ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਨੌਂ

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇਕ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਉੱਤੇ ਇਸ ਦਾ ਆਗਮਨ। ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਧਿਆਇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਤ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਨ ਵਾਲੀ “ਅਵਾਜ਼” ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਇੱਕ ਪਰਖ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੱਛੜੇ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਮੂਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ।

ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਬਾਈਬਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪਰਖ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਅਤੇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਉਸ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਚਿੱਤਰਣ ਹੈ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਵਿੱਚ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਵਿਲਾਪ ਅਤੇ ਰੋਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਹੈ।

ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਣ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਪਾਰ ਕਰਨ। ਤੀਜੀ ਪਰਖ ਇੱਕ ਭਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਰਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਪਰਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਪਰਖਾਂ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਿਟਮਸ-ਪਰਖ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਇੱਕ ਆਹਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਹੈ (ਆਤਮਿਕ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ), ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਹੈ ਜੋ ਵਾਚਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਯਤ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਗਬਰੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਹ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਲੀਆਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ, ਜਾਂ ਇਲੀਆਹ, ਜਾਂ “ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਪਰਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਲਿਆਹ ਦਾ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰਿਆ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਾਈਬਲਕ ਪੱਧਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੱਧਤੀ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਛਾਣਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਹ ਦਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਉਹ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਰੰਭ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ, ਹਨਨਯਾਹ, ਮੀਸ਼ਾਏਲ ਅਤੇ ਅਜ਼ਰਯਾਹ—ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ—ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਾਂ ਦੇ ਦੂਤ ਦੇ ਅਵਤਰਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਗੁਪਤ ਮੰਨਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਮੰਨਾ ਜੋ ਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰੇਰੀਤ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਧਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ (ਉਹ ਗੁਪਤ ਮੰਨਾ) ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਭਲੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਮੌਤ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ, ਹਨਨਯਾਹ, ਮੀਸ਼ਾਏਲ ਅਤੇ ਅਜ਼ਰਯਾਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੁਪਤ ਮੰਨਾ ਖਾਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਜੋ ਬਾਬਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸ਼ਪੇਨਜ਼ ਨੇ ਇਹ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਬੰਧੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ, ਅਤੇ ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਆਗਿਆ-ਕੜੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੇ ਅਸ਼ਪਨਜ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਹਿਜ਼ਕੀਯਾਹ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਸੀ। ਅਸ਼ਪਨਜ਼ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਖੋਜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੇਲਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਅਸ਼ਪਨਜ਼ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਲਜ਼ਰ ਗਬਰੀਏਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਅਸ਼ਪਨਜ਼ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਆਹਾਰ ਸੰਬੰਧੀ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੇਗਾ।

ਇੱਥੇ Melzar ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ Melzar ਦੇ Nebuchadnezzar ਦੇ ਭੈ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “truth” ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਤਿੰਨ-ਕਦਮੀ ਪਰਖ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਪਰਖਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ Adam ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ Christ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਉਹੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਣਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਕਦਮ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੈ। ਹੋਰ ਦੋ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨੋ।” ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਹੇ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਹੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਇ, ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਰਸਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਵਾਲਾ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਬਾਬਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦਾ ਨਿਆਂ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੇਲਜ਼ਾਰ ਦਾ ਭੈ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭੋਜਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਖਿਆ ਦਸ ਆਪ ਵੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਲਜ਼ਾਰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬਾਬਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਗਿਆਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਪਹਿਲਾ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਮਰਥਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਭੋਜਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਸ ਪਰਖ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਹੋਸ਼ੁਆ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਦਸਵੀਂ ਪਰਖ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਮੁਰਨਾ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਵਿੱਚ ਪੀੜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਿਮੁਰਨਾ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮੀ ਭੈ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਫਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਦੇਂਦਾ। ਉਹ ਧਰਮੀ ਭੈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਮੰਨਾ ਖਾਏ।

ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮਨਣ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਲਜ਼ਰ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਉਦਾਹਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬਾਬਿਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਦੂਜਾ ਤੱਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਹਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਗੋਚਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਦੇਹਿਕ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਉਹ ਚਾਰੇ ਬੱਚੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਾ ਡਿਗ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਮਰਥਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ “ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਉਸ ਗੁਪਤ ਮੰਨਾ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂਪ ਸਨ ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਉਤਰਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਲਈ ਵੀ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋ ਪਰਖਾਂ ਆਉਣੀਆਂ ਸਨ। ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ। ਮਸੀਹ ਲਈ ਭੋਜਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਹਾਰ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਰਾਜਾਂ ਦੀ “ਮਹਿਮਾ” ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨੀ ਚੁਣੀ। ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ-ਮੋਹਰਾ ਓਹਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਜੋਤਿਮਈ ਚੋਗੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤ ਆਹਾਰ-ਸਬੰਧੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਸਭ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ।”

ਉਹ ਦੂਜੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਗਏ, ਜੋ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਪਰੀਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਲਜ਼ਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕਰਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਦੂਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਣ ਵਾਲੀ “ਆਵਾਜ਼” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਤਦ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਸੱਚਾ ਸਿੰਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਾਬਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਯੋਗ ਪੁਰਸ਼ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਆਂ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਰਮੀ ਪੁਰਸ਼ “ਦਸ” ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਖਰੇ ਉਤਰੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਨਾਲੋਂ “ਦਸ” ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਾਏ ਗਏ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਲੱਛਣ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ੍ਯ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਉਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ੍ਯ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੇ ਅਸ਼ਪਨਾਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੇਲਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦਾਨੀਏਲ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਗਬਰਈਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ ਯੂਹੰਨਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ।

ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸੀਆ ਲਈ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅਵੀਂ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਬਚਨ ਨੇ ਕਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੀਕਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਰਾਹੀਂ ਵੀ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਸ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਮੰਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅਤਿ-ਅਵਸ਼ਕ ਅੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਉਤਰਿਆ ਸੀ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭਾਗੀ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸਾਡੀ ਅਨੰਤ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਪਰਖ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ “ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।” ਉਹ ਪਰਖ ਹੁਣ ਲਗਭਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੂਰਤੀ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਭੋਜਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ “ਸਮਝ” ਅਤੇ “ਬੁੱਧੀ” ਵਿੱਚ “ਦਸ ਗੁਣਾ” ਵੱਧ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਰਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪਰਖ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਪਰਿਣਾਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਮਸਲੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਿਚਾਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।