ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਅੰਕ ਸੱਠ

ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਹ ਮਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਸਿਰ ਸੱਤ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਜੇ ਹਨ: ਪੰਜ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਿੰਦਾ ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 17:9–11.

“ਪਿੱਛਲਾ ਮੀਂਹ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ—ਤਦ ਸਭ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ”

“ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਦੂਤ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਤਦ ਮਸੀਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।” Spalding and Magan, 3.

ਅਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੁਕਟ ਉਤਾਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਤਾਜ ਲਾਹ ਦੇ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ: ਜੋ ਨੀਵਾਂ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਉੱਚਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾਂਗਾ, ਉਲਟਾਂਗਾ, ਉਲਟਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਇਹ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਨਾ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਾ ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 21:25–27.

“ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਗੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਿਦਕਿਯਾਹ ਸੀ। ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਖਾਧੀ ਆਪਣੀ ਗੰਭੀਰ ਨਿਭਾਉ ਦੀ ਸਹੁੰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੈਰੀ ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਮੁੜਿਆ, “ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਮਿਸਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਦੇਣ।”

“‘ਕੀ ਉਹ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਗਾ?’ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਚਤਾ ਨਾਲ ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਮਾਨਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ‘ਕੀ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਚ ਨਿਕਲੇਗਾ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਏਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਹੁੰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤੋੜਿਆ, ਉਸੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਬਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਫਿਰਔਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ: … ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜ ਕੇ ਸਹੁੰ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ; ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।’ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 17:15–18.”

“‘ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਦੁਸ਼ਟ ਹਾਕਮ’ ਉੱਤੇ ਅੰਤਿਮ ਹਿਸਾਬ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ, ‘ਪੱਗ ਉਤਾਰ ਦੇ,’ ‘ਅਤੇ ਮੁਕੁਟ ਲਾਹ ਦੇ।’ ਜਦ ਤੱਕ ਮਸੀਹ ਆਪ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਯਹੂਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਾਰੇ ਦਿਵਯ ਫਰਮਾਨ ਇਹ ਸੀ, ‘ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾਂਗਾ, ਉਲਟਾਂਗਾ, ਉਲਟਾਂਗਾ’; ‘ਅਤੇ ਇਹ ਫਿਰ ਨਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਨਾ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਾ ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।’ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 21:25–27।” Prophets and Kings, 450, 451.

ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੱਲ ਉਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਘਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। “ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨੇੜੇ ਹੈ,” ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ। “ਉਸ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ—ਦਾਨੀਏਲ 9 ਦੀਆਂ ਉਣਾਹਠ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਸੀਹ, “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਜਣੇ,” ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੀਆਂ ਸਨ—ਮਸੀਹ ਨੇ ਯਰਦਨ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਮਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦਾ, ਅਮਰ ਰਾਜ ਸੀ ਜੋ ਤਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜਦੋਂ “ਰਾਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਲੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਮਹਾਨਤਮ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ;” ਉਹ ਅਨੰਤਕਾਲੀ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ “ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੁਤਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣਗੀਆਂ।” ਦਾਨੀਏਲ 7:27. ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਅਨੁਸਾਰ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ” ਇਹ ਅਭਿਵੈਕਤੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਪੱਤਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਵਿਚੋਲਏ ਵੱਲ, ਜੋ “ਸਾਡੀਆਂ ਦੁਰਬਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,” ਪ੍ਰੇਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਇਸ ਲਈ ਆਓ ਅਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਣ ਦੇ ਕੋਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਲੱਭੀਏ।” ਇਬਰਾਨੀਆਂ 4:15, 16. ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਸਿੰਹਾਸਣ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੰਹਾਸਣ ਦਾ ਅਸਤਿਤਵ ਰਾਜ ਦੇ ਅਸਤਿਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ “ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ” ਇਸ ਅਭਿਵੈਕਤੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।

“ਇਸ ਲਈ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਿੰਹਾਸਨ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਉਲੇਖ ਉਧਾਰਕ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ‘ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।’ ਮੱਤੀ 25:31, 32. ਇਹ ਰਾਜ ਹਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।”

“ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਜ्ञਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਤਥਾਪਿ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉੱਧਾਰਕਰਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਠਧਰਮਤਾ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕਲਵਰੀ ਦੇ ਬਲਿਦਾਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗੇਥਸੇਮਨੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੰਬਿਆ। ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲਹੂ-ਮਿਲਿਆ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲਈ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉੱਧਾਰਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, ‘ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ,’ ਤਦ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਏਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਉੱਧਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਜ्ञਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਹੋ ਗਈ। ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਜ्ञਾ ਦੁਆਰਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।”

“ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ—ਉਹੀ ਘਟਨਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਨਾਸ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ—ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਵ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਦਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਲਿਆਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਭੀ ਇਹ ਉਸ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦਾ ਸ਼ਿਖਰ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਹੀ ਸੀ। ਉਹੀ ਘਟਨਾ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਗ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਦਮ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਆਸ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਯੁੱਗਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸੀ।”

“ਅਨੰਤ ਦਇਆ ਦੇ ਉਦੇਸ਼, ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਰਾਹੀਂ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰਤੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਦਪਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੇ ‘ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ,’ ਤਦ ਵੀ ਯਿਸੂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰੀ ਘਮੰਡ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥੀ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਖਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਟੀ ਮਿਲਾਵਟ ਰਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਾਸਕਾ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਗੰਭੀਰ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੇਤਸੇਮਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।’ ਲੂਕਾ 22:24. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਤਾਜ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਗੇ ਬਾਗ ਦੀ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਪੀੜਾ, ਅਦਾਲਤੀ ਦਰਬਾਰ, ਅਤੇ ਕਲਵਰੀ ਦਾ ਸਲੀਬ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਘਮੰਡ, ਸੰਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਡੱਟ ਕੇ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਅਣਸੁਣੇ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪਰਿਣਾਮ ਉਹ ਪਰਖ ਬਣੀ—ਤੀਖੀ ਪਰ ਲਾਜ਼ਮੀ—ਜਿਸ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਧ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਭਾਵੇਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀ ਉੱਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਉਹ ਅਨੁਭਵ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੌੜਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।” The Great Controversy, 347, 348.

ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੇਹੜੇ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਭੀੜਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 17:15।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਚ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਪ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਕ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਬੀਣਾਂ ਫੜੇ ਕੱਚ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦਾਸ ਮੂਸਾ ਦਾ ਗੀਤ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹਨ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨਿਆਉਂਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 15:2, 3.

ਰਾਜਾ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਸੱਠ ਹੱਥ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਛੇ ਹੱਥ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਦੂਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਦਾਨੀਏਲ 3:1.

“ਉਸ ਸਮਰਾਜ ਅਤੇ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਉਸ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਬਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਭਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅੱਗੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ ਸਨ। ਅਸੀਮ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਮੰਤਰਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਦਭੁਤ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ; ਇਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦਾਨੀਏਲ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿ ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਸੱਤੇ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ-ਪਰਾਮਰਸ਼ਦਾਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਸੰਭਵ ਸਾਧਨ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਅਤੇ ਸਰਬਭੌਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਗੇ।”

“ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ; ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਗਲਤ ਅਰਥ ਲਗਾਇਆ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਤ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਖੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਫਲ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ਼ੁੱਧ ਸੱਚਾਈ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।”

“ਆਪਣੇ ਧਨ-ਭਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਧਾਰਣ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਬਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਦੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਤਿਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਤਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਾਂਗ ਇੰਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ—ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ ਸੱਠ ਹੱਥ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹੱਥ। ਅਤੇ ਇਹ ਅਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਾ ਸਰਬਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ, ਦੂਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਮੋਲਕ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਓ-ਸ਼ੌਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਇਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਦਿਨ ਸਭ ਲੋਕ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਾਬਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਰਵੋਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ।” Prophets and Kings, 504, 505.