ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾ - ਸੰਖਿਆ ਅਠਾਈਂ

ਇਲਹਾਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਇਲਹਾਮ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ “ਹਰ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,” ਅਤੇ “ਹਰ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”

ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਅਭਿਵੈਕਤੀ “ereb boqer” ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਵਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਡੈਨਿਯਲ 8:14 ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾਂ “ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ” ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ “days” ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲਿਖਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਦਵੀਂ ਆਯਤ ਐਡਵੈਂਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ “foundation and central pillar” ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “days” ਉਸ ਇਬਰਾਨੀ ਅਭਿਵ੍ਯੰਜਨਾ ਦੇ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵੀਂ ਵਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਵਰਜਨ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਈਬਲਕ ਘਟਨਾ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਾ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣਾ—ਇਸ ਬਾਈਬਲਕ ਗੁੱਥੀ—ਨੂੰ ਉਸ ਆਇਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “vision” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “chazon” ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ “mareh” ਹੈ। “Mareh” ਦਾ ਅਰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 8:14 ਦਾ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਤੱਥ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸ ਆਇਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ ਜੋ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਇਤ ਮਸੀਹ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ।

ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਇਹ ਪਰਖ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਸੀਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਆਖਰੀ ਬੁਲਾਹਟ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਹਿਚਕਿਚਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ “ਰਾਤ ਦੇ ਚੁੱਪ ਭਿਆਨਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਪਰ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਆਇਤ ਉੱਤੇ “ਦਿਨ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਕੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਠ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੌਰਾਨ, ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਗਣਤੰਤਰੀ ਸਿੰਗ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਅੱਠਵਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। 1989 ਵਿਚਲੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਣੇ ਅੱਠ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਟਰੰਪ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਬਣ ਗਿਆ ਜੋ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਸੰਨ 313 ਦੇ ਮਿਲਾਨ ਦੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਲਾਉਦਿਕੀਆਈ ਲਹਿਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫ਼ਿਲਦਲਫ਼ੀਆਈ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੋਪ-ਸੱਤਾ ਦਾ ਘਾਤਕ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵੀਂ ਵਜੋਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੱਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਵਾਕੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਆਇਤ ਨੂੰ ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਹਰੇਕ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ‘ਸੰਖਿਆ’ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ‘ਸੰਖਿਆ’ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਬਣਤਰ ਵਰਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀਆਂ ਹਨ। ‘ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਬਣਤਰ’ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਉਤਪਤਿ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਓਮੀਗਾ ਦੀ ‘ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਬਣਤਰ’ ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇਹ ਅੰਸ਼ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਰਚਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ‘ਸੱਤ’ ਅਤੇ ‘ਸਤੱਰ’ ਦੀਆਂ ਉਹੀ ਦੋ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।

ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਤੇ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਬਣਤਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਹ ਦੋ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ‘ਸੱਤ’ ਅਤੇ ‘ਸੱਤਰ’ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ‘ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਸੱਤ ਸਾਲ’ ਹਨ।

ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਬਣਤਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ‘ਸੱਤ’ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਪਰ ‘ਸੱਤਰ’ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਪਾਠ-ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਣਤਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਲਈ ਬਰਕਤ ਅਤੇ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਲਈ ਸਰਾਪ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਸਰਾਪ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਰਕਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅਤੇ ਜੁਬਲੀ ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣੀ ਬਰਕਤ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਰਾਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਅਧਿਆਵਾਂ ਦੀ ਨੇਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਰਕਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੱਖ ਹੈ।

ਮੱਧਲੀ ਅੰਕੀ ਸੰਰਚਨਾ ਲੇਵੀਆਂ 25:8 (‘ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਸੱਤ ਸਾਲ’) ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਲੇਵੀਆਂ 26 ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਗਏ ‘ਸੱਤ ਗੁਣਾ’ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਧਲੀ ਅੰਕੀ ਸੰਰਚਨਾ ਅਸੀਸ ਅਤੇ ਸਰਾਪ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰੀ ਗਵਾਹੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੁਬਲੀ ਦੀ ਅਸੀਸ ਜਾਂ ਸਰਾਪ ਦੀ ਅੰਕੀ ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਲਾਮਕ ਦੇ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਸੀਸ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਰਗ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਰਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਨੂੰ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜੁਬਲੀ ਦੇ ਸਰਾਪ ਜਾਂ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੱਥ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਜੁਬਲੀ ਦੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਚੱਕਰ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜੁਬਲੀ ਦਾ ਉਹ ਚੱਕਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ 573 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਕੇਵਲ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਦਾ, ਸਗੋਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਵ-ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਅੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਜਨ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ “ਤੱਥ” ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਮੁਕਾਮ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਆਪਣਾ “ਦਿਸ਼ਾ-ਬੋਧ” ਗੁਆ ਲੈਣਾ ਹੈ।

ਕਬਾਰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ, ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨਿਵਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਇਹ ਚਾਰੇ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਤੱਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਵੇਖੇਗੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਣੇਗੀ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਛੇ ਤਾਰੀਖ਼ਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਇੱਕ ਅਤੇ ਦੋ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਚਾਲੀ ਦੀ ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀ ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਦੂਜੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨਿਰੂਪਣ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਹੀ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਪੁਸਤਕ ਇਸੇ ਧੁਰੇ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ 586/585 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 33:21 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਗੌੜਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਦ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਘਟਨਾ ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਲਗਭਗ ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਜੋ ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਸੀ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਕੋਲ ਆਏ।

ਫਿਰ ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਡੇਢ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਤਾਰੀਖ਼ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਲੁਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੀਆਂ ਛੇ ਤਾਰੀਖਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੀ ਆਯਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਲੀ ਦੀ ਆਯਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਖਰੀ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਤਾਰੀਖਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ 592 BC ਸੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਲੀ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਸਾਲ ਨੂੰ, ਜੋ 573 BC ਸੀ। “ਲਾਈਨ ਅਪਾਨ ਲਾਈਨ” ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਕੋਲ ਮਿਸਰ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਹੈ। ਮਿਸਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਿੱਧੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ (ਜਦੋਂ ਸੂਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ), ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੋਸ਼ੀਯਾਹ ਦੀ ਲਾਈਨ ਅਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵਾਂ ਜੁਬਲੀ ਚੱਕਰ ਹਨ। ਤਥਾਪਿ, ਜੋ ਲਾਈਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਿੱਧੀ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉਹ ਚੱਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੇਖੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਈ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਗਿਣਤੀ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਦੀਵੀ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਯਹੇਜ਼ਕੇਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਘੇਰਾਓ ਇੱਕ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੰਨ 66 ਵਿੱਚ ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਘੇਰਾਓ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ “ਸਿੱਧੀ” ਪੂਰਤੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਨੇਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਅਤੇ ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।

ਜਿਸ ਅੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਬਾਈਬਲੀ ਹਵਾਲਾ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ੍ਹੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਣ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਵੀ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸਰਾਏਲ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਦੇ ਚਾਲੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਂਦੀ।

ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਪਰਖ ਦੀ ਦਸ-ਪੜਾਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਵਿਦਰੋਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਮੁੜ ਐਲਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਹਿਤਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਠ-ਅੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਘੇਰਾਬੰਦੀ” ਦੇ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਹੋਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ “ਘੇਰੇ” ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ, ਯੂੰ ਕਹੋ, ਇੱਕ “ਧੁਰਾ” ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੂਪਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਲੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਘੇਰੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸ਼ਾਇਦ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰਣਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਰਗੀ ਦਿੱਸਦੀ ਸੀ। ਘੇਰੇ ਦਾ “ਨਿਸ਼ਾਨ”, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਜੋ ਇਸ ਘੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਦੀਵੀ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਨੇਮ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਕਿ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ। ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੂੰ ਸੁੰਨਤ ਦੀ ਰੀਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪੜਾਅ ਮੋਰੀਆਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਸਹਾਕ ਦੀ ਬਲੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪਰਜਾ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨੇਮ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ ਅਪਣਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਲਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਨੇਮਬੱਧ ਪਰਜਾ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲੋਂ ਤਲਾਕ ਸੰਨ 34 ਵਿੱਚ ਇਸਤੀਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੌਲੁਸ ਨੇ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਕੌਮਾਂ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸੂਲ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ—ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ।

ਨੇਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੰਖਿਆ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਹੈ, ਪਰ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਸੌਲੁਸ ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਦਲ ਕੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਦੋ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਕਾਲਖੰਡਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੰਖਿਆ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਸੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿਚਕਾਰ ਨੇਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਸੰਖਿਆ ਦੋ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੀਆਂ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਤੀਹ ਦਾ ਵਾਧਾ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਕਰਵਟ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਕਰਵਟ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁੱਲ ਜੋੜ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਹੈ।

ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਰਾਹੀਂ ਜਲ-ਪਲਾਵਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਮੌਤ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦੋ ਵਾਅਦਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਦੇ ਤੱਤ ਉਸ ਸ਼ੈਤਾਨੀ “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਓ” ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਆਇ ਲਈ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਇਬਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੁਆਰਾ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।

ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਏਬਰ ਅਤੇ ਪੇਲੇਗ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਫਾਲਗ ਦਾ ਅਰਥ ਵੰਡ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਾਲਗ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਬਾਬਲ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਰ ਮੀਣਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਏਬਰ ਚਾਰ ਸੌ ਚੌਂਸਠ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ, ਪਰ ਫਾਲਗ (ਵੰਡ) ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲ ਜੀਵਿਆ। ਹਰ ਇਕ ਤੱਥ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੰਗਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੌਲੁਸ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਫਾਲਗ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਏਬਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਚੌਂਤੀਹ ਸਾਲ “ਚਾਰ ਅਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ” ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਚੌਂਤੀਹ ਸਾਲ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਚੌਂਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸਰਲ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਚਾਰ” ਅਤੇ “ਤੀਹ” (430) ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਾਲਗ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨਾ “ਤੀਹ” ਹੈ।

ਏਬਰ ਇਬਰਾਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਚਾ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਏਬਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਾਚਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਜੰਗਲ-ਭਟਕਣਾ ਨੇ ਉਸ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਯਰਦਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪੇਲੇਗ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਦੋ ਵਾਚਾਈ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਮਿੰਨਾਰ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਗੜਬੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੇਲੇਗ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਏਬਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹਨ। ਪੇਲੇਗ ਨਾਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅੰਕੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਏਬਰ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੋ ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੇਲੇਗ ਚਾਰ ਸੌ ਨੂੰ ਤੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੇ ਦੋ ਭਾਗ ਹਨ। ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੌਲੁਸ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਾਧੂ ਤੀਹ ਸਾਲ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਦੀਵੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਇਸ ਦੋ-ਭਾਗੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਇਤਾਂ 9/11 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਮੋਹਰ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ, ਜੋ ਦਸਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣਾ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਪਰਖ ਦੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਆਇਤ ਬਾਰੇ ਮੋਢੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 508 ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਕ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ 538 ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਪੋਪਤੰਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੱਕ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਵੀ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ 508 ਤੋਂ 538 ਤੱਕ ਦੇ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ “ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ।

2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪੋਪਕ ਰੋਮ, ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਦੇ ਇਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਇਹ ਖੋਜਿਆ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਖੋਜਿਆ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਸਦਾ ਹੀ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਣੌਣੀ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਉਜਾੜ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਣੌਣੀ ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ।

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤੇ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਅਨੁਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਛਾਣ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਨਿੱਤ ਦਾ” (ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਕ ਰੋਮ) ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ (ਕਲੀਸਿਯਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਮੇਲ) ਵਜੋਂ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ—ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ (ਪੋਪ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮੂਲਕ ਸੰਰਚਨਾ) ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀ ਘਿਣਾਉਣੀ ਵਸਤੂ (ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ) ਵਜੋਂ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ—ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਛਾਪ ਵਜੋਂ। ਮਿਲਰ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਨੇ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਤੋਂ ਜੋ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਆਧਾਰਭੂਤ ਸਮਝ ਸੀ। ਪੌਲੁਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਬਲ ਭਰਮ ਦੇ ਵੱਸ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ (ਦਾਨੀਏਲ 12:9–11) ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਹੁਣ ਵੈਧ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। 9/11 ਵਾਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਕਾਲਖੰਡਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਲੀ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਦੀ ਸੰਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਉਜਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਥਾਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਨੂੰ ਚਾਲੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਲੀ, ਚਾਰ ਸੌ ਦਾ ਦਸਵੰਧ ਹੈ। 9/11 ਵਾਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਸਦੀਪਕ ਨੇਮ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਰ ਸੌ (ਅਬਰਾਹਾਮ) ਨੂੰ ਤੀਹ (ਪੌਲੁਸ) ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਕੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ‘ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ’ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ‘ਉਜਾੜ’, ‘ਚਾਲੀ ਦੇ ਉਜਾੜ’ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਲੀ, ਚਾਰ ਸੌ ਦਾ ਦਸਵੰਧ ਹੈ। ਤੀਹ ਤੀਹ ਹੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਸੌ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਨੂੰ ਤੀਹ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਨਾਲ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨੱਬੇ ਨੂੰ ਚਾਲੀ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ 9/11 ਵਾਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਮੋਹਰ-ਖੁੱਲ੍ਹਾਈ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਹਚਾ ਦੁਆਰਾ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਯੂਹੰਨਾ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੇਵਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਨੇਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ 9/11 ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕਾਲਖੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਕਾਲਖੰਡ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਵਿਚਕਾਰਲੀ 9/11 ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਉੱਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਜੁਬਲੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਇੱਕ ਜਾਜਕ ਵਜੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਜਾਜਕਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ “ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ” ਦੇ “ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ” ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਐਨ ਮੱਧ (“ਅੱਧ-ਵਿਚਕਾਰ”) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ 22 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ।

21 ਜੁਲਾਈ, 1844, ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਬੋਸਟਨ ਟੈਬਰਨੈਕਲ ਵਿੱਚ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਸਰਵਜਨਿਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ “ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਠੀਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ!’” ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਸਟਨ ਟੈਬਰਨੈਕਲ ਵਿੱਚ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕਾਂ ਦਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ ਜਵਾਰ-ਭਾਟੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਦੂਜਾ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।