਬਣੇਗਾ।

ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਪਤਰਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਨੀਂਹ ਦੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵਾਅਦਾ-ਬੱਧ ਲੋਕਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵਾਅਦਾ-ਬੱਧ ਲੋਕਾਈ ਲਈ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਵਰਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਝੂਠ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਹ ਝੂਠ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਲਵਾਨ ਭੁੱਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ।

“ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਝੂਠਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਲੇ ਵਾਚਾ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਥਰ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਸੀ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੋਨੇ ਦਾ “ਸਿਰ” ਬਣੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪੱਥਰ ਜੋ ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਰੂਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਬਰ-ਪੱਥਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਉੱਨੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ “ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਅੰਤ” ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਇੱਕ “ਪਹਿਲਾ ਅੰਤ” ਵੀ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। 677 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ (ਅਤੇ ਸੈਨਾ) ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਪਰ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ, ਆਇਤ ਛੱਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਫਲਣਾ-ਫੂਲਣਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰੋਧ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਝੂਠਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਦੋਹਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹੇਂ ਹੀ ਵਿਖੇਰ, ਬੰਧਵਾਈ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸੇ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸਨ। ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਵਿਖੇਰ, ਬੰਧਵਾਈ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ 723 BC ਵਿੱਚ ਅਸੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਨੇ 677 BC ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹਸ਼ਰ ਭੋਗਿਆ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਇਸ ਤੱਥ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਨਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਰੀਆਂ ਨੇ 723 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ 677 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਮਨੱਸ਼ੇਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨੇ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 606 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨੇ 586 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸਿਦਕਿਆਹ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹਸ਼ਰ ਆਵੇਗਾ ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦਾ ਨਿਆਂ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਹ ਰੇਖਾ ਸੀ ਜੋ ਯਹੂਦਾਹ ਉੱਤੇ ਤਾਣੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ “ਰੇਖਾ” ਸੀ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਅਨੁਛੇਦ ਵਿੱਚ, “ਰੇਖਾ” “ਸਾਮਰਿਆ ਦੀ ਰੇਖਾ” ਹੈ।

ਹੁਣੇ ਹੀ ਉੱਧਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਸੂਚਕ ਅਭਿਵੈਕਤੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਹੈ ਕੰਨਾਂ ਦਾ ਝਣਕਣਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹੈ ਸਾਹੁਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਰੀਆ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਅਹਾਬ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹੁਲ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਡੋਰੀ ਅਤੇ ਸਾਹੁਲ ਨਿਆਂ ਦੇ ਉਹ ਸਾਧਨ ਹਨ ਜੋ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹੀ ਨਿਆਂ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਮਾਰੀਆ ਅਤੇ ਅਹਾਬ ਦੇ ਘਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਯਹੂਦਾਹ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਦ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ, ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਝਣਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਸਾਹੁਲ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦਾ ਝਣਕਣਾ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਪਤਨ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕਨਾਂ ਨੂੰ ਝਨਝਨਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਸਮੂਏਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਨਾਂ ਦੀ ਝਨਝਨਾਹਟ ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਸਮੂਏਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਪਤਨ ਅਤੇ ਸਮੂਏਲ ਦਾ ਨਬੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਸਮੂਏਲ ਇੱਕ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਰਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸਮੂਏਲ ਨਬੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਏਲੀ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਵੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਐਸੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਨਾਂ ਨੂੰ ਝਨਝਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਝਣਕਣ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਉਲੇਖ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵਾਅਦਾਬੱਧ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਖਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੰਨਾਂ ਦਾ ਝਣਕਣਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੋਪ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ “plummet” ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 2 Kings ਅਤੇ Isaiah ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ “plummet” ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਲੇਖ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਉਲੇਖ ਵਿੱਚ plummet ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਉਲੇਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਅਠਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸਾਹੁਲ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ “mishqâl” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਭਾਰ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰ (ਸਾਹੁਲ) ਨੂੰ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਭਾਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤਰਾਜੂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਰੇਖਾ ਨਿਆਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਹੈ। ਸਮਾਰੀਆ ਦੀ ਰੇਖਾ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਮਿਆਦ ਸੀ, ਜਾਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ। ਇਹੋ ਹੀ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰੱਖੀ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਸੀ। ਦੋਨੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ, ਜਾਂ ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਅਵਧੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਣੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।

ਪਰ ਜ਼ਖ਼ਰਿਆਹ ਵਿੱਚ “plummet” ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ “‘eben” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਬਣਾਉਣਾ”, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਰਥ “ਪੱਥਰ” ਵੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਪੱਥਰ”। ਫਿਰ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “bedı̂yl” ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਵੰਡਣਾ ਜਾਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ”। ਜ਼ਖ਼ਰਿਆਹ ਵਿੱਚ “plummet” ਉਹ ਪੱਥਰ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾਪਣ ਅਤੇ ਵੰਡ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੰਡ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਰਗ ਜੋ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਾ-ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕਬਰ-ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਰਗ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵਾਚਾ।

ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਹੁਣੇ ਹੀ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਨੂੰ ਰਾਜਪਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਦੇਖਰੇਖ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨੇਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਪੱਥਰ, ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਦਾ ਪੱਥਰ, ਲਗਾਇਆ। ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਬਾਬਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ”। ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨੇਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦਾ ਨਾਮ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਪੱਥਰ, ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਦਾ ਪੱਥਰ, ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਚਲਹਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਚਲਹਟ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦੇ ਨਾਮ (ਬਾਬਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ) ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਬਾਬਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ” ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਚਲਹਟ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਚਲਹਟ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਦੋ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜੈਤੂਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਜਣੇ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਲੀਆਂ ਤੇਲ ਉਡੇਲਦੀਆਂ ਹਨ:

ਜ਼ਕਰਿਆਹ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੌਣ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦੀ ਹੈ।

ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਸਾਕਸ਼ੀ ਕੌਣ ਸਨ। ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਨੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜੋ ਅਥਾਹ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਉਹ Future for America ਦੀ ਉਸ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੇ ਅੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਦ ਗਬਰਿਯੇਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਕੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?” ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਉਹ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੀ ਹਨ?” ਗਬਰਿਯੇਲ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੇ ਕੇ। ਉਹ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹਨ?” ਫਿਰ ਗਬਰਿਯੇਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ‘ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਬਲ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ।’”

ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਜੋ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸੀ, “ਨਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਸਮਤਲ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਕੋਨੇ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਲਿਆਏਗਾ, ਇਹ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਰਪਾ, ਕਿਰਪਾ ਉਸ ਉੱਤੇ।”

ਜ਼ਰੂਬਾਬਲ, ਜੋ ਹਾਕਮ ਹੈ, ਉਸ ਦੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਉਸੇ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਜਮਾਰਗ ਸਿੱਧਾ ਕਰੇਗਾ,” ਅਤੇ ਉਹ “ਹਰ ਇੱਕ ਘਾਟੀ” ਨੂੰ “ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ” ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਕਰੇਗਾ ਕਿ “ਹਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਟਿੱਬਾ” “ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,” ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਕਮ ਜ਼ਰੂਬਾਬਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ “ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ” ਹੈ, ਉਹ “ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।”

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦਾ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਜੈਕਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਰਪਾ, ਕਿਰਪਾ ਉਸ ਉੱਤੇ” ਨਾਲ “ਮੁੱਖ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣਗੇ।” “ਕਿਰਪਾ” ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਦੋਹਰਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। “ਜੈਕਾਰਾ” ਉਸੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਪੁਕਾਰਨਾ” ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਅੰਸ਼ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ “ਸਾਹੁਲ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਦ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।” “ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਅਗਲੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣਾ। ਇਹ “line upon line” ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸਿਧਾਂਤ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਸੰਵਾਦ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਜਾਗਰਤੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਸੰਵਾਦ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝਣ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਕੌਣ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਸੰਵਾਦ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਪਹਿਲੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੀ। ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਦੇ “ਹੱਥ” (ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ) ਨੇ ਨੇਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੇਵਲ ਸਹਾਇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਸੰਵਾਦ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ “ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦੇ ਹੱਥ” ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਤਦ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ “ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ” ਨੇ “ਭੇਜਿਆ” ਹੈ ਗਬਰੀਏਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਨਣ-ਵਾਹਕ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ “ਕੋਲ।” ਉਹ ਉਸ ਸਵਰਗੀ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਪਹਿਲੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਗਬਰੀਏਲ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਫਿਰ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ “ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ ਹੈ?” ਦੂਜੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ “ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਵੇਗੀ” ਜਦੋਂ ਉਹ “ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਹੁਲ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ” ਜੋ “ਯਹੋਵਾਹ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਜੋ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ “ਸਾਹੁਲ” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਜਦੋਂ “ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਹੁਲ” ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਕਰਯਾਹ ਦਾ “ਸਾਹੁਲ” ਉਹ ਨਿਰਮਾਣ-ਪੱਥਰ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵੰਡ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ “ਸਾਹੁਲ” ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ “ਸਾਹੁਲ” “ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ” ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ। “ਸਾਹੁਲ” ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਤ” ਹੈ, ਉਹੀ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਕੌਣ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਕ ਹੋਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਦੋ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੀ ਹਨ?” ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੋਹਰਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਦੋ ਜੈਤੂਨ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੀ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇਲ ਖਾਲੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ?” ਅਤੇ ਗਬਰੀਏਲ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹਨ?” ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਨਹੀਂ।” ਤਦ ਗਬਰੀਏਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਉਹ ਦੋ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।”

ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗਬਰੀਏਲ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਜਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਕੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਨਬੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਲਝਣ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਭ ਨਬੀ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਧ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ।

ਗਬਰਿਏਲ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਪੱਥਰ। ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਚਲਵਲ ਅਤੇ Future for America ਦੀ ਚਲਵਲ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਕੁਝ ਗਬਰਿਏਲ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਕੰਮ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੀ ਸਾਹੁਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਹੁਲ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ਖਰਿਆਹ “ਸੱਤ” ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਸੱਤ।” ਉਹ ਵਿਖਰਾਅ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਤ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੈਵੀਅਨ 26 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦੋਹਾਂ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ “ਸ਼ਾਪ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “ਉਹ ਸੱਤ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹੇੜੀ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸਿਰਲੇਖ-ਪੱਥਰ ਵੀ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ “ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ” ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੰਡ ਅਤੇ ਅਲੱਗਾਵ ਦੇਖਣਗੇ। ਕੀਮਤੀ ਪੂਰੀ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਨੰਦਿਤ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਜਾਣਣਗੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਇੱਕ ਵਰਗ ਲਈ ਅਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੂਜੇ ਵਰਗ ਲਈ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਸੀ ਜੋ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।

ਜਿਵੇਂ 1856 ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਇੱਕ ਪਰਖ ਬਣ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਮੁੜ ਇੱਕ ਪਰਖ ਹਨ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਬਿੰਦੂ ‘ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਦੀ ਉਹ ਪਰਖ 1863 ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਈ ਸੀ, “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਬਾਇਬਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ। ਜੋ ਲੋਕ 2023 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਇਸ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਉਪਚਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੇ ਗਏ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਗੇ।

ਇਹ ਪਹਿਚਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਾਂਗੇ।