ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸ਼ਾਇਦ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਓਡੀਸੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਧਰਮਤਿਆਗ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯੋਏਲ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਸ ਵੱਧਦੀ ਹੋਈ ਨਾਸ ਦੀਆਂ ਉਹ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀਆਂ ਵੱਧਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਾਰ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਹਨ। 1863 ਤੋਂ 1888 ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਵਾਚਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਦਸ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
1888 ਤੋਂ 1919 ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਫ਼ਿਲਦਲਫ਼ੀਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਬਗਾਵਤ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਉਸ ਕਾਰਜ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ 1888 ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। 1919 ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿਲੀਅਮ ਵਾਰਨ ਪ੍ਰੈਸਕੌਟ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਅਤੇ 1957 ਵਿੱਚ ਪੁਸਤਕ ਸਿਧਾਂਤ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਅਮਰੀਕਨ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਡਾਕਟਰੀ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਤੇ ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕਵਾਦ ਦੇ ਅਕਾਦਮਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜਾਂ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸੀ।
ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀ ਕਲਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸ਼ਿਕਸ਼ਾ-ਸਬੰਧੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਸ਼ਿਕਸ਼ਣਕ ਰੀਤੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੂਨਾਨ ਦੀ ਸ਼ਿਕਸ਼ਣਕ ਦਰਸ਼ਨ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਿਕਸ਼ਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇਵੀ ਅਥੀਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਟੈਨੇਸੀ ਦੇ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਪਾਰਥੇਨਨ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਨਬੀ ਅਲੀਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। 167 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੇ ਮਕਾਬੀ ਵਿਦਰੋਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 70 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਅੰਦੋਲਨ ਵੱਡੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਦੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਰੋਸ ਸੀ। ਮਕਾਬੀਆਂ ਦਾ ਰੋਸ ਹਰ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵਿਦਰੋਹ ਸੀ, ਪਰ ਮਕਾਬੀ ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਵਿੱਦਿਅਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇੰਨਾ ਵਿਆਪਕ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸੀਹਾ ਵਜੋਂ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਕ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੀ ਸੀ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਦਾ ਵਿਦਰੋਹ ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਏ 1776 ਦੇ ਵਿਦਰੋਹ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ 4,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਜਿਸਟਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਜੇਸੂਇਟ ਵਿਦਿਅਕ ਪੱਧਤੀਆਂ ਦੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਦਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਰਾਜਕਤਾ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨਹੀਣਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਖੌਤੀ ਵਿਦਿਅਕ ਕੇਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਦੌਰ ਦੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਫ਼ਲਸਫ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਫ਼ਲਸਫ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗੋਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਮਸੀਹੀਆਂ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅਸਲ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਵਿਦਿਅਕ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਅਮੂਰਾਹ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਢਾਲਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਉਸ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੀ ਉਸ ਨਿਰੰਤਰ ਦੋਹਰੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਾਤ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵਿਉਂਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਹਮਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਢਲੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਨੂੰ ਅਭਿਜਾਤਵਾਦੀ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਕਾਬੂ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ–ਅਜਗਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ!
ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ: ਸਿੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਸੁਧਾਰ, ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ, ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਭਗਤੀ। ਸਿੱਖਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਹਰੇਕ ਨਬੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਵੀ ਇੱਕ ਬਾਈਬਲੀ ਨਬੀ ਸੀ। ਹੋਰਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਜਣਿਆਂ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਵੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਇਹ ਸੋਚੇ ਕਿ ਕੇਵਲ ਮਸੀਹ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੌਲੁਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਖਿਆਕਾਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅਨੁਕਰਣਕਾਰੀ ਬਣੋ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 4:15, 16.
ਇੱਕ ਨਬੀਆ ਵਜੋਂ, ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਹਨ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਮੰਡਲ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਭੂਮਿਕਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੌਕਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੇਲੇ ਆਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਟੈਨੇਸੀ ਦੇ ਮੈਡਿਸਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਉਹ ਕਾਲਜ ਟੈਨੇਸੀ ਦੇ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਦੇ ਮਹਾਨਗਰੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਕੇਵਲ 1904 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1915 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਡਿਸਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਉਸ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸੀਹਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਇਹ ਮੱਕਾਬੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੜੀ ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਠੋਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ (ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰੂਪ ਹੈ)।
ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੌਰਾਨ, 1888 ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਅਗਵਾਈ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਨਤਾ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਸੱਚੀ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਦੋਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੇਂਦਰ ਹੈ। ਨਬੀਆ ਨੇ ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਯੂਨਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਭੈਣ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਹੋਰ ਚਾਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ—ਸਿਹਤ ਸੁਧਾਰ, ਅਮਲੀ ਭਗਤੀ, ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ—ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਯਿਸੂ ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਪਰਖ ਉਸ ਪਰਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਦੀ ਪਰਖ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਈਬਲੀ ਪਰਖ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਇੱਕ ਬਾਈਬਲੀ ਪਰਖ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰੋ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਆਂ ਦੀ ਲਿਟਮਸ-ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਨਾ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਡਰ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਹੱਵਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਫਲ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਆਦਮ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਭੈ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਨਿਵਾਸੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦਾ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕ, ਇਹ ਪਰਖ “ਗਿਆਨ” ਦੇ ਉਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਇਹ ਪਰਖ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਪਰਖ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਭਲਿਆਈ ਜਾਂ ਬੁਰਿਆਈ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ 1904 ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਵਿਲ, ਟੈਨੇਸੀ ਵਿਖੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ 1897 ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿਖੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ; ਫਿਰ 1920 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਮੁੜ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਬੀਆ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 1915 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਥੇਨਨ ਮੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਮੁੜ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਲਾਉਦਿਕੀਆਈ ਸੈਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਯਾ ਦੀ ਆਗੂ-ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਦਾ ਉਪਨਾਮ “ਦੱਖਣ ਦਾ ਐਥੈਨਜ਼” 1897 ਦੀ ਸੈਂਟੀਨੀਅਲ ਐਕਸਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਆਕਰਸ਼ਣ ਵਜੋਂ ਉਸ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਐਕਸਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਇਮਾਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੂਲ ਨਮੂਨਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਤਥਾਪਿ, ਪਾਰਥੇਨੋਨ ਹੀ ਇਕੱਲੀ ਐਸੀ ਇਮਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਮੂਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਨਕਲ ਸੀ। ਅੱਜ ਦਾ ਨੈਸ਼ਵਿਲ, ਟੈਨੇਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਪਰ ਜੌਨੀ ਕੈਸ਼ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਗਾਇਕੀ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
1850 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ, ਅਨੇਕਾਂ ਉੱਚ-ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਲੈਣ ਕਰਕੇ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ “ਦੱਖਣ ਦਾ ਏਥਨਜ਼” ਦਾ ਉਪਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਅਮਰੀਕੀ ਦੱਖਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਫਿਸਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਸੇਂਟ ਸਿਸੀਲੀਆ ਅਕੈਡਮੀ, ਮੋਂਟਗੋਮਰੀ ਬੈਲ ਅਕੈਡਮੀ, ਮਹੈਰੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ, ਬੇਲਮੋਂਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਵੈਂਡਰਬਿਲਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਸਭ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆਯੁਕਤ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਣ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਕੁਧਰਮ ਦਾ ਭੇਤ ਨਾਂਵ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆ ਵੀ। ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਪੋਪ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੈਣ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ “ਸੱਜਾ ਹੱਥ” ਆਖਦੀ ਹੈ, ਕੁਧਰਮ ਦੇ ਭੇਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। ਪਰ “ਕੁਧਰਮ ਦਾ ਭੇਤ” ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਦੇ ਰਲੇਵੇਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯੋਏਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਧੇਰੇ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਨੂੰ ਕਾਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੇ ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਕੌਮਾਂ ਨਾਲ ਗੱਠਜੋੜ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਰਜਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਗੱਠਜੋੜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਅਤੇ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਵਿਚਲੀ ਸਮਾਨਾਂਤਰਤਾ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੋਏਲ ਉਸ ਚੌਥੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਨੇਮਬੱਧ ਪਰਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦਰਜੇ ਤੋਂ “ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ” ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੱਚੀ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਵਧਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਰ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਾਉਦਿਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣ ਉੱਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਥੂਆਤੀਰਾ ਦੀ ਚੌਥੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਹੈ, ਜੋ 538 ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੋਪ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪਰਗਮੋਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਕਲੀਸਿਯਾ “ਸਮਝੌਤੇ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰਾਜਾਂ ਨਾਲ ਗੱਠਜੋੜ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਾਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦਾ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ 400/430 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਮਿਸਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਫਿਰਔਨ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਬੀ ਮੂਸਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਕਰਾਇਆ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦਾ ਨਿਆਂ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਆਪਣੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰਔਨ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰਔਨ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੇ ਛੁੱਟਣ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਤੀਜੀ ਹਾਏ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭੂਚਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਚੌਥੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਦਾ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਸੰਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਆਰਥਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਫੈਡਰਲ ਰਿਜ਼ਰਵ ਦੇ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਲਾਉਦੀਕੀਆਈ ਸੈਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਕਿਤਸਕ ਅਤੇ ਸ਼ਿੱਖਿਆਕਾਰੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਸ਼ਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚਿਕਿਤਸਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਅਨੁਸਾਰ “ਮਾਨਤਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ” ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਆ ਵਜੋਂ “ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ” ਕੌਨਸਟੈਂਟਾਈਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਸਮਝੌਤੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ “ਅਮਾਲਗਮੇਸ਼ਨ” ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ: "to mix or unite in an amalgam; to blend." ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਮਾਲਗਮੇਸ਼ਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਸਮਝੌਤੇ ਦਾ ਰੁੱਖ। “The last mighty conflict,” ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਸੰਕਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਕਟ ਲਈ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ “the mystery of iniquity” ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
“ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਖਰੀ ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬੜੀ ਤਤਪਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕ ਪੱਖ ਲੈਣਗੇ....”
“ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਹਨ। ਕੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਯਾਜਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਦਾਗ਼ਦਾਰ ਹਨ। ਭੀੜਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਬਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਵੇਖੋ, ਹੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਅਤੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਝਿਝਕ ਰਹੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਭੀੜਾਂ ਵੇਖੋ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਵੇਦੀ ਅੱਗੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?—ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ।” ਪਰਚੇ, 004, 11.
ਆਖ਼ਰੀ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ “ਸਾਰੇ ਪੱਖ ਲੈਣਗੇ,” ਤਦ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਪਰਖ ਮੁੜ ਦੋਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਖ ਜੋ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਕੰਮ “ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ” ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ “ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ! ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ “ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੈਸ਼ਵਿਲ, ਟੇਨੇਸੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਦੱਖਣ ਦਾ ਐਥੈਂਸ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਥੇਨੋਨ ਮੰਦਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮੈਡਿਸਨ ਕਾਲਜ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਬਿਆਨ ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਧਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕੁਝ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
“ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਭਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਛਾਣਬੀਣ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ....”
“ਪੁਨਰਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪਰਾਦੀਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮੱਧਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਯੁਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਲ-ਮਿਲ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ....”
“ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹਨ.... ਉਹ ਸਭ ਜੋ ਐਸਾ ਚਰਿੱਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ “ਬੁੱਧੀ” ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹ “ਸਭ” ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। “ਬੁੱਧੀਮਾਨ” ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਲੋੜੀਂਦੀ “ਬੁੱਧੀ” ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਖ ਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਅਨਸੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਨਸੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ “ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇਸ ਪਰਖ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗਿਆਨ ਦਾ ਉਹ “ਤੇਲ” ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ, ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। “ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੁੱਖ” ਸਵਰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਨਕਲੀ ਰੂਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਗਲੀਲ ਵਿੱਚ, ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਦੇ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿਖੇ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾਕਾਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਨੁਯਾਈ ਗੁਆਏ। ਉੱਥੇ ਪਰਖ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਸਨ ਜਾਂ ਆਤਮਿਕ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸਫਲ ਹੋਏ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇਕ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਜੀਉਣਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਰੋਟੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਰਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਯੂਨਾਨੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਹਵਾਹ ਵੱਲੋਂ ਬਾਗ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਾਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਨਾ ਖਾਣ। ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਹੈ।
“ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦਿਉ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਘਿਨ ਨਾਲ ਉਸ ਫੁਹੜ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੋਰੰਜਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਕਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੌਕਿਕ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੁੰਦੇ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਫਿਰਉਨਾਂ, ਹੇਰੋਦਾਂ ਅਤੇ ਕੈਸਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ।”
“ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸੁੱਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੈ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬੁੱਧੀਵਾਨ, ਸਥਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਠੋਸ ਮੁੱਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਤੋੜ ਕੇ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।” Messages to Young People, 255, 256.
ਹਵਵਾ ਨੇ ਆਪਣਾ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ” ਗੁਆ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਬਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਤਿੰਨ ਪਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲਾ ਬਚਨ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੋਣ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਰੰਭ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਵਾ ਨੇ ਇਹ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰੀਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੀ ਨੰਗੇਪਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
“ਜੋ ਕੋਈ ਮਸੀਹੀ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਜੂਆ ਧਾਰਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਪਰਉਪਕਾਰਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਧਾਰਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਨਾ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਇਹ ਦਰਸਾ ਸਕੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਯ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਇਕੱਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ‘ਮੈਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਪਾਣ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?’ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਿਮਰ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਦਿਵਯ ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਮਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਮਰਥਤਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਗੌਰਵ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।” Bible Echo, July 20, 1896.
ਸੱਚ ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਸਮਝੌਤਾ ਨੈਸ਼ਵਿਲ, ਟੈਨੇਸੀ ਦੇ ਪਾਰਥੇਨਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਕਿਤ ਹੈ।
“ਇਹ ਬੁੱਧਿਮਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜੀਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਉਹਨਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਾਠਾਂ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚਤਰ ਸ਼ਿਖਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰਵ ਨਾਲ ਐਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਉਹ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਹੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਮਾਂ, ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰੁਪਯੋਗੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖਰਚ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਸੰਪੂਰਨ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਜੋ ਵਰਤੋਂਯੋਗ ਜੀਵਨ ਲਈ ਉਚਿਤ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਐਸੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੁੱਲ ਦੀ ਹੁੰਦੀ।”
“ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਾਡੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਵੇ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਬਣ ਸਕਣ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਇਕੱਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ‘ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ’ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?”
“ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਕੀ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਨਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਵਰਗਾ ਬਣਨ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲੀ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਹਿਤ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸਹਿਆ। ਜੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਅਤਿਅਵਸ਼ਕ ਸਮਝਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸਵੰਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਥਾਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਲਈ? ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਚਾਈ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
“ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਅਜੇਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਸਭ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਕੂਤਰਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।”
“ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੇ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਜੋ ਸੱਚਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ‘ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।’ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਅਣੂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਣੂ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਥਿਤ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ‘ਤੂੰ ਤੱਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਘਾਟਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ,’—ਵਿਹਾਰਿਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਘਾਟਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਪਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ ਇਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਘਾਟਾ, ਯਿਸੂ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ ਇਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਘਾਟਾ।” Review and Herald, August 17, 1897.
ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਕਿਸੇ ਮਨਮਾਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸਿੱਧਾ ਨਿਆਂ ਹੈ। ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੈਸ਼ਵਿਲ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਨਿਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।
“ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਯੂਹੰਨਾ ਅੱਗੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਪੀੜਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਧਰਮ ਦੇ ਉਸ ਭੇਦ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਨ, ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਘ੍ਰਿਣਿਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼—ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸਮਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਝੂਠੇ ਧਰਮ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਪੱਖ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ....”
“ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ‘ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੈਰਤਾ ਪਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੱਡੀ ਨੂੰ ਡੰਕੇਂਗਾ।’ ‘ਅਤੇ ਆਦਮ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਖਾਧਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਨਾ ਖਾਈਂ: ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਜ ਖਾਵੇਂਗਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੀ ਉਗਾਏਗੀ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਖੇਤ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਖਾਵੇਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ: ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧੂੜ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੜ ਜਾਵੇਂਗਾ।’”
“ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀਆਂ ਪਰਲੋਭਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਰਤਾਓ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵਾਤਮਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਅੱਜ ਕਿੰਨੇ ਹਨ ਜੋ ਇਹੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ! ਮਨੁੱਖ ਕਦੋਂ ਸਿੱਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਕੋ ਹੀ ਸਾਧਨ ‘ਪ੍ਰਭੂ ਇਉਂ ਫਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ’ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਹੈ?”
“ਸ਼ੈਤਾਨ ਮਨੁੱਖੀ ਢੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਘੜਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਥੋਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ”
“ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸਬਤ ਦੇ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ’ਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਰਾਹਾਂ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਦੇਖਣ ਵੱਲ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਨਿਰਣੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦਿਸਣ। ਮਨੁੱਖੀ ਨੀਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਬਲਵਾਨ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਵਸਥਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣ ਨੂੰ—ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਆਈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਹੈ—ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਗੱਲ ਸਮਝਣ। ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।”
“ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਡਰਣਯੋਗ ਅਤੇ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਅਤਿ-ਮੁੱਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜਾ ਅਹੁਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਕੁਝ ਇਉਂ ਜਾਪਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਟੇਰੀਅਮਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣੇ ਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ। ਉਹ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
“ਉਹ ਜੋ ਅਕਸਰ ਸਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲੇ, ਖੇਦਭਰੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਵੇ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਦ ਕਰੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।’ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਰੰਬਾਰ ਦੁਹਰਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਸੌਟੀ ਅਤੇ ਪਰੀਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਵੇਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਕਦੋਂ ਸਿੱਖੇਗਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਬਦਲ ਜਾਵੇ?”
“ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਇਸ ਉਤਾਵਲੇ ਜ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀਆਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਰ ਇਕ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਚਿਕਿਤਸਕ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਧਾਰਕਰਤਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਚਿਕਿਤਸਕੀ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਲੀਮ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈਣੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਏਗਾ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸਚੇਤ ਰਹਿਣ ਜੋ ਇੰਨੇ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।”
“ਪਾਪ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਅਨੰਤ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਪਤੀ, ਹਰ ਇਕ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮੌਤ, ਨਾ ਕੇਵਲ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ, ਪਰ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ। ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਉਸ ਬਚਨ ਨੂੰ ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਚੁੱਕਣ ਉੱਪਰੰਤ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਕਪਟ-ਯੁਕਤ ਚਤੁਰਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਢਲ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤਿਅੰਤ ਅਚਰਜਜਨਕ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰੀਤਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਚਰਿੱਤਰ, ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।”
“ਮੁੜ-ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪਰਾਦੀਸ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ-ਜੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਵਕੀਲਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿਮਰ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਅ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।”
“ਬਹੁਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੁਆਰਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਧਾਰਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੇਵਲ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਿਰਾ ਮਾਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ‘ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹਨ।’ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਢਾਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਰੂਪਕਾਰੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਚਨ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਹਾਂ। ”
“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੰਘਣਾ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਉੱਚ ਅਹੁਦਿਆਂ ‘ਤੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹਨੇਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਸੌਂਪੀਆਂ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਫੰਧਾ ਬਣ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਠੇਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਤੀਜੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਉਹ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਨੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਰਣਾਇਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ—ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਇ, ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਛਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਬੇਧੜਕ ਕੀਤੇ ਨਾ ਜਾਣ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਐਸਾ ਚਰਿੱਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿਕਰਮੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸ਼ਤਰੂਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.