ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਉਨੰਜਾ ਨੰਬਰ

1798 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਾਧਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲੈ ਆਇਆ ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਚਲਹੇਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਠੀਕ ਉਹੀ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਿਲਰ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਹਾਏ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਜੋ ਐਗਜ਼ੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯਸਾਇਆ ਦੀ ਹਾਇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮਦਿਰਾਪੀਆਂ ਲਈ ਮੋਹਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਯਸਾਇਆ ਦੇ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੰਮ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਕੁੰਭਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਮ “the daily” ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ “tamid” ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ “continual” ਹੈ।

ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਅਜਗਰ (ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ) ਹੈ। ਅਜਗਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਜਗਰ ਉਸ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇਨਿਯਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਹ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਜਾਨਵਰ (ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ), ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਾਗੇਡਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਬੀ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ), ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਲੀਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਨਾਸ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ (ਸ਼ੈਤਾਨ) ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਤਾਮੀਦ” (ਨਿਰੰਤਰ) ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਿਆ ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਵੱਲੋਂ “ਤਾਮੀਦ” (ਨਿਰੰਤਰ) ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਚੋਣ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਣ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਹਾਏ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਤਮਾ ਉਡੇਲ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਠਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:

ਜੋ “ਤਖਤੀ” ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਤਖਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਕਿ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ, ਉਹ “ਦੌੜਣ” ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ। ਉਹ “ਪੁਸਤਕ” ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ “ਤਖਤੀ” ਦਾ “ਨੋਟ” ਕੀਤਾ, ਹਬੱਕੂਕ ਹੈ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ “ਤਖਤੀ” ਇੱਕ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ “ਇੱਕ ਬਾਗੀ ਲੋਕ, ਝੂਠੇ ਬੱਚੇ, ਅਜੇਹੇ ਬੱਚੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਣਗੇ,” ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ “ਬਾਗੀ ਲੋਕ” ਜੋ “ਸੁਣਨ” ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬਗਾਵਤੀ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਬਹਿਰੇ ਬਗਾਵਤੀ “ਸੁਣ” ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ “ਸੁਣਦੇ” ਨਹੀਂ, ਅਤੇ “ਸੁਣਨ” ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ।” ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੀ, ਜੋ ਮੱਤੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, “ਮੇਜ਼” ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ “ਕਿਤਾਬ” ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਜੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਬਹਿਰੇ ਬਗਾਵਤੀ ਸੁਣਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਮੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਬਹਿਰੇ ਬਗਾਵਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ।

ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਦੇ ਭੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਧੰਨ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ—ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। “ਬੁੱਧੀਮਾਨ” ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ (ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ) ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ “ਮੇਜ਼” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ “ਧੰਨ” ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ (“ਰੋਜ਼ਾਨਾ”) ਨੂੰ ਸੰਨ 508 ਵਿੱਚ “ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ।” ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ 1843 ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ “ਆਉਂਦਾ ਹੈ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ “ਛੂਹਦਾ ਹੈ” ਹੈ। ਸੰਨ 1843 ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਸੰਨ 1844 ਨੂੰ “ਛੂਹਿਆ।” ਜਦੋਂ ਸੰਨ 1843 ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਬੱਕੂਕ ਦਾ “ਦੇਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਉਹਨਾਂ “ਪਟੀਆਂ” ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ “ਪੁਸਤਕ” ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ “ਉਡੀਕ ਕਰਨ” ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

ਦਾਨੀਏਲ 1798 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ), ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਦ ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ (ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਜ਼ਮਾਏ ਗਏ)। ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

1798 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ, 1989 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ—ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਠਹਿਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਬੁੱਧਿਮਾਨ” ਉਹ ਹਨ ਜੋ “ਧੰਨ” ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ “ਉਡੀਕ” ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਟ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ “ਸੁਣਦੇ” ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਜੋ “ਵੇਖਦੇ” ਨਹੀਂ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਨੁਭਵ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਇਤਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧੀ ਦੀ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਲਕੀਰ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਰਾਹੀਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ “ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ” ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ “ਦੁਸ਼ਟ” ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਅਤੇ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ, ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਣਸਮਝੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਘੋਰ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, “ਨਿਤ ਦੀ” ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੱਚਾਈ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, “ਨਿਤ ਦੀ” ਹੀ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਯਸਾਯਾਹ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲਈ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਸੁਣਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਨਾ ਹੋਣ। ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਚਾਰ ਆਇਤਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਇਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵੀ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਉਸ ਵਰਗ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦਾ ਉਹੀ ਭੇਦ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਇਤਿਹਾਸ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੇਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਗੇ।

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ “the daily” ਬੁੱਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝ, ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ “ਫੱਟੀਆਂ” ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, “ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ” ਹੈ। ਉਸ “ਪੁਸਤਕ” ਦਾ ਮੁਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਣਾ “ਬਾਗੀ, ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਬੱਚੇ” ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ “ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ” ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਝੂਠੇ ਬੱਚੇ” ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਗੇ ਜੋ “ਮੇਜ਼” ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਦਰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਵੇਖੋ; ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾ ਕਰੋ; ਸਾਨੂੰ ਚਿਕਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਧੋਖਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰੋ।” 1863 ਵਿੱਚ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇਕ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਪਾਸੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਨੀਂਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗਾਂ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, “ਰਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਪੰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।” ਉਹ ਪੰਥ ਜੋ ਰਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗ ਹਨ।

“ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਵੱਲੋਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ “ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹਾਂ” ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ “ਵਿਸ਼ਰਾਮ” ਮਿਲਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਹੀ ਉਹ “ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ” ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਯਸਾਯਾਹ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੀ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ “ਤਖ਼ਤੀਆਂ” ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਇੱਕ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ” ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਣਗੇ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ “ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ” ਨੂੰ ਉਸ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਮੱਧਰਾਤੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਸੀ। ਇਹ ਯਿਸੂ ਹੀ ਸੀ (ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ), ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਯਿਸੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੱਜੀ ਭੁਜਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਹੀ ਮੱਧਰਾਤੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ “ਪੁਸਤਕ” ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਕੀਤੀਆਂ “ਤਖ਼ਤੀਆਂ” ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। “ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਵੱਲੋਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੱਧਰਾਤੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਰਗ ਦਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰਨਾ ਸੀ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦੇਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਨਿਆਂ ਆ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ “ਉੱਚੀ ਕੰਧ” ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਉਹ “ਕੰਧ” ਹੈ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਆਂ “ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ” ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ “ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਉਹ ਨਿਆਂ ਹੈ ਜੋ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਦੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

“ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਪਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ 2 Thessalonians ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਭਰਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” “ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਦੀ ਉਸ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸਤ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਦੀ ਇਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਉਸ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ “ਨਾ ਲੱਭਿਆ ਜਾਵੇਗਾ” “ਅੰਗੀਠੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲੈਣ ਲਈ ਇਕ ਠੀਕਰਾ, ਜਾਂ ਖੱਡ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕੁਝ।”

“ਅੱਗ” ਅਤੇ “ਪਾਣੀ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 1844 ਦੇ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਐਕਸੇਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਤਾਂ “ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਲ (ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ) ਲੱਭਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਵਾਂਗ “ਵਾਪਸ ਆਉਣ” ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਉਹ ਜੋ “ਮੁੱਲਵਾਨ ਨੂੰ ਹੀਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ” ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ “ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ” ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ “ਮੂੰਹ” ਵਰਗੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਦਾਨੀਏਲ, ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। “ਝੂਠੇ ਬੱਚਿਆਂ” ਨੂੰ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇੱਕ” ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੁੜ ਆਉਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਧਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇਗੀ: ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਮੰਨਿਆ।”

ਮਿਲਰ ਦੇ ਜਵਾਹਰ ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਜਵਾਹਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਹੈ। “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਸਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਵਾਹਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮਿਲਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੇਟੀ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹੀ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਹਨ ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਹਨ ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਰ ਨੇ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੇਟੀ (ਬਾਈਬਲ) ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਯੂਹੰਨਾ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ “ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਤਮੁਸ ਨਾਮ ਦੇ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਸੀ।” ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ—ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਤੜਫਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।