ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾ - ਸੰਖਿਆ ਅਠਾਈਂ

ਇਲਹਾਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਇਲਹਾਮ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ “ਹਰ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,” ਅਤੇ “ਹਰ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”

ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਅਭਿਵੈਕਤੀ “ereb boqer” ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਵਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਡੈਨਿਯਲ 8:14 ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾਂ “ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ” ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ “days” ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲਿਖਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਦਵੀਂ ਆਯਤ ਐਡਵੈਂਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ “foundation and central pillar” ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “days” ਉਸ ਇਬਰਾਨੀ ਅਭਿਵ੍ਯੰਜਨਾ ਦੇ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵੀਂ ਵਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਵਰਜਨ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਈਬਲਕ ਘਟਨਾ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਾ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣਾ—ਇਸ ਬਾਈਬਲਕ ਗੁੱਥੀ—ਨੂੰ ਉਸ ਆਇਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “vision” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “chazon” ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ “mareh” ਹੈ। “Mareh” ਦਾ ਅਰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 8:14 ਦਾ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਤੱਥ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸ ਆਇਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ ਜੋ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਇਤ ਮਸੀਹ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ।

ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਇਹ ਪਰਖ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਸੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਆਖਰੀ ਬੁਲਾਹਟ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਹਿਚਕਿਚਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ “ਰਾਤ ਦੇ ਚੁੱਪ ਭਿਆਨਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਪਰ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਹੈ।

“ਦਿਨਾਂ” ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਕੇ ਇਸ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਆਯਤ ਉੱਤੇ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਵਕ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਠ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਅੱਠਵਾਂ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਠ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਟਰੰਪ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਬਣ ਗਿਆ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ 313 ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਨ ਦੇ ਫਰਮਾਨ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਚਲਹੇੜੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਚਲਹੇੜੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦਾ ਮਾਰੂ ਘਾਅ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸਤਾਰਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਠਵੇਂ ਵਜੋਂ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੱਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਵਾਕ-ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਆਯਤ ਨੂੰ ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਆਯਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਹਰ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ‘ਗਿਣਤੀ’ ਦਾ ਦੂਜੀ ‘ਗਿਣਤੀ’ ਨਾਲ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਸੰਯੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਦੋ। ਇਸ ‘ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਸੰਯੋਗ’ ਦਾ ਅਲਫਾ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਓਮੀਗਾ ਦੀ ‘ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਬਣਤਰ’ ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇਹ ਅੰਸ਼ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਰਚਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ‘ਸੱਤ’ ਅਤੇ ‘ਸਤੱਰ’ ਦੀਆਂ ਉਹੀ ਦੋ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ; ਮੱਧ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਰਚਨਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਲੇਵੀਆਂ ਪੱਚੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਹ ਦੋ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ‘ਸੱਤ’ ਅਤੇ ‘ਸਤੱਰ’ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ‘ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਸੱਤ ਸਾਲ’ ਹਨ।

ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਅੰਕੀ ਸੰਰਚਨਾ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ‘ਸੱਤ’ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਪਰ ‘ਸੱਤਰ’ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ। ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ‘ਸੱਤ ਗੁਣਾ’ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹਕ ਪ੍ਰਬੰਧਨਾ, ਅਤੇ ਯੂਬਲੀ ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋਗੁਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ; ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਵਾਚਾਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਮਕੱਖ ਹੈ।

ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਰਚਨਾ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 25:8 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (‘ਸੱਤ ਵਾਰ ਸੱਤ ਸਾਲ’)। ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 26 ਦੇ ਚੌਗੁਣੇ ‘ਸੱਤ ਵਾਰ’ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਰਚਨਾ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰੀ ਗਵਾਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਯੂਬਲੀ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਰਚਨਾ ਲਾਮੇਖ ਦੇ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੁਆਰਾ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸੀਮਾ-ਨਿਰਧਾਰਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਖ ਦੇ ਇੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰਗ ਨੂੰ ਜੋ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਨੂੰ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯੂਬਲੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੱਥ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ, ਪਦ ਇੱਕ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਸਤਰ੍ਹਵੇਂ ਯੂਬਲੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਯੂਬਲੀ ਚੱਕਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 573 ਈ.ਪੂ. ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰਿਆ, ਸਗੋਂ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਿਆ। ਅਸੀਂ ਹੁਣ 2026 ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਤਰਵੇਂ ਯੂਬਲੀ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸੰਤਾਲੀਹਵਾਂ ਸਾਲ ਹੈ। ਇਸ ਯੂਬਲੀ ਚੱਕਰ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪ ‘ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ’ ਯੂਬਲੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਸ “ਤੱਥ” ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਜਾਣਾ, ਆਪਣੇ “ਦਿਸ਼ਾ-ਬੋਧ” ਨੂੰ ਗੁਆ ਬੈਠਣਾ ਹੈ।

ਖੇਬਾਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਧੂੜ ਤੱਕ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ, ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਤੱਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਵੇਖੇਗੀ ਅਤੇ ਨਾ ਸੁਣੇਗੀ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਛੇ ਤਾਰੀਖਾਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਇੱਕ ਅਤੇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਤਾਰੀਖਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਚਾਲੀ, ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਤਾਰੀਖ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਦੂਜੀ ਤਾਰੀਖ ਬਾਰੇ ਵੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਪੁਸਤਕ ਉਸੇ ਧੁਰੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ 586/585 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 33:21 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਦ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਘਟਨਾ ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਲਗਭਗ ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਜੋ ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਸੀ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਨ ਲਈ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਕੋਲ ਆਏ।

ਫਿਰ ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਡੇਢ ਸਾਲ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਤਾਰੀਖ਼ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੀਲ-ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਲੁਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੀਆਂ ਛੇ ਤਾਰੀਖਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੀ ਆਯਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਲੀ ਦੀ ਆਯਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਖਰੀ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਤਾਰੀਖਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ 592 BC ਸੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਲੀ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਸਾਲ ਨੂੰ, ਜੋ 573 BC ਸੀ। “ਲਾਈਨ ਅਪਾਨ ਲਾਈਨ” ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਕੋਲ ਮਿਸਰ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੈ। ਮਿਸਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਿੱਧੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ (ਜਦੋਂ ਸੂਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ), ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੋਸ਼ੀਯਾਹ ਦੀ ਲਾਈਨ ਅਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵਾਂ ਜੁਬਲੀ ਚੱਕਰ ਹਨ। ਤਥਾਪਿ, ਜੋ ਲਾਈਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਿੱਧੀ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉਹ ਚੱਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੇਖੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਈ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਗਿਣਤੀ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਦੀਵੀ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਯਹੇਜ਼ਕੇਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਘੇਰਾਓ ਇੱਕ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੰਨ 66 ਵਿੱਚ ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਘੇਰਾਓ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ “ਸਿੱਧੀ” ਪੂਰਤੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਨੇਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਅਤੇ ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।

ਜਿਸ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰਭੂਤ ਆੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨਿਯਮ ਸੰਬੰਧੀ ਓਮੇਗਾ ਬਾਈਬਲੀ ਹਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਐਲਫਾ ਵੀ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਐਲਫਾ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸਰਾਏਲ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਲਿਆਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ, ਕਿ “ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ” ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੱਸ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰੀਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਫਿਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪੈਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਸਮਝੇ ਜਾਣੇ ਅਤੇ ਉਸ ਅਨੁਛੇਦ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਘੇਰਾ” ਦੇ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਹੋਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ “ਘੇਰੇ” ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ, ਯੂੰ ਕਹੋ, ਇੱਕ “ਧੁਰਾ” ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੂਪਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਲੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਘੇਰੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸ਼ਾਇਦ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰਣਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਰਗੀ ਦਿੱਸਦੀ ਸੀ। ਘੇਰੇ ਦਾ “ਨਿਸ਼ਾਨ”, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਜੋ ਇਸ ਘੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਦੀਵੀ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਚਾ ਬੰਧੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਪੜਾਅਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਕਿ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਬੰਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੂੰ ਖਤਨੇ ਦੀ ਰੀਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪੜਾਅ ਮੋਰੀਆਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਸਹਾਕ ਦੀ ਬਲੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਸੌ ਵਰ੍ਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਬੰਧੀ। ਉਹ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਵਾਚਾਕਾਰ ਪ੍ਰਜਾ ਸੰਨ 34 ਵਿੱਚ ਸਤੀਫ਼ਨੁਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰਵਾਹ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ—ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਵਰ੍ਹੇ—ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ।

ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਹੈ, ਪਰ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਸਾਉਲ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ—ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਸੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾਕਾਰੀ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਵਰ੍ਹੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੋੜ ਹਨ ਜੋ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਤੀਹ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਬਾਹ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਬਾਹ ਉੱਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁੱਲ ਜੋੜ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਹੈ।

ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਰਾਹੀਂ ਜਲ-ਪਲਾਵਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਮੌਤ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦੋ ਵਾਅਦਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਦੇ ਤੱਤ ਉਸ ਸ਼ੈਤਾਨੀ “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਓ” ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਆਇ ਲਈ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਇਬਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੁਆਰਾ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।

ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਏਬਰ ਅਤੇ ਪੇਲੇਗ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਫਾਲਗ ਦਾ ਅਰਥ ਵੰਡ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਾਲਗ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਬਾਬਲ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਰ ਮੀਣਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਏਬਰ ਚਾਰ ਸੌ ਚੌਂਸਠ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ, ਪਰ ਫਾਲਗ (ਵੰਡ) ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ। ਹਰ ਇਕ ਤੱਥ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੰਗਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੌਲੁਸ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਫਾਲਗ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਏਬਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਚੌਂਤੀਹ ਸਾਲ “ਚਾਰ ਅਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ” ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਚੌਂਤੀਹ ਸਾਲ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਚੌਂਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸਰਲ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਚਾਰ” ਅਤੇ “ਤੀਹ” (430) ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਾਲਗ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨਾ “ਤੀਹ” ਹੈ।

ਏਬਰ ਇਬਰਾਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਚਾ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਏਬਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਾਚਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਜੰਗਲ-ਭਟਕਣਾ ਨੇ ਉਸ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਯਰਦਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪੇਲੇਗ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਦੋ ਵਾਚਾਈ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਮਿੰਨਾਰ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਗੜਬੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੇਲੇਗ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਏਬਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹਨ। ਪੇਲੇਗ ਨਾਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅੰਕੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਏਬਰ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੋ ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੇਲੇਗ ਚਾਰ ਸੌ ਨੂੰ ਤੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੇ ਦੋ ਭਾਗ ਹਨ। ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੌਲੁਸ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਾਧੂ ਤੀਹ ਸਾਲ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਦੀਵੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਇਸ ਦੋ-ਭਾਗੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਇਤਾਂ 9/11 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅੰਤਿਮ ਖੋਲ੍ਹਣਾ, ਜੋ ਪਦ ਦਸ ਵਿੱਚ “ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣਗੇ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅੀ ਕਸੌਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਪਦ ਬਾਰੇ ਅਗੂਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 508 ਵਿੱਚ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਰੰਭ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ 538 ਵਿੱਚ ਪੋਪਸੀ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਨਾ ਹੋਏ। 508 ਤੋਂ 538 ਤੱਕ ਦੇ ਇਹ ਤੀਹ ਸਾਲ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਦੁਆਰਾ “ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਤਨ ਹੋਣਾ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ।

2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪੋਪਕ ਰੋਮ, ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਦੇ ਇਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਇਹ ਖੋਜਿਆ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਖੋਜਿਆ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਸਦਾ ਹੀ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਣੌਣੀ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਉਜਾੜ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਣੌਣੀ ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ।

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਜੇ ਸਭ ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਲਾਗੂਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਦੈਨਿਕ” (ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ) ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੋ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਉਜਾੜ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਵਜੋਂ (ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਸੰਯੋਗ), ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ—ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਜੋਂ (ਪਾਪਾਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਢਾਂਚਾ), ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਨੌਣੀ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ (ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ), ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ—ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਜੋਂ। 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਤੋਂ ਮਿਲਰ ਨੇ ਜੋ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮਿਲਰ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਮਝ ਸੀ; ਮਿਲਰ ਹੀ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਸੱਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ (ਦਾਨੀਏਲ 12:9–11) ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਹੁਣ ਵੈਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। 9/11 ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਅਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਅਰਸਿਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਣਤੀ ਚਾਲੀ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦੋਹੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਬਦਲ ਕੇ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਨੂੰ ਚਾਲੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਲੀ, ਚਾਰ ਸੌ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। 9/11 ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਰ ਸੌ (ਅਬਰਾਹਾਮ) ਰਾਹੀਂ ਤੀਹ (ਪੌਲੁਸ) ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ‘ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ’ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ‘ਜੰਗਲ’, ‘ਚਾਲੀ’ ਦੇ ‘ਜੰਗਲ’ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ, ਚਾਰ ਸੌ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਤੀਹ, ਤੀਹ ਹੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਗਿਣਤੀ ਚਾਰ ਸੌ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀ ਤੀਹ ਜੋੜਨ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨੱਬੇ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀ ਚਾਲੀ ਜੋੜਨ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ 9/11 ਵਾਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਮੋਹਰ-ਖੁੱਲ੍ਹਾਈ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਉਸ ਆਖ਼ਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਯੂਹੰਨਾ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਨਿਕਾਲੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਵਰ੍ਹੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਤੀਹ ਵਰ੍ਹੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਦੇ 9/11 ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੱਧਲੀ 9/11 ਸੱਚਾਈ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਉੱਤੇ ਸਤਾਰਹਵੇਂ ਯੂਬਲੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਖੋਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਇੱਕ ਯਾਜਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਯਾਜਕਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਧਲੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਰਖ ਦੇ ਅੰਦਰ “ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ” ਦੇ “ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ” ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ (“ਅੱਧ-ਵਿਚਕਾਰ”) ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 1844 ਨੂੰ ਹੋਈ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ 22 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।

21 ਜੁਲਾਈ, 1844, ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਬੋਸਟਨ ਟੈਬਰਨੈਕਲ ਵਿੱਚ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਸਰਵਜਨਿਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ “ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਠੀਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ!’” ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਸਟਨ ਟੈਬਰਨੈਕਲ ਵਿੱਚ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕਾਂ ਦਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ ਜਵਾਰ-ਭਾਟੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਦੂਜਾ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।