ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਪੰਜਾਹ

ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਲੀਦਾਨ, ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਣ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇਗਾ?” ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।” ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14.

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਚਨਾ, ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਕਾਰਜਾਨਵਿਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਲੇਖਕ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਐਸੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਜਾਂ ਸਰਜਨਾ ਅਸੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।” Education, 123.

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਰ ਨੇੜਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵੱਲ ਉਹ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਹਾ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰੋਮੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪਾਪਤੰਤਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਘੱਟ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਰਸੂਲਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਘਟਨਾ-ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਓਝਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।”

“ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹੋ। ਉੱਥੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਬਿੰਦੂ-ਬਿੰਦੂ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਗੂਆਂ, ਸਭਾਵਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਅਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਬੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਢਾਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਰਬਭੌਮ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਹੀ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੀਉਂਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਸਾਰੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ, ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਪਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪੜ੍ਹੋ ਅਤੇ ਸਮਝੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨਾ ਦਰਿਦ੍ਰ, ਕਿੰਨਾ ਨਾਜੁਕ, ਕਿੰਨਾ ਛਣਭੰਗੁਰ, ਕਿੰਨਾ ਭੁੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿੰਨਾ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥਤਾ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।”

“ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ, ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ‘ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਰਾਜਭਾਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਦਭੁਤ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਬਲਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਅਨਾਦਿ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ’ [ਯਸਾਯਾਹ 9:6]।

“ਜੋ ਜੋਤਿ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਉਲਾਈ ਅਤੇ ਹਿੱਦੈਕਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਘਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।”

“ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਹੂਦੀ ਕੌਮ ਦੀਆਂ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ। ਇਸਰਾਏਲੀ ਬੰਦੀਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦਰ-ਸੇਵਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਬਲੀਦਾਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਲੀਦਾਨੀ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਪਰਛਾਂਵੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਸਲੀ ਤੱਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਸੱਚਾ ਅਰਪਣ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦੀਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਰਸਮਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸਰਵਸਵ ਨਾ ਬਣ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਆਚਰਣਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਰਸਮੀ ਸੇਵਾ ਇਸ ਲਈ ਰੋਕੀ ਗਈ ਕਿ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਬਾਹਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।”

“ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੇਜਸਵੀ ਕਿਰਣਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀਨਤਾ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਘਾੜਿਆ—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦਾ ਪਤਨ, ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦਾ ਆਗਮਨ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ।” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“ਉਹ ਧਰਮ-ਲਿਖਤ, ਜੋ ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਐਡਵੈਂਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਥੰਮ੍ਹ ਦੋਵੇਂ ਸੀ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੀ, ‘ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।’ [Daniel 8:14.] ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲਈ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਜੰਗੀ ਨਾਅਰੇ ਵਜੋਂ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਜਲੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਯ ਆਸਾਂ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦਿਨ 1844 ਦੇ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਬਾਕੀ ਮਸੀਹੀ ਜਗਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਧਰਤੀ, ਜਾਂ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਅਰਥ ਆਖਰੀ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਸੀਹ 1844 ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।”

“ਪਰ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਗਲਤੀ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ 1844 ਵਿੱਚ 2300 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਕਠਿਨਾਈ ਦੀ ਗੰਢ ਨੂੰ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਮਸੀਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮਸੀਹ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ।”

“ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅਵਧੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਸੀ। 2300 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਬਾਰੇ ਇਹ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਅਰਤਖ਼ਸ਼ਸ਼ਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋਈ, ਅਰਥਾਤ ਈ. ਪੂ. 457 ਦੀ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਮੰਨਣ ਨਾਲ, ਦਾਨੀਏਲ 9:25–27 ਵਿੱਚ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸੰਗਤੀ ਸੀ। ਉਣਹੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ, ਅਰਥਾਤ 2300 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ 483 ਵਰ੍ਹੇ, ਮਸੀਹ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਈ. ਸੰ. 27 ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਿਰਧਾਰਣ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੱਤਰਵੇਂ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਈ. ਸੰ. 31 ਦੀ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ, ਜਾਂ 490 ਵਰ੍ਹੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਨ। ਇਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਉਸ ਕੌਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਕੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਪਣੇ ਇਨਕਾਰ ‘ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਈ. ਸੰ. 34 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰੀਆਂ ਨੇ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 2300 ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ 490 ਵਰ੍ਹੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣ ‘ਤੇ, 1810 ਵਰ੍ਹੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਈ. ਸੰ. 34 ਤੋਂ 1810 ਵਰ੍ਹੇ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ‘ਤਦ,’ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।’ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ 1844 ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ ਕੋਈ ਘਟਨਾ ਘਟੀ ਸੀ। ਇਹ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ ਕਿ ਦਿਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਸੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅਸਪਸ਼ਟ-ਰਹਿਤ ਪੂਰਨਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।”

“ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਆਗਮਨ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਇਸ ਕਾਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਅਤੇ ਉੱਨਮੱਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਜੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਸਹੀਤਾ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਤੋਂ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਸਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਅਪਣਾਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ਼ਤਾ ਨਾਲ ਫੜੀ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲਿਕਲ ਖੋਜ ਦੇ ਉਸੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਸੀ। ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਪੁਨਰ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਖੋਜਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਹੋਰ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ।” The Great Controversy, 409, 410.

“ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ। ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਧਾਰਕ ਲਈ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾਹੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਜਦਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਉਡੀਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ-ਅੰਗੀਕਾਰ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦਾ ਬੀਤ ਜਾਣਾ ਅਜੇਹੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਉਧਾਰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਜਾਂਚਣ ਵਾਲੀ ਕਸੌਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕੇ ਜੋ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਸਿਮਟ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਜਾਣਗੇ।”

“ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਵਰਗੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਹਾਨਭੂਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੇਜੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਜਣੇ, ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਈਬਲਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਸਮਝਾਈ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।” Early Writings, 235–237.

“ਮਸੀਹ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਾਠ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਉਕੇਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਇਕੋ ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਣ।’ ਪਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰੋ ਜਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਧੋਖੇਭਰੀ ਤਰਕ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਧਾਰਣਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੂਤਰਕਤਾ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਅਦਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਨੀਂਹ ਲਈ ਨਿਮਾਣੇ ਮਛਿਆਰੇ ਚੁਣੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੀਮਿਤ ਸਮਝ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰੋਕ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਸੱਚ ਸੀ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮਸੀਹ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਸਨ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਸੀ।”

“ਮਸੀਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਕਦਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਬੀਜ ਬੀਜੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੀਜ ਬੀਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਫਸਲ ਕੱਟਣੀ ਪਵੇਗੀ।” Review and Herald, July 3, 1900.