ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਅੱਸੀਵਾਂ ਭਾਗ

“1844 ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਹੇਨਜ਼ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿਯ ਭੈਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਸੀਂ ਪੰਜੇ, ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਵੇਦੀ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਘੁੱਟਣੇ ਟੇਕ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।”

“ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀ, ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਉੱਠਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਫਿਰ ਵੇਖ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਵੇਖ।’ ਇਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਤੰਗ ਰਸਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਉਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਐਡਵੈਂਟ ਲੋਕ ਉਸ ਨਗਰ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚਾਨਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ‘ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ’ ਸੀ। [ਦੇਖੋ ਮੱਤੀ 25:6.] ਇਹ ਚਾਨਣ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਠੋਕਰ ਨਾ ਖਾਣ।”

“ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੁਝ ਥੱਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ। ਤਦ ਯਿਸੂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੱਜੀ ਭੁਜਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੁਜਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ‘ਅੱਲੇਲੂਯਾ!’ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੇ ਸਨ। ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬੁੱਝ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਪੂਰੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੋਕਰ ਖਾ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਏ।” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“ਲਾਫਬਰੋ ਨੇ, ਨੌਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੇ ਅਧਿਵੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਇਹ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਪੰਜਾਹ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲਗਭਗ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ.... ਉਸ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ 1884 ਵਿੱਚ, ਪੋਰਟਲੈਂਡ, ਔਰੇਗਨ ਦੇ ਕੈਂਪਗ੍ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।” Ellen White Biography, volume 3, 256.

“ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਓਕਲੈਂਡ ਆਈ, ਤਾਂ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਖਮੀਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਬਚਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਿਛਲੇ ਸਰਦੀ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੀਲਡਜ਼ਬਰਗ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਟ ਜਾਣ। ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਇਤਨੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਕੀ ਕਹਾਂ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਜਾਣਣ ਦਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਸੀ। ”

“ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਜੋਤਿ ਮੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਸਵੇਰ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਉੱਠਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ ਗਵਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਲਿਖ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦਬ ਗਈ; ਮੇਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ।

“ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਹੋਏ।”

“ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੰਨੋਗੇ? ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਰਗ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖ ਛੱਡੀ ਹੈ? ਕਲੀਸਿਯਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੋਗੇ ਜਦ ਤੱਕ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਛਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। ਉਹ ਸੰਦੇਹ ਜੋ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਮਾਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਕਰੀਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਉਕਸਾ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਗੰਭੀਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵ੍ਰਿੱਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਜਾਂ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਉਤੇਜਨਾ ਹੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾ ਸੁਣਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਲਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾੜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।” Testimonies, volume 5, 68.

“ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੇ, ਇਕ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਾਲਕ ਸਮੂਏਲ ਅਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚਾ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਨੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮੂਏਲ ਲਈ ਸਰਬੋੱਚ ਦੇ ਨਬੀ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਸੀ।”

“‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਦੁਰਲੱਭ ਸੀ; ਕੋਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਏਲੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਦੀਵਾ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸੰਦੂਕ ਸੀ, ਬੁੱਝਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਸਮੂਏਲ ਸੁੱਤਣ ਲਈ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸਮੂਏਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।’ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਏਲੀ ਦੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੁਰੰਤ ਯਾਜਕ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।’ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, ‘ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਜਾ ਕੇ ਲੇਟ ਜਾ।’ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸਮੂਏਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੀ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਏਲੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਹੱਸਮਈ ਸੱਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸੇਵਕ, ਧੌਲੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ, ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਨਾਲ ਸੰਬਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਏਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਕਸੇਲਾ ਪਰ ਯੋਗ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲਾ ਝਿੜਕਾ ਸੀ।” Patriarchs and Prophets, 581.

“ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਰਬੋੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਜੇਹੇ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਧਾਰਿਤ ਕਰ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਪਤ ਸਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਿਣਾਮ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।

“ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਾਤਕ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਐਸੇ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਸੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਣ ਅਤੇ ਉਸ ਸਾਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਸਕਣ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਦਾਖ਼ਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸੀਮਾ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹਨ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਅਸਲ ਗੁਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੁਣਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਆਲਸੀ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਧਿਆਨਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ-ਭਿੰਨਤਾ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਲੋੜ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਕੰਮ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਹਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਸੀਹ ਮਰਿਆ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਪਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਉਹ ਕਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਗੂਦਾ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕਰਨ [ਦੇ ਲਈ] ਬਾਈਬਲ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਯੋਜਨਾ ਉੱਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਸੁਚਿੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਡਾਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।” The 1888 Materials, 403.

“ਚੇਤਾਵਨੀ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਜੋ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ 1842, 1843, ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਉਣ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਜੋਤ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਜੋਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ? ਉਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਵਰਗੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।” Review and Herald, April 14, 1903.

ਹਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਤੋਂ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਯਸਾਯਾਹ 25:19।

“ਮੈਨੂੰ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਬਲ ਵਿਰੋਧੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ ਜੋ ਭਰਾ ਮੋਰਿਸਨ ਅਤੇ ਭਰਾ ਨਿਕੋਲਾ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਡਰ ਨਾਲ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੀ ਬਣੇ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।”

“ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਾ ਠਹਿਰਣ ਦਾ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਗਲੀ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੀ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ—ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਸੀ—ਉੱਚੇ ਕੱਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਰੱਖੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਬਚਨ ਬੋਲ ਸਕਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਦੀਵੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇਰੇ ਹੇਠ ਹਨ। ਇਸ ਸਭਾ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਵਸ਼੍ਯ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਤਮਿਕ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਤੋਬਾ ਕਰਨ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਕੋਲ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਣ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ।’”

“ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ।’ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਭਰਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇੱਥੇ ਬੋਲੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਭਿਲੇਖਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਣਗੇ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉੱਪਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਆਤਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਉੱਪਰੋਂ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦੀ, ਪਰ ਹੇਠੋਂ ਹੈ।’”

“ਮੈਂ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਜੋ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੱਜਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਤਨਜ਼ਭਰੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ A. T. Jones, E. J. Waggoner, ਅਤੇ Willie C. White, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਪਹਾਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਐਸਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਲਪਿਤ ਅਨਿਆਇਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕਲਪਨਾ-ਜਨਿਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਹਨੀ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ—ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ, ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਅਤੇ ਲਿਖਣਾ।”

“ਮੇਰੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਹ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਮਸੀਹ ਦੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਭਾਂਤਿ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਅਪਰਾਧ ਹੈ। ਇਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਕਰਨ, ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉੱਧਾਰਕ ਮਸੀਹ ਉੱਤੇ ਜਾਸੂਸ ਬਣ ਕੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ।’”

“ਮੇਰੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਮਸੀਹ-ਰਹਿਤ ਗੱਲਬਾਤ, ਉਸ ਭੀੜੂ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਦীনਤਾ-ਭਰਿਆ ਨਿਵਾਉ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਕਦਾਚਿਤ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਿੰਦਾ, ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਨੁਮਾਨ, ਕਿਆਸ, ਈਰਖਾ, ਜਲਣ, ਬੁਰੀ ਸ਼ੱਕ-ਸੋਚ, ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰ ਜਾਂਦੇ—ਦੁਸ਼ਟ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਉਲਲਾਸ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।”

“ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਿਧਾਂਤਕ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਅਪਣਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਬਾਰੇ, ਕੀ ਸੱਚ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਣੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਿੰਦੂਆਂ ਜਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਿਖਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੱਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਇਆ, ਗਮ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਉਣਾ ਹੈ।” The 1888 Materials, 277, 278.