ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਹੀ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ।
“ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਵਿਆਖਿਆਤਮਕ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲੀਨ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਯੁੱਗਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ (ਪਹਿਲੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਚੀਜ਼) ਕਲੀਸਿਆ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀ ਅਤਿਆਚਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਦੂਜੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਚੀਜ਼) ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਤਿਆਚਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ-ਵਿਸ਼ਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਚਾਣ ਸੀ।” P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.
ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲਰ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਬੁਤਪਰਸਤਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਜੋਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦੇਖਣ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਵਜੋਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਖੋਲ੍ਹਣ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੜੀ ਪਿੱਛੋਂ ਕੜੀ ਖੋਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਅਚਰਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਲੜੀ ਦੇਖੀ। ਉਹ ਬਚਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਅੱਗੇ ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦੂਸਰੇ ਭਾਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਬੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਭੈ-ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।” Early Writings, 230.
“ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ” ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਗਬਰਈਲ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, “ਮੈਂ ਗਬਰੀਏਲ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ,” ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲਾ ਅਹੁਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮੀਖਾਏਲ [ਮਸੀਹ] ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ।” ਦਾਨੀਏਲ 10:21. ਗਬਰੀਏਲ ਬਾਰੇ ਉਧਾਰਕਰਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:1. ਅਤੇ ਦੂਤ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਬੀਆਂ ਦਾ ਸਹਿ-ਸੇਵਕ ਹਾਂ।” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:9, R.V. ਅਦਭੁਤ ਵਿਚਾਰ—ਕਿ ਉਹ ਦੂਤ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” The Desire of Ages, 99.
“ਅਦਭੁੱਤ ਵਿਚਾਰ—ਕਿ ਉਹ ਦੂਤ, ਜੋ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਮਨ ਅੱਗੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।” ਕੇਵਲ ਗਬਰੀਏਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਵਚਨ ਵਿੱਚ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ “ਜੋ ਸਦਾ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।” ਗਬਰੀਏਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਉਤਪੱਤੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਾਰੀ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” (ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ) ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਅਤੇ ਆਯਤ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
“ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਬਚਨ ਦੇ ਪਾਠ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰਵਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿਆਂ, ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਲਨਾ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਅਤੇ ਵਿਧੀਸੰਮਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂ। ਮੈਂ ਉਤਪਤਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਯਤ ਦਰ ਆਯਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ, ਇੰਨਾ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹ ਅਰਥਵਾਦ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧਾਬਾਸ਼ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅਸਪਸ਼ਟ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਅਭਿਆਸ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਯਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਾਂ; ਅਤੇ CRUDEN ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਦੇ ਸਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸਮਝ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਹਰ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਯਤ ਨਾਲ ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ, ਲਗਭਗ ਦੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਇਆ ਕਿ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਕ, ਅਲੰਕਾਰ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ, ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਆਦਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਝਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਬਚਨ ਦੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ‘ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।’ …”
“ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਿ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੀ ਮਨੱਸੇਹ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਕੌਮ ਰਹਿਣੋਂ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਤੀ ਉੱਤਮ ਕਾਲ-ਗਣਕਾਂ ਨੇ ਈਸਾ-ਪੂਰਵ 677 ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਕਿ 2300 ਦਿਨ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਤੀ ਉੱਤਮ ਕਾਲ-ਗਣਕਾਂ ਨੇ ਈਸਾ-ਪੂਰਵ 457 ਤੋਂ ਮੰਨੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਕਿ 1335 ਦਿਨ, ਜੋ ਨਿੱਤ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਆਇਤ ਗਿਆਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਤੀ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਗਿਣੀ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਲਾਹ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਲਗਭਗ ਈਸਵੀ 508 ਤੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਗਿਣਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਉੱਤਮ ਕਾਲ-ਗਣਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਗਿਣਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੀ, ਲਗਭਗ ਈਸਵੀ 1843 ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ 1818 ਵਿੱਚ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਨਤੀਜੇ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਪੱਚੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਡੀ ਮੌਜੂਦਾ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਸਮੇਟੇ ਜਾਣਗੇ…” William Miller’s Apology and Defense, 6, 12.
ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਉਲੇਖਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਉਲੇਖਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਬੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਖੋਜਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਮਝਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਰਗ ਹੈ ਜੋ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੇਂ 677 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਏ ਸਨ। 1856 ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੀਰਮ ਐਡਸਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰਤਾ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਉੱਤਰੀ ਦਸ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ, ਮਿਲਰ ਦੀ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਮੂਲਭੂਤ ਖੋਜ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ 1856 ਵਿੱਚ ਹੀਰਮ ਐਡਸਨ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੋਤ ਰਹੱਸਮਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਲੜੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਲੇਖ ਜੇਮਸ ਵਾਈਟ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ Review and Herald ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਸੀ, “To be continued.” ਇਹ “continued” ਹੋਣਾ ਸੀ, ਪਰ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ “old paths” ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਹੀਰਮ ਐਡਸਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਅਧੂਰੀ ਲੇਖ-ਲੜੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਮਿਲਰ ਦੀ ਮੂਲਭੂਤ ਸਮਝ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੀਰਾਮ ਐਡਸਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਉਹੀ ਸੇਵਕ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ 23 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।
ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਮੈਂ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਧਰਮ-ਵੇਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਨੁਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਨਿੱਤ ਦੀ” (ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ) ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸਦਾ ਜਾਂ ਤਾਂ “ਅਪਰਾਧ” ਜਾਂ “ਘਿਣੌਣੀ ਚੀਜ਼” ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਾਪਾਈਵਾਦ ਦੀ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰੋਮੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਮਿਲਰ ਦੀ ਮੂਲਭੂਤ ਸਮਝ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੈਬਰੀਏਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਸਮਝਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੂਪਰੇਖਾ ਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਇਹ ਰੂਪਰੇਖਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਸਨ। *Future for America* ਨੂੰ ਅਜਗਰ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡੱਡੂਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅਜਗਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ, ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁਰਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 16:13, 14.
ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀ ਧਰਮ-ਵਿਦਿਆ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹੀ ਰੇਖਾ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
“ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਇੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਦਭੁੱਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਦਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਅਬੂਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਰਿਣਾਮ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ।” Manuscript Releases, volume 9, 8.
ਮਿਲਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਇਤਨੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸਤਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜਨਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
“ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪਾਈ ਰਾਜ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ। ਬੁਤਪਰਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਅਜਗਰ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕੇਵਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਰਾਜ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਝੂਠਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਵੈਰੀ ਸੀ। ਰੋਮਨਵਾਦ ਦੇ ਸਾਧਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਾਮਧਾਰੀ ਕਲੀਸੀਆ ਇਸ ਭਰਮ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਾ ਲਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਹੇਠ ਦੁੱਖ ਸਹੇ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਭਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਅਜਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਏਗੀ ਅਤੇ ਉਹੀ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਨਿੰਦਾ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਏਗੀ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਕਲੀਸੀਆ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਉੱਭਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ‘ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਦੋ ਸਿੰਗ’ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ—ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ—ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਜੋਂ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਭੇਦ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਤਟਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਵਾਦ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦਾਅਵਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਜ਼ਾਲਿਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ।”
“ਪਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਕਲਮ ਦੀ ਕੜੀ ਰੇਖਾਂਕਨ ਇਸ ਸ਼ਾਂਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਹਿਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।’ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਣ, ਅਤੇ ਕਿ ‘ਉਹ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ—ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬ, ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ—ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈਣ; ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖਰੀਦ ਜਾਂ ਵੇਚ ਨਾ ਸਕੇ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਨਾਮ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਵੇ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਪਾਪਸੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।” Signs of the Times, November 1, 1899.
ਮਿਲਰ ਲਈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮਿਲਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਢਾਂਚਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਤਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਦੇ ਭਲੇ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਭੂਮਿਕਾ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸੀ।
ਮਿਲਰ ਉਹ ਦੂਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਕਿ ਡਾਰਕ ਏਜਿਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਕਥਿਤ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਉਸ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਸੀ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ 1798 ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਅਤੇ ਨੌਂ ਦੀ ਉਲਾਈ ਨਦੀ ਵਾਲੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਭਵਿੱਖ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦੱਸ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਤੱਕ ਦੀ ਹਿੱਦਕੇਲ ਨਦੀ ਵਾਲੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝੇ, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ, ਜਦੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਬਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ Future for America ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜਗਰ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪੱਖੀ ਏਕਤਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਾਗੂਕਰਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ।
“ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਲਾਈ ਅਤੇ ਹਿੱਡੇਕਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਰਨਗੀਆਂ।” Testimonies to Ministers, 112.
ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਭਵਿੱਖ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਰੋਪਿਆ, ਅਪੋਲਲੋਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵਾਧਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਰੋਪਣ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਹਨ; ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਇਨਾਮ ਪਾਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਖੇਤੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਹੋ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਬੁੱਧਵਾਨ ਮੁੱਖ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਸਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 3:6–11.
ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੀਜਾ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੇਹ ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸ਼ਿਖਰ-ਪੱਥਰ ਹੈ, ਪਰ ਤੀਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
“ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੀਜੇ ਦੇ ਘੋਸ਼ਣਾ-ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਕਲਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੁਆਰਾ ਅਸੀਂ ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਉਣਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੀਜਾ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਣੇ ਹਨ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।” Selected Messages, book 2, 104, 105.
ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਵਲੋਕਨ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਅਸੀਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਣ-ਮੁਹਰਬੰਦ ਸੰਦੇਸ਼ (ਉਲਾਈ ਦਰਸ਼ਨ) ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ (ਹਿੱਦੈਕੈਲ ਦਰਸ਼ਨ) ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਅਸੀਂ ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂਕਰਨ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਬੁੱਤਪਰਸਤ ਰੋਮ (ਅਜਗਰ) ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ (ਦਰਿੰਦਾ) ਸੀ। ਸਾਡੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂਕਰਨ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਹੈ ਜੋ ਤਿਹਰੇ-ਰੂਪੀ ਦਰਿੰਦੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਤਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਇਆ ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ ਕਿ ਬੁਨਿਆਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸਮਝਿਆ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਕੋਲ ਵਾਧੂ ਜੋਤਿ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਜੋਤਿ ਕਦੇ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ 2, 7, 8, 11 ਅਤੇ 12 ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ 1798 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਮ ਦੇ ਦੋ ਪੜਾਵਾਂ—ਪੈਗਨ ਅਤੇ ਪਾਪਲ—ਨੂੰ ਮਿਲਰ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂਕਰਨਾਂ ਲਈ ਢਾਂਚੇ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਅਗੂਆਂ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 11 ਅਤੇ ਆਯਤ 14 ਵਿੱਚ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ” ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਚਲੇ ਲੁੱਟੇਰੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 11:14.
ਇਸ ਪਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਿੰਦੂ ਹਨ। ਇਸ ਪਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸ਼ਬਦ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਦਰਸ਼ਨ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। “ਦਰਸ਼ਨ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ châzôn ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ। ਸ਼ਬਦ châzôn ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਵਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਇਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਦਰਸ਼ਨ” ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੂਜਾ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਜੋ “ਦਰਸ਼ਨ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, mar-eh’ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਰੂਪ” ਜਾਂ “ਦਿੱਖ।” ਸ਼ਬਦ mar-eh’ ਇੱਕ ਇਕੱਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਮੇਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ mar-eh’ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਵਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਛੇ ਵਾਰ “ਦਰਸ਼ਨ,” ਚਾਰ ਵਾਰ “ਮੁੱਖ-ਮੁਦਰਾ,” ਦੋ ਵਾਰ “ਦਿੱਖ,” ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ “ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ ਰੋਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਰੋਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਰੋਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤਰਕ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ “ਦਰਸ਼ਨ” ਉਹੀ “ਦਰਸ਼ਨ” ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਕ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹੀ ਲੜੀ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਇਹ ਬਿੰਦੂ ਇਸ ਲੇਖ-ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿੰਦੂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ “ਦਰਸ਼ਨ” (châzôn), ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਮ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹੀ ਉਹੀ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ (châzôn) ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਨੀਤਿਵਚਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਵੀ “ਦਰਸ਼ਨ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਿੱਥੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ। ਨੀਤਿਵਚਨ 29:18.
ਇਹ ਉਸ ਪਦ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਪਹਿਲਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੋਮ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹੀ ਤੱਥ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਭਰ ਵਿੱਚ ਯੇਸੂਈਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਮ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਲੀ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰੋਮ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
“ਜੋ ਲੋਕ ਵਚਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਅਰਥ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਰਲਮਿਲ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹੀ ਹੋਣ ਲਈ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੂਰਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇਣਗੀਆਂ।” Kress Collection, 105.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ (ਰੋਮ) ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰੋਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੋਗੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਰੋਮ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਨਿਰਮਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰੋਮ ਨੂੰ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰੋਮ ਦੇ ਪੜਾਅ ਸਨ, ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਕਿ ਰੋਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤਿੰਨ-ਗੁਣਾ ਸੰਘ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਸਕਣ। ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਉਹ ਬੁਨਿਆਦ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਹ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ Future for America ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਇਤ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਅਗੂਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਾਬਿਲ, ਮਾਦੀ-ਫਾਰਸ, ਯੂਨਾਨ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਕੇਵਲ ਰੋਮ ਦਾ ਹੀ ਦੂਜਾ ਪੜਾਅ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਚੌਥਾ ਰਾਜ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ—ਮਸੀਹ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਗਮਨ—ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚੱਟਾਨ ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਵੱਜੇਗੀ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਵਿਚਕਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਫ਼ਰਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਿਆ, ਪਰੰਤੂ 1798 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਲਈ ਬਾਧਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ।
“ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਚਿਕਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਲੋਕ ਹਨ, ਇੱਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ-ਪਰਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਪਰਾਲੀ ਰੱਖ ਕੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਹਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਚਾਣ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ ਹੈ। ਜੇ ਸਰਕਾਰ ਸਬਤ ਦਾ ਆਦਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹੇਗੀ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾ ਝੂਠੇ ਸਬਤ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਾਰਮਿਕ ਆਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਇਸ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਣਗੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸਬਤ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਪਦੇ ਹੋਏ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਅਲੱਗ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਕਲੀਸੀਆਈ ਚਾਲਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਜੀ ਚਾਲਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਏਕਤਾ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕਰਨਾ ਬੁਰੇ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਲਗਭਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਭਾਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਲਟ ਪਵੇਗਾ।” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਰਾਜ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਰਾਜ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਸੰਘ ਹੈ। ਜੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾ ਸੰਕੇਤ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹੀ ਹੈ; ਤਾਂ ਆਖਰੀ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਸੰਕੇਤ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਰਾਜਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ, ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ। ਜਿਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅਗਲੇ waymark ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ—ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਧਾਰਭੂਤ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੇਵਲ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚਾਰਟਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਨਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।
“ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ 1843 ਦਾ ਚਾਰਟ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿ ਅੰਕ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅੰਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾਈ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ।” Early Writings, 74, 75.
1850 ਦੇ ਚਾਰਟ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ:
“ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਰਾ ਨਿਕਲਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਚਾਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਚਾਰਟ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਚਾਰਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਨਵਾਂ ਚਾਰਟ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਹੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।” Manuscript Releases, volume 13, 359.
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਭੁੱਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਰਾਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੱਚ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਛਾਣਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਸਿਰ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਰਧਾਰਣ ਹਨ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਲੇਖ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੌਣ ਸਨ, ਪਰ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਐਸੀ ਲੜੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਸਮਝ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਸਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਹੀ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤਾਂ ਰੋਮ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਇਹ ਸੁਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜ ਮਿਸਰ, ਅਸ਼ੂਰ, ਬਾਬਲ, ਮਾਦੀ-ਫਾਰਸ, ਯੂਨਾਨ, ਰੋਮ ਆਦਿ ਸਨ। ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਰਾਜ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਉਹ ਉਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ? ਦੋਵੇਂ।
“ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਹਰ ਕੌਮ ਅਤੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਸਾਹੁਲ ਨਾਲ ਤੌਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੋਣ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।”
“ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ‘ਮੈਂ ਹਾਂ’ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਕੜੀ ਵਿੱਚ ਕੜੀ ਜੋੜਦਿਆਂ, ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਅਨੰਤਕਾਲ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਨੰਤਕਾਲ ਤੱਕ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਕੂਚ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਕੁਝ ਗੱਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਇਸ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅੰਕਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੇ ਆਉਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।”
“ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਉਲਟਾਓ ਸੱਚ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਦੰਡ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ‘ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਟ ਉਤਾਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਤਾਜ ਲਾਹ ਦੇ: … ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਉੱਚਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾਂਗਾ, ਉਲਟਾਂਗਾ, ਉਲਟਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਇਹ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਨਾ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।’ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 21:26, 27।”
“ਇਜ਼ਰਾਏਲ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਮੁਕਟ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਾਬਲ, ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ, ਯੂਨਾਨ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਇਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਨਾ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਾ ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।’”
“ਉਹ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਅੱਜ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਦਹਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਧਾਰਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ: ‘ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਸੁਣੋਗੇ…. ਕੌਮ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ, ਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੂਚਾਲ ਆਉਣਗੇ।’ ਮੱਤੀ 24:6, 7.”
“ਵਰਤਮਾਨ ਸਭ ਜੀਊਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਤਿਅਧਿਕ ਗੰਭੀਰ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੇਤਾ, ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਪਦਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸੀਨ ਮਨੁੱਖ, ਹਰ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘਟ ਰਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਜੂਦ ਤਣਾਓਪੂਰਣ ਅਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਧਰਤੀਲੇ ਤੱਤ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਘਟਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲਕਾਇ ਸੰਕਟ ਦੀ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ”
“ਦੂਤ ਹੁਣ ਝਗੜੇ-ਫਸਾਦ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਵਹਿਣ ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਇੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾਵਾਂ ਛੱਡਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਐਸਾ ਝਗੜੇ-ਫਸਾਦ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕਲਮ ਚਿੱਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।”
“ਬਾਈਬਲ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਬਾਈਬਲ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅੰਤਿਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ—ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਣ ਲਈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।” Education, 178–180.
ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਿਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਉਹ ਰਾਜ ਜੋ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਅਸ਼ੂਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਸੀ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਹ ਰਾਜ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਵਰਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀ ਇਸ ਸਿੱਧੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਤਾਜ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੇ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਰਾਏਲ, ਅਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਹ ਰਾਜ ਹਨ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜ, ਅਰਥਾਤ ਬਾਬਲ, ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ “ਇਤਿਹਾਸ” ਦਾ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਬਾਬਲ ਸੀ, ਪੰਜਵਾਂ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਸੀ, ਛੇਵਾਂ ਯੂਨਾਨ ਸੀ, ਸੱਤਵਾਂ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਦਾਨੀਏਲ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਉਹ ਸਿੰਘ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਦਾ ਰੀਛ ਆਇਆ। ਤੀਜਾ ਯੂਨਾਨ ਸੀ, ਚੀਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੋਮ “ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ” ਦਰਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ “ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੰਦ” ਸਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿੰਦਾ ਰੋਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਮ ਸਮਝਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੇ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਪੈਰਾ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਨੂੰ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੰਦਰਭ-ਬਿੰਦੂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ ਦੋਵੇਂ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਭੇਦ ਇਸ ਪੈਰਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਰੋਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਭੇਦ ਦੋ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਚੌਥਾ ਦਰਿੰਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਦਸ ਸਿੰਗ ਦਸ ਰਾਜੇ ਹਨ ਜੋ ਉੱਠਣਗੇ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਇੱਕ ਉੱਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਮਹਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਘਲਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਬਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਸਮਿਆਂ, ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਪਰ ਨਿਆਇਕ ਦਰਬਾਰ ਬੈਠੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਾਸ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ 7:23–26.
ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਰੋਮ ਹੈ। ਦੱਸ ਸਿੰਗ ਉਹ ਦੱਸ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਜ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਜੜੋਂ ਉਖਾੜੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਤਦ ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਦਾ “ਛੋਟਾ” “ਸਿੰਗ,” ਜਿਸ ਦੀਆਂ “ਅੱਖਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ,” ਉੱਭਰੇਗਾ। ਜੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੱਸ ਸਿੰਗ ਹਨ ਅਤੇ “ਛੋਟੇ ਸਿੰਗ” ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਿੰਗ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸੱਤ ਸਿੰਗ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੋਮ ਸਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਹੀ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਹੀਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ, ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਘਟਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਬਾਬਲ ਦਾ ਅੰਤ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਨੂੰ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕ ਮੇਂਡੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੂਨਾਨ ਨੂੰ ਇਕ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਸਿੰਗ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਸਿੰਗ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਯੂਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ “ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ” ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਹ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਰੋਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਰੋਮ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਸਮਰਾਜ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਵੰਸ਼ਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਇਹ ਅੰਸ਼ ਛੋਟੇ ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸਿੰਗ—ਜੋ ਸਿਕੰਦਰ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਨਾਨੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰੇ ਸਨ। ਰੋਮ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਸਾਕ੍ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗ ਸਨ, ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਚਾਰ ਸਿੰਗ ਹੋਏ। ਇਹ ਰੋਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਲ ਸੱਤ ਸਿੰਗ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਤੇ ਚਾਰ ਜੋੜਿਆਂ ਸੱਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਰੋਮ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ, ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਇਹ ਗੌਰਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਤਰਕਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸਨ ਕਿ ਰੋਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਰੋਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਐਂਟੀਓਕਸ ਐਪੀਫੈਨਿਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਲਿਊਸਿਡ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਿਕੰਦਰ ਮਹਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵੰਡੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਉਪਰੰਤ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਮਸਲੇ ਉੱਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਦਲੀਲ ਇੱਨੀ ਵੱਡੀ ਸੀ ਕਿ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਹ ਤਰਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਤੱਥ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਛੋਟੇ ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੋਮ ਯੂਨਾਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦਲੀਲ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਮਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੌਦਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ” ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਐਂਟੀਓਕਸ ਐਪੀਫੈਨਿਸ ਹੀ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ “ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ,” ਐਂਟੀਓਕਸ ਐਪੀਫੈਨਿਸ ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਹਵਾਲਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੀ ਰੋਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨਾਵਲੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੇਲਿਊਸਿਡ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ?
ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰੋਮ ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਵੰਸ਼ਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਰੋਮ ਨੂੰ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲ ਉੱਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨਾਨੀ ਇਲਾਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਉਲਝਣ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣੇ?
ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਉੱਤਰ, ਰੋਮ ਦੇ ਉੱਠਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿੱਥੇ ਹੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਦੇ ਸਦਾ ਅੱਠਵੇਂ ਵਜੋਂ ਉਭਰਨ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣ ਦੀ ਗੁੱਥੀ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਨੂੰ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਭੂਖੰਡ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਗੁੱਥੀ ਦਾ ਇਹ ਬਿੰਦੂ ਕਾਇਮ ਰਹੇ ਕਿ ਰੋਮ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਇਹ ਗੁੱਥੀ ਇਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਨਾ ਕੇਵਲ 1843 ਦੇ, ਸਗੋਂ 1850 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਸਾਰੇ ਹਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਬੋਧਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਇੱਕ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ Antiochus Epiphanes ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿੰਨੀ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ Daniel ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਇਤ ਚੌਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਮ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ Antiochus Epiphanes ਹੈ! ਹੁਣ ਉਹੀ ਗੱਲ ਸਿਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਡਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ!
ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੋਮ ਅੱਠਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ “ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ,” ਜੋ “ਸਰਬੋੱਚ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ” ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਅੱਠਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੋਮ ਅੱਠਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਤਰਹੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵੱਲ ਮੁੜਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣਾਂਗੇ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜ, ਜੋ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਹਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਤਰਹੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੱਠ ਰਾਜਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸਹਿਮਤ ਹਨ।