ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਪੰਜਵਾਂ ਭਾਗ

ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਬਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਲਈ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜ, ਬਾਬਲ, ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭੁੱਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਬਾਬਲ ਸਨ।

ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਹੈ, ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਨਿਕਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਚਾਰ ਕਰੇਗੀ। ਆਤਮਿਕ ਵਿਸ਼ਿਆਚਾਰ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤਤਾ ਦੇ ਗੈਰ-ਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਰਿੰਦਾ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥਾ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਆਪ ਹੀ, ਨਿਆਂ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦਾ ਨਿਆਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਲਈ ਨਿਰਬਾਸਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਾਹ ਅਤੇ ਓਸ ਨਾਲ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਲੇਵੀਵਿਵਸਥਾ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

“ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਈ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰ (ਬਾਬਲ) ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ। ਯਿਸੂ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ, ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਪਤਰਸ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਮੁਕਟਮਣੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਬਾਬਲ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬੰਦੀ ਕਿਉਂ ਬਣਾਏ ਗਏ।

ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਇਸ ਬਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਨ: “ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਨ ਮਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਉਜਾੜ ਪਈ ਰਹੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਆਇਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਤਿਹਾਸ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਧਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਨ “ਮਾਣਣ” ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਸ਼ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪੱਚੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਬਤ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਛੱਬੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ “ਸੱਤ ਗੁਣਾ” ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵਾਚਾਕੀ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ।

ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਸ ਬੰਧਵਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਦੀ “ਲਾਣਤ” ਅਤੇ “ਸਹੁੰ” ਕਿਹਾ। ਦਾਨੀਏਲ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੀ ਲਾਣਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।

ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ “ਪੁਸਤਕਾਂ ਰਾਹੀਂ” ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ, ਮੂਸਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ “ਸ਼ਾਪ” ਮੂਸਾ ਦੀ “ਸਹੁੰ” ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਬਦ “ਸਹੁੰ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ-ਵੇਤਾ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਰਕ ਕਰੇ। ਇਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ।

ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਜੋਤਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇਣ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਉਨੰਜਾਹਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਜੁਬਲੀ ਮਨਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਿਰਣਾਇਕ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੁਬਲੀ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਦਾ ਨਾਦ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਹੋਣਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਜੁਬਲੀ ਦੀ ਤੁਰਹੀ, ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਜਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ,” ਜੋ 677 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਮਨੱਸ਼ੇ ਦੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਗੇ ਜੋ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇੱਛੁਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਚੱਕਰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵੀਆਂ ਪੱਚੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨੌਂ ਆਇਤਾਂ ਦੀ ਵਾਅਦਾਤਮਿਕ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤਮਈ ਮਿਸਾਲ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮੱਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਥਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦਾ ਨਿਆਂ ਉਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਗਲਤ ਸਮਝ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਬਰਾਨੀ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ-ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਕਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ ਆਧਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰੁਟਿਪੂਰਣ ਦਲੀਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿਆਕਰਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਆਪ-ਘੋਸ਼ਿਤ ਨਿਪੁਣਤਾ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਇਕ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਪੂਰਵਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਦਲੀਲ ਹੈ।

ਅਧਿਆਇ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਨਿਆਂ, ਉਸ ਅਨੁਚੇਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੁਝ ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਨਿਆਂ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ।

ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਬੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਜ್ಞਾਤ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਲਈ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ “ਮੂਸਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੰਦਰਭ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਲੇਵੀਅਕਾਂਡ ਪੱਚੀ ਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਆਯਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੂਚ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਮੂਸਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ-ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਬਤ-ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਪੱਚੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਕੂਚ ਅਧਿਆਇ ਵੀਹ, ਆਇਤਾਂ ਅੱਠ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਾਲਾ ਠੀਕ ਉਹੀ ਵਿਆਕਰਣਕ ਢਾਂਚਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦੋ ਸਭਤ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੱਚੀ ਅਤੇ ਛੱਬੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਸਾਖੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ “ਛੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੀਂ,” ਅਤੇ “ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਈਂ, ਅਤੇ ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾੜੀ ਨੂੰ ਛਾਂਟੀ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੀਂ।” “ਪਰ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਤੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਭਤ ਹੈ,” ਅਤੇ “ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਭਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸਭਤ।”

“ਸੱਤਵਾਂ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਬਦ—ਸਬਤ ਦੀਆਂ ਹੁਕਮਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਬਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸਬਤ—ਉਹੀ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਗੁਣਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਹਿਲੀ ਉਲਲੇਖ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ-ਲਈ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਗਾਬ੍ਰੀਏਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਉਹ ਦਿਨ-ਲਈ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਪੱਚੀ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਤਿਹਾਸ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦੇ ਲੇਖਕ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਣ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਸੱਬਤਕਾਲੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਭੋਗ ਸਕੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਭੋਗਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਬਾਬਲ ਨੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕੇਵਲ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵੱਲ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਅਤਿ ਆਵਸ਼ਯਕ ਹੈ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਯੂਬਲੀ ਦੇ ਨਰਸਿੰਗੇ ਦੇ ਫੂਕੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਥ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਇਤ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਲਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਜੋੜੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਹਰ ਉਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਕਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਵਾਸਤੇ ਜਾਗ ਉੱਠਣ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ “ਸੁਣਿਆ” ਸੀ, ਅਰਥਾਤ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ। ਗਬਰੀਏਲ ਨੇ ਇਹ ਸੁਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ “ਠਹਿਰਾਏ” ਗਏ ਸਨ।

ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ “ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੇਈਂ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਈਸਾ ਪੂਰਵ 457 ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਸੱਤਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਹਫ਼ਤੇ ਮਿਲਣੇ ਸਨ। ਸੱਤਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਹਫ਼ਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਸਾਲ 34 ਵਿੱਚ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

ਉਹ ਕੈਦ-ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਉਹ ਸਬਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਭੋਗ ਸਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਦੇਸ਼ ਲਈ ਸਬਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮਾਂ ਦੇ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ, ਮੂਸਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ (ਅਥਵਾ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ) ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਏ।

ਲੈਵੀਅਕਾਂਡ ਪੱਚੀ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਮਾਣਣ ਵਾਸਤੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੇ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਕੋਪ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਤੀਜੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਇਹੋ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਪ੍ਰਕੋਪ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਅੰਤ” ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੀਂਹ ਦਾ ਕੋਨਾ-ਪੱਥਰ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸੀ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਈ ਜਾਂ ਤਾਂ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੋਣਾ ਸੀ (ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ), ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਈ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਮੁਕਟ-ਪੱਥਰ ਹੋਣਾ ਸੀ (ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਧੀ-ਪੱਥਰ)। ਉਹ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨ, ਜੋ 1798 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।