ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ: ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਿਖਾਉਣਾ

ਇਸ ਲੜੀ ਦਾ ਨਾਮ “ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ” ਹੈ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਅਸੀਂ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਚਾਰਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਲੈਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਈਬਲ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਭਿਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ। ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਐਕਸੇਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ, 12–17 ਅਗਸਤ 1844, ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਮਾਰਚ 1844 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।

ਅਸੀਂ ਆਸ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਹੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ, 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 10:11 ਉੱਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਪੁਰਾਤਨ ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।” 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 10:11 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਰਿਆ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਪਏ ਹਨ।” ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਵਾਪਰੇਗੀ। ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਈਬਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵਾਪਰੇਗਾ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝਣੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਪਟ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸਿਧਾਂਤ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ 2520 ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਣ ਲਈ ਹੀ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।

ਆਓ *Life Sketches*, ਸਫ਼ਾ 196 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ: “ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਭੈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਭੂਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ।” ਭਵਿੱਖ ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਡਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਪਏ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਏ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਇੱਥੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਭੈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਦੇ। ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਇਹ *Spirit of Prophecy* ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਦਰਸਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਜਿਸ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਉਹ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਆਗਮਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਤਾਂ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਔਤੋਮਨ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਬਾਰੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ।

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ—ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ। ਆਓ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੜ੍ਹੀਏ: “ਇਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਐਡਵੈਂਟ ਲੋਕ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਰਾਹ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਰਾਹ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਠੇਸ ਨਾ ਖਾਣ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੁਝ ਥੱਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ। ਤਦ ਯਿਸੂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ‘ਅੱਲੇਲੂਯਾ!’ ਪੁਕਾਰਦੇ ਸਨ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਬੇਧਿਆਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।”

ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਦਲੀਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਚਾਨਣ ਬੁੱਝ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਪੂਰੀ ਹਨੇਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੋਕਰ ਖਾ ਗਏ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।”

2520 ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਵੇਖਾਂਗੇ।

ਜੇਕਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਅਜੇਹੇ ਵੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ “ਉਹਨਾਂ” ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ; ਇਹ “ਬਹੁਤੇ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਰਗ ਹਨ। “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਨੇ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਨਰਜਾਗ੍ਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸੀ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੂਤਕਾਲ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਉਸ ਅਨੁਛੇਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, “ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੱਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ . . . .” ਉਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ? 2520, 2300, ਅਤੇ 1335। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਦੂਜਾ ਆਗਮਨ ਸੀ।

1842 ਵਿੱਚ ਹੀ, ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਕਿ “ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਖਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ ਉਹ ਦੌੜ ਸਕੇ,” ਚਾਰਲਜ਼ ਫਿਚ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਚਾਰਟ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹਬੱਕੂਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਂ ਵੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੇਰੀ—ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ—ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਧਰਮ-ਵਚਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਜਾਪਿਆ: ‘ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਜੇ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲੇਗਾ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਠਹਿਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੇਗਾ। . . . ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨਿਹਚਾ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।’

ਇਹ ਗੱਲ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਯਮਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਅਨਿਯਮਿਤ ਕੰਮ—ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਹਾਇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅਗੇਵਾਨ ਸਵੈ-ਸਹਾਇਕ ਸੇਵਾਕਾਰਜਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਜਾਂ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਜਾਂ ਬਿਬਲਿਕਲ ਰਿਸਰਚ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਕੋਲ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿਣਗੇ, “ਇਸ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹਨ।” ਉਹ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਚਾਰਟ ਦੇ ਕੁਝ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ “ਇੱਕ ਗਲਤੀ” ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਬੱਕੂਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ "ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਗਾ।" ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਜੋ ਅਗੂਆਂ ਨੇ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਵੀ, ਹਬੱਕੂਕ 2 ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ 2 ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ "ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਗਾ।" ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਚਾਰਟ "ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ," ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ—ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰਗ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।

ਹਬੱਕੂਕ 2:1–4 ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਇਹ 1843 ਦਾ ਚਾਰਟ ਅਤੇ 1850 ਦਾ ਚਾਰਟ ਹਨ। ਹਬੱਕੂਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਯਤ 4 ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮੀ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਰਗ ਹਬੱਕੂਕ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਅਗਲੇ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫ ਵਿੱਚ, ਹਬੱਕੂਕ 2 ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ: “ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।” ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੌਣ ਹਨ? ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 12 ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 1335 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਵਰਗ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ।

ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਭੈਣ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਬੀ ਯੂਰਪ ਦੇ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਦੀ ਸੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਲੀਸਿਆਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ “ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਵਾ ਦੇਣ” ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਸਕੇ।

ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਡੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਗੱਡੀ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਧਨ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹ ਉਹੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਹੋਇਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਸਨ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੋ।”

ਧਿਆਨ ਦਿਉ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨੂੰ ਹਬੱਕੂਕ 2 ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਕ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਗਮਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੂਲੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਧੀਨ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਧਾਰ-ਚਲਾਣੀ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨਾਲ ਅਨੁਰੂਪ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਮੱਤੀ 24 ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਰਗ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੀਵੇ, ਅਰਥਾਤ ਬਾਈਬਲ, ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੂਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੀਵੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲਏ, ਤਦ ਬੁੱਧਿਮਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਲਿਆ। ਬੁੱਧਿਮਾਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਵਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਦੀਵਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਦੁਆਰਾ ਉਲਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਕੇਵਲ ਉਤੇਜਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਜਾਂ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਦੇਰੀ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਸੌਟੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਡਗਮਗਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਮੰਦ ਪੈ ਗਏ।

ਦੂਲਾ ਕਦੋਂ ਦੇਰ ਲਗਾ ਗਿਆ ਸੀ? 22 ਮਾਰਚ, 1844 ਨੂੰ। ਉਹ ਦੇਰ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੋ ਵਰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂਲੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਅਨੰਤ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ, ਗੈਂਹੂੰ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਤੋਂ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੌਣ ਲੱਗੇ; ਪਰੰਤੂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਐਕਸੇਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ “ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਖੰਡ 4, ਸਫ਼ਾ 228 ਤੋਂ: ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ—ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ, ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ—ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਪਰਖ ਹੈ। ਐਕਜ਼ਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ, ਆਪਣੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਭਾਗ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।

ਉਮੀਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਉੱਧਾਰਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕੌੜੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਤਾਂ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ: ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਅਜੇਹੇ ਸਨ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਜਾਏ ਡਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰੀ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸੋਗ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਇ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਛਲੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਡਰਨ ਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਇ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਦਰਸਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬੜੀ ਹੀ ਯੋਗ ਸੀ—ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵੇਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਇਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲਈ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਲਾਲਾਇਤ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭੇਦਕ ਪਰਖ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਗਈ ਜਿਹੜੇ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਕਲੰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਗਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੰਗਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਭੁੱਲ ਲੱਭ ਲਈ ਗਈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੁੱਲ—ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਕਲਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਅਨੁਸਰਿਆ ਗਿਆ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੇਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਕ ਦੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਅਣਅਪੇਕਿਤ ਚੌਂਕਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ ਇਹੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਖਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਨਾ ਕੇਵਲ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਆਰੰਭ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਮਸਲੇ ਦੇ ਸਹੀ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਜਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕੇਵਲ ਐਕਜ਼ੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ—ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਉਹ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਰਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਰਣਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਵੇਖੋਗੇ—ਸੱਚ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਸ ਪਰਖ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਨੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਨੂਹ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬਾਈਬਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਬੀਜ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਹੀ ਉਹ ਕਾਰਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਨੂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਜੋਂ ਲਿਆ—ਦੋਨਾਂ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਉਹ ਭੇਦ ਜੋ ਨੂਹ ਦੀ ਪਰਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੀਨਾਈ ਉੱਤੇ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਮਿਸਰ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਇਹੀ ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਸੀ—ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਜਾਣਾ।

ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਹੀ ਉਹ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਨਹੇਦ੍ਰਿਨ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ 1260 ਸਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਬੀਜ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਭੇਦ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਰਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ।

ਇਹ ਅਧਰਮ ਦਾ ਉਹ ਭੇਦ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ *Patriarchs and Prophets* ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪਰਖ ਹੋਣੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਦੂਤ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਉਸ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਓਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ—ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕਿਰਿਆ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਅੱਗੇ ਉਹ ਸੰਦੇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਸੰਦੇਹ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ।

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਸਪੋਕੇਨ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸਟਰ ਨੇ Early Writings, ਸਫ਼ਾ 74 ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼, ਵੇਬਸਟਰਜ਼ ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ, ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ figures ਦਾ ਅਰਥ ਗਣਿਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਉਹ ਪਾਸਟਰ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ figures ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਬੀਜ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੇਬਸਟਰ ਦੇ 1828 ਦੇ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ: FIGURE, n. ਅੰਕਗਣਿਤ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸੰਖਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ 2, 7, 9।

ਉਹ ਸੰਦੇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਐਡਵੇਂਟਿਸਟਾਂ ਲਈ, ਜੇ ਉਹ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾ ਸੁਣੋ; ਕਿਉਂਕਿ, ". . . ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ: . . . ."

ਇਹ ਭਟਕਾਓ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਵਿਦ ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਨਬੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਦਾਨੀਏਲ 8:11 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ rum ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ” ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨੀਏਲ rum ਸ਼ਬਦ ਹੋਰ ਪੰਜ ਵਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਕਦੇ ਵੀ “ਲੈ ਜਾਣਾ” ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ “ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਵੰਤ ਕਰਨਾ।” ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ 8:11 ਵਿੱਚ rum ਦਾ ਅਰਥ “ਹਟਾ ਦੇਣਾ” ਹੈ, ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ ਹੈ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ *Early Writings*, 74 ਵਿੱਚ "figures" ਦਾ ਅਰਥ ਕਲਾਤਮਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, "ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ figures ਦਾ ਅਰਥ ਗਣਿਤ ਹੈ," ਇਸ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਿ ਅਧਿਕਤਰ ਲੋਕ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਪਾਉਂਦੇ ਕਿ figures ਦਾ ਅਰਥ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਗਣਿਤ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਆਪ ਹੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ: ਅੰਕਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ? Early Writings, ਸਫ਼ਾ 74 ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "His hand was over and hid a mistake in some of the figures," ਅਤੇ ਸਫ਼ਾ 236 ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods." ਉਹ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ figures ਤੋਂ ਭਾਵ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਰਸੇ ਹਨ—ਗਣਨਾ, ਨਾ ਕਿ ਚਿੱਤਰਕਲਾ।

ਤਾਂ ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ—ਅੰਕਾਂ—ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ।

ਇਹੀ ਮੂਲ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ 2520 ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਕਿ ਕੀ Ellen White ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੈਧ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਦਲੀਲ ਹੈ—ਇਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ ਅਤੇ ਇਥੋਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਵੈਧ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਹੈ।

ਅਰਲੀ ਰਾਈਟਿੰਗਜ਼, ਸਫ਼ਾ 74 ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਉਸੇ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਫ਼ਾ 236 ਉੱਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ: “ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।” ਉਹ ਟੈਰੀਇੰਗ ਟਾਈਮ [22 ਮਾਰਚ, 1844], ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਉਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਉਹ 22 ਮਾਰਚ, 1844 ਦੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ: "ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।" "ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ। ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। “ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ,”—ਇੱਕੋ ਗਲਤੀ—“ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ। ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੀ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾਹੀਣ ਹੋ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਦਾਅਵਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦਾ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਅਜਿਹੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗੇ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਪਰਖ ਦੇਣ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕੇ ਕਿ ਕੌਣ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇਗਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗਾ।

ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਵਰਗੀ ਲਸ਼ਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੰਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਪਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਹੋਏ ਜਣੇ, ਜੋ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਈਬਲਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਂ-ਅਰਸਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਲਤੀ—ਇਕੋ ਹੀ—ਸਮਝਾਈ ਗਈ।

ਇੱਥੇ ਉਹ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਿਣਤੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੇ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। “ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੇ ਅਰਸੇ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੇ ਅਰਸੇ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।” ਚਰਚਾ ਸਮਾਪਤ! ਐਲਨ ਵਾਈਟ 2520 ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।

1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਉਹ 1843 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੇ ਸਨ: 1335, 2520, ਅਤੇ 2300। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੁਝ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਭੁੱਲ—ਇਸ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੀ—ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਰੱਖਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਤਦ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ।

1335 ਦਾ ਆਰੰਭ ਈਸਵੀ 508 ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ 1843 ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 2520 ਦਾ ਆਰੰਭ 677 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਲ ਦੀ ਪੂਰਣਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1843 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ 2520 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। 2300 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਆਰੰਭ 457 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ 1843 ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ 1844 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਸਨ ਜੋ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: 1335। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਟੈਰਿਂਗ ਟਾਈਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਰਾਹੀਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਇਸ ਉਧਰਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ: “ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ।” ਇਹ ਹੈ, “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ 1843 ਤੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਅਗਲੇ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਦਾਨੀਏਲ 12 ਦੀ ਆਯਤ 13 ਹੈ। “ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ” ਆਯਤ 12 ਹੈ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦਾਨੀਏਲ 12:12–13 ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਟਿੱਪਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1843 ਅਤੇ 1844 ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ 1843 ਦੀ ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਮਝ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਭਾਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਨੇ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਸੀਸ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

1335 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। 2520 ਅਤੇ 2300 ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਸਬੂਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ ਕਿ 2520, 2300 ਅਤੇ 1335 ਦਾ ਅੰਤ 1843 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।

ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਹਨ। ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਰਗ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹੀ ਸਬੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1843 ਵਿੱਚ 2520 ਅਤੇ 2300 ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ।

ਭਾਵੇਂ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਨੇ ਉਤਸਾਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 1844 ਨੂੰ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕੇਵਲ 1844 ਦੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਇਹ ਠੀਕ ਇਸੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ? ਉਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਜੋ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਹਨ: 1335, 2300, ਅਤੇ 2520।

ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਓ।" ਇਹ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਈਏ: ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਚਾਰਟ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ 1844 ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ 1843 ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਲਈ ਚਾਰਟ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਆਖ਼ਰੀ ਪੈਰਾ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਹੜੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ? 2520, 2300, ਅਤੇ 1335। ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ! ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ 1844 ਤੱਕ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ।” ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ 2520 ਅਤੇ 2300 ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ 2300 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ 2520 ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

2520 ਬਾਰੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਗਏ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ 2520 ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਮੁਹਰ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛਾਲਾਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇ। ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 1843 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ, ਜਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ, ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਹੁਵਚਨ ਵਿੱਚ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1843 ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਹਨ ਜੋ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ।

ਜੋ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ 1335, ਉਸ ਲਈ ਵਿਆਕਰਣਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਾਤੇ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “figures” ਅਤੇ “prophetic periods” ਕਹਿਣ ਵਾਸਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਵਧੀਆਂ ਮੰਨੇ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ 2520 ਅਤੇ 2300 ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੇ।

ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਇਕ ਐਸਾ ਅਨੁਭਵ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਸਕਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਗਲੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਅਗਵਾਨ ਹਨ, ਜੇਮਜ਼ ਵ੍ਹਾਈਟ ਅਤੇ ਯੂਰਾਇਆ ਸਿਮਿਥ। ਇਹ ਉਹ ਮੁੱਖ ਵਿਅਕਤੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ-ਵਿਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਜੇਮਜ਼ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ 1863 ਵਿੱਚ 2520 ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਯੂਰਾਇਆ ਸਿਮਿਥ ਨੇ 1870 ਅਤੇ 1880 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਅਸੀਂ 1844 ਵੱਲ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਰਹੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਅਤੇ ਯੂਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਇਸੇ ਇਕਸਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਦੇਖਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਗੂਆਂ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਐਲਨ ਵਾਈਟ “2520” ਜਾਂ “seven times” ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ, ਪਰ ਯੂਰਾਇਆ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ 2520 ਅਤੇ 2300 ਸਨ।

ਜੇਮਜ਼ ਵ੍ਹਾਈਟ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਨਿਪਟ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨਗੇ।

ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਰਸੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ “Providence ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ,” ਵਿੱਚ 2520 ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

ਯੂਰੀਆਹ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਦੋਹਾਂ ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀਆਂ ਨੂੰ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ 2520 ਅਤੇ 2300 ਸਾਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨ ਵਰਤੇ ਜਿਵੇਂ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੇ *Early Writings*, ਸਫ਼ਾ 236 ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਰਤੇ ਹਨ।

ਗਬਰੀਏਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਿੱਤੀ।

ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਾਬਰੀਏਲ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਬਿੰਦੂ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤਿੰਨ ਆਰੰਭਿਕ ਬਿੰਦੂ AD508, 677BC, ਅਤੇ 457BC ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਬਿੰਦੂ ਦੂਤ ਗਾਬਰੀਏਲ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ 2520 ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। 2520 ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਟੈਰੀਇੰਗ ਟਾਈਮ ਤੋਂ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ—ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਜੋ “The Midnight Cry” ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ “The Midnight Cry” ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਕਿਵੇਂ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਅਗਵਾਈ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਹਨਾਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੂਤ ਗੈਬਰੀਅਲ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ, 2520 ਸਮੇਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “The Midnight Cry” ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾ ਕੇ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।

ਜਿਹੜੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਰਗ ਹਨ: ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਾਰੇ ਐਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਗੇ ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਗੇ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰੇਗਾ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਵੱਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਬਦਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹੋਰ ਦੋ ਉਧਰਣ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਲਗਭਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।

ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਅਗਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਕ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਡਰਨਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ 2520 ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦਰਸਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਉਹ 1843 ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਕਿਵੇਂ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਤਦ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗਾ ਜਿਸਦੀ ਪੂਰਵਛਾਇਆ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿੱਲਰ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀ ਗਈ ਸੀ।

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਗਲਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ: (1) ਉਸ ਨੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। (2) ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ, ਅਰਥਾਤ ਜੋਸ਼ੁਆ ਹਾਈਮਜ਼ ਉੱਤੇ। (3) ਉਸ ਨੇ ਸਬਤ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਿਆ: "ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਸਬਤ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ?" ਉਸ ਸਮੇਂਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਬਦਲੀ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਾਚਾ ਦੇ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹੁਕਮ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਸਬਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਸੀ।

ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਿੱਲਰ ਨੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਸੀ—ਸੱਬਥ। ਇਸ ਲਈ, ਮਿੱਲਰ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਟੇਕ ਲਾਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ।

ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ: ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।

ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅਵਾਂ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਦੂਤ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਕੋਲ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਛਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਦੂਤ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਸਾਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਕੰਪਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, 2520 ਅਤੇ 2300 ਹੈ; ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣਗੇ।

ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ, ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਕੇਵਲ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਅਗਲਾ ਉਧਰਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ:

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ 2520 ਇੱਕ ਵੈਧ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।

ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ 2520 ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਬਾਈਬਲਕ ਅਧਿਐਨ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗੇ।