ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਚੁਰਾਨਵੇਂ ਨੰਬਰ

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਢਾਂਚਾ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਵਾਲਾ ਢਾਂਚਾ ਸੀ। ਫਿਊਚਰ ਫ਼ੋਰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਢਾਂਚਾ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਵਾਲਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ। ਰੋਮ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਜਗਰ, ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀਆਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਸ ਵਿਰੋਧ ਰਾਹੀਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਦੀ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਪ੍ਰਗਟੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੀ ਨਬੂਵਤੀ ਬਣਤਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਰੋਮ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪ੍ਰਗਟੀ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਲੀ ਤਿਹਰੀ ਜ਼ੁਲਮਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਪਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਭਿੰਨ, ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਬਾਬੇਲ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਅਤੇ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦਾ ਬਾਬਲ ਸੀ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦੋ ਨਬੂਵਤੀ ਗਵਾਹ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਨਬੂਵਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੱਤਾ ਹਨ, ਤਦ ਵੀ ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟੀਆਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਦਾ ਪਤਨ ਇੱਕ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਨਿਰਦਿਸ਼ਟ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੋਮ ਦੇ ਪੋਪ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੱਤ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਉੰਡੇਲਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।

ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਨਿਆਂ ਵਿਖਾਉਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ “ਭੇਤਮਈ ਬਾਬਲ” ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੂੜਮਤੀਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਣ ਲਈ ਜਿਸ ਭੂ-ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਯੰਤਰਣਾ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਇੱਕ ਕਿਰਮੀਜ਼ੀ ਰੰਗ ਦੇ ਜਾਨਵਰ” ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ “ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ” ਹੈ ਅਤੇ “ਸੱਤ ਸਿਰ ਅਤੇ ਦੱਸ ਸਿੰਗ” ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਾਰ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

“ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਦਰਿੰਦਾ” ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੂ-ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇਸਤਮਾਲ ਉਹ ਔਰਤ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਵਿਵਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਉਤਪੱਤੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਬੇਲ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਨਿਆਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਦੇਹ ਹਨ।

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੱਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਕਰਕੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਬੇਲ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀਆਂ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੋਮ ਦਾ ਪੋਪ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਹੈ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਿੰਹਾਸਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸੀ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ (ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਹਕੂਮਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ), “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ।” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਤਾਰੇ ਦੂਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਯੰਤਰਣਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ “ਭੀ” “ਸਭਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ” ਬੈਠਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਸਭਾ ਕਲੀਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। “ਉੱਤਰ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ” ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ, ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਉੱਤਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ “ਪਰਮ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਰਗਾ ਹੋਣ” ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਰੋਮ ਦਾ ਬਿਸ਼ਪ (ਪੋਪ) ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੇ ਪੋਪ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਉਤਥਾਨ ਅਤੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਪੋਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਕੈਥੋਲਿਕ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਹਾਸਨਾਂ (ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ) ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ, ਤਦ ਉਸ ਕੋਲ ਇਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਿ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਸਿੰਹਾਸਨਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹ ਦਸ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ BABYLON ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਸ ਰਾਜੇ “ਵੈਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਨੰਗੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਆਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਉਸ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਚੁਤਾਲੀ ਅਤੇ ਪੈਂਤਾਲੀ ਵੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੇਰਵਾ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਦਾ ਚਿੱਤਰਣ, ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤਮਈ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਦੇ ਵਰਣਨ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਅਗਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਮੀਖਾਏਲ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਇਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, “ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ।” ਜਦੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਮਰਦੀ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੁਹਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕੋਪ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵੇਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਿਆਂ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਨਿਆਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਦ ਇੱਕੀ ਤੱਕ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੀਕਾਏਲ ਦੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਅਵਧੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦਾ ਨਿਆਂ, ਭਾਰੀ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੱਥਰ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਣਾ, ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦਾ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ, ਦੀਵੇ ਦਾ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਦੂਲੇ ਤੇ ਦੂਲਹਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਬਦ ਹੋ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚੋਂ ਲਏ ਗਏ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਲਾਈਨ ਉਹਨਾਂ ਤਿਹਰੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਜਾਨਵਰ (ਪਾਪਤੰਤਰ) ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠੇ ਨਬੀ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ) ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਉਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਇਤਿਹਾਸ ਅਜਗਰ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ) ਉੱਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ।

ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਰੇਖਾ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: “ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।” ਆਇਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਆ ਗਿਆ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” 1798 ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਇਤ 1989 ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤੱਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵੀ 1798 ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਵਿੱਚ 1798 ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਖਾਏਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ—“ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਇਆ”—ਉਹ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਯੂਹੰਨਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ “ਉਜਾੜ” ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯੂਹੰਨਾ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਨਿਆਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕੀ ਦਾ ਪੱਥਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਅਜਗਰ (ਦੱਸ ਰਾਜਿਆਂ) ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। Future for America ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਗੇਡਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬਾਬਲ ਅਤੇ ਬਾਬਿਲੋਨ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਬਿਲੋਨ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਇੱਕ ਪਾਪਾਈ ਅਗੂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਬਿਲੋਨ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੋਪ ਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਪਤਨ ਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।