ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਰਹੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਇੱਕ ਬੁਲਾਹਟ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਅਨਮੁਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਆਹਾਜ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ “ਸਮਝ” ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅਾਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਦਮਾਨ ਹਨ।
ਦਾਨੀਏਲ 11:11 ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 11:11 ਇੱਕੋ ਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਹਰੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ “ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਆਯਤਾਂ” ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਯਸਾਯਾਹ 11:11 ਵਿੱਚ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਸਾਯਾਹ ਛੇ 9/11 ਹੈ ਅਤੇ 9/11 ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ 9/11 ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਹੈ। ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 1989 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਸਾਯਾਹ ਦਾ ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 9/11 ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ “ਯੱਸੀ” ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦਸਵੀਂ ਆਇਤ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਆਇਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ,” ਅਤੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੀਂ ਆਇਤ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, “ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਏਗਾ।”
ਉਹ ਦਿਨ 1850 ਸੀ।
ਅਤੇ ਯਿਸ਼ਈ ਦੇ ਠੂਠ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਨਿਕਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖ ਫੁੱਟ ਨਿਕਲੇਗੀ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੇਗਾ—ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਭੈ ਦਾ ਆਤਮਾ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਭੈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੀਬਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਆਂ ਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਸੁਣਨ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾੜਨਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਉਹ ਧਰਮੀਪਣ ਨਾਲ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਮਰਾਂ ਲਈ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਸੁਆਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਧਰਮੀਪਣ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦਾ ਫੇਟਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਪੱਟਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਭੇੜੀਆ ਵੀ ਮਿੰਨੇ ਨਾਲ ਵੱਸੇਗਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਦੂਆ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਲੇਟੇਗਾ; ਅਤੇ ਵੱਛਾ, ਜੁਆਨ ਸਿੰਘ, ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਬੱਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ। ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਿੱਛ ਚਰਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਲੇਟਣਗੇ; ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਭੂਸਾ ਖਾਏਗਾ। ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਬੱਚਾ ਨਾਗ ਦੇ ਬਿੱਲ ਉੱਤੇ ਖੇਡੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਛੁਡਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਕਰਾਇਤ ਦੇ ਡੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਾ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
11:10 ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਯੱਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਜੜ੍ਹ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਸ ਵੱਲ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਲੋਕ ਖੋਜ ਕਰਨਗੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਵੇਗਾ।
11:11 ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸ਼ੂਰ ਤੋਂ, ਮਿਸਰ ਤੋਂ, ਪਥਰੋਸ ਤੋਂ, ਕੂਸ਼ ਤੋਂ, ਏਲਾਮ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਨਆਰ ਤੋਂ, ਹਮਾਥ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਏਗਾ।
11:12 ਅਤੇ ਉਹ ਕੌਮਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਤੜਫਾਏ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਕੋਣਾਂ ਤੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਛਿੱਤਰਾਏ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ।
ਇਫਰਾਈਮ ਦੀ ਇਰਖਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਇਫਰਾਈਮ ਯਹੂਦਾਹ ਨਾਲ ਇਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਇਫਰਾਈਮ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਫ਼ਿਲਿਸਤੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪੈਣਗੇ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੂਟਣਗੇ; ਉਹ ਏਦੋਮ ਅਤੇ ਮੋਆਬ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਣਗੇ; ਅਤੇ ਅੰਮੋਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣਗੇ।
ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਸਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਪਵਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਿਲਾਏਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਮਾਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾਏਗਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਲਈ, ਜੋ ਅਸ਼ੂਰ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਇੱਕ ਰਾਜਮਾਰਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਉਸ ਦਿਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਯਸਾਯਾਹ 11:1–16.
ਪਹਿਲਾ ਪਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਅਤੇ ਯੱਸੀ ਦੇ ਠੂੰਠ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਛੜੀ ਨਿਕਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਗੇਗੀ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੇਗਾ।” ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਰਣਨ ਅੱਗੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਰਣਨ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਨੌਵੀਂ ਆਯਤ ਤੱਕ ਸਭ ਮਸੀਹ ਦੀਆਂ ਪਛਾਣ-ਸੂਚਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, “ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੰਡਾ ਨਿਕਲੇਗਾ।” ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ,” ਜੋ ਕਿ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਦੋਵੇਂ ਆਯਤਾਂ “ਜੜ੍ਹ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਜੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਇਕੱਠਿਆਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, “ਅਤੇ ਯੱਸੀ ਦੇ ਠੂੰਠ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਡਾਲ ਨਿਕਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਗੇਗੀ: ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਯੱਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਜੜ੍ਹ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਣਗੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਵੇਗਾ।”
ਇੱਕ “ਡੰਡਾ” ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੋਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਕੋਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 12:5.
“ਲਾਠੀ” ਚੋਣ, ਵਿਭਾਜਨ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਉਹ ਲਾਠੀਆਂ ਸਾਖੀ ਦੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਮੂਸਾ ਸਾਖੀ ਦੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਲੇਵੀ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਹਾਰੂਨ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਿੱਚ ਕੋਪਲਾਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਲੀਆਂ ਕੱਢੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਦਾਮ ਲੱਗ ਆਏ ਸਨ। ਤਦ ਮੂਸਾ ਸਭ ਲਾਠੀਆਂ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸੰਤਾਨਾਂ ਕੋਲ ਬਾਹਰ ਲੈ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਲੈ ਲਈ। ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹਾਰੂਨ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਾਖੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬਾਗੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਗੁਣਾਹਟਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਰਨ ਨਾ ਜਾਣ। ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਗਿਣਤੀ 17:7–11.
ਹਾਰੂਨ ਦੀ ਉਹ ਲਾਠੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲੀਆਂ ਫੁੱਟੀਆਂ ਸਨ, ਅੰਤਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ “ਲਾਠੀ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾਂ “ਲਾਠੀਆਂ” ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਹਾਰੂਨ ਦੀ ਹੀ “ਲਾਠੀ” ਵਿੱਚ ਕਲੀਆਂ ਫੁੱਟੀਆਂ ਸਨ। ਕਲੀਆਂ ਫੁੱਟਣਾ ਅੰਤਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰਾਂ ਬਾਗ਼ੀ “ਲਾਠੀਆਂ” ਤੋਂ, ਜੋ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੰਤਲੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਿੰਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਲਾਠੀ” ਮਾਪ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਰਕਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਇੱਕ ਡੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਦੂਤ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਠ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਪ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:1.
“ਛੜੀ” ਯੱਸੀ ਦੇ ਤਣੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਯੱਸੀ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਣਾ’, ਜਿਵੇਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਾਰੇਸ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਯੱਸੀ ਦੀ “ਜੜ੍ਹ” ਸੀ, ਅਤੇ ਫਾਰੇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਇੱਕ ਚੀਰ, ਫੁੱਟ ਨਿਕਲਣਾ ਜਾਂ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋ ਜਾਣਾ।” ਫਾਰੇਸ ਯੱਸੀ ਦੀ ਖੂਨ-ਰੇਖਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ “ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ” ਅਲਫਾ ਫਾਰੇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਯੱਸੀ ਹੈ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ। ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇੱਕ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋਣ (ਫਾਰੇਸ) ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਫਾਰੇਸ ਇੱਕ ਖੂਨ-ਰੇਖਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਕੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਟੁੱਟ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਲੇਖਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਫਾਰੇਸ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੱਸੀ ਅੰਤ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਵੀ ਇੱਕ ਐਸਾ ਬਾਈਬਲੀ ਪਾਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂਲੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫਾਰੇਸ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਫਾਰੇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੀ ਇੱਕ ਜਾਜਕਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੇ ਦਸਵੰਧ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਮਸੀਹ ਦਾ ਯਾਜਕੀ ਕ੍ਰਮ ਹੈ।
ਜਿੱਥੇ ਅਗਵਾਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਯਿਸੂ, ਜੋ ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਲਈ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀਆਂ 6:20.
ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੇਲਕੀਸੇਦਕ ਦਾ ਯਾਜਕਪਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੱਸੀ ਮੇਲਕੀਸੇਦਕ ਦੇ ਯਾਜਕਪਣ ਦੇ ਉਸ ਆਖਰੀ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੌਮਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਹੈ।
“ਤਣਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਕੱਟ ਦੇਣਾ (ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ); ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਤਣਾ ਜਾਂ ਠੂਠ (ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ),’ ਅਤੇ “ਤਣਾ” ਉਸ ਰਾਜ ਤੋਂ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ “ਤਣਾ” ਕਿਸੇ ਉੱਪਰੀ ਟਾਹਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਠੂੰਠ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਠੂੰਠ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਇੱਕ ਪੂਰਵਲੇ ਰਾਜ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ “ਛੜੀ”—ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ “ਛੜੀ” ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ “ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲ” ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
“ਜੜ੍ਹ” “ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ” ਹੈ, ਅਤੇ “ਠੂੰਠ” ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ “ਤਣਾ” ਉਸ “ਠੂੰਠ” ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ। ਉਹ ਤਣਾ ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਠੂੰਠ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਟਾਹਣੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਝੰਡਾ ਹੈ। ਜੜ੍ਹ ਆਰੰਭ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਟਾਹਣੀ ਹੈ।
“ਸ਼ਾਖਾ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਜਾਂ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਖਾ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਸੱਤ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ ਮਰਦ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿਣਗੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਟੀ ਖਾਵਾਂਗੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਂਗੀਆਂ; ਕੇਵਲ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਫਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬਚ ਨਿਕਲੇ ਹੋਇਆਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਉਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੋ ਸਿਓਨ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਰਥਾਤ ਹਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦਹਿਕਣ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਿਓਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਲਹੂ-ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 4:1–4.
ਜਿਸ “ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ” ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਤ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੋਪ ਹੈ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ 8 ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ, “ਉਸ ਦਿਨ” “ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਡਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਵੇਗੀ” “ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀਯੋਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧੀ ਮਲਾਕੀ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। “ਸੋਹਣੀ ਡਾਲੀ” ਉਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ ਜੋ ਠੂਂਠ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਯਿੱਸ਼ੈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਸ ਛੜੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ। ਫ਼ਿਲਾਡੈਲਫ਼ੀਆ ਦਾ ਰਾਜ 1856 ਤੋਂ 1863 ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਧਿਕਾਰ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਝੰਡਾ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਚਲਚਲਾਹਟ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫ਼ਿਲਾਡੈਲਫ਼ੀਆਈ ਚਲਚਲਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਜਾਂ ਛੜੀ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਜਾਂ ਫ਼ਿਲਾਡੈਲਫ਼ੀਆਈ ਰਾਜ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਕੁੰਜੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ 22:22 ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਕੀਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਸੋ ਉਹ ਖੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਬੰਦ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਖੋਲ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 22:22.
ਇਹ ਆਯਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਐਲਿਆਕੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ “ਕੁੰਜੀ” ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸ਼ੇਬਨਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਲਿਆਕੀਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆਈ ਚਲਹੇ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਆਖਦੇ ਹੋ? ਅਤੇ ਸ਼ਮਊਨ ਪਤਰਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮਸੀਹ ਹੈਂ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਧੰਨ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਸ਼ਮਊਨ ਬਰਯੋਨਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤੂੰ ਪਤਰਸ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਅਧੋਲੋਕ ਦੇ ਫਾਟਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਨਾ ਹੋਣਗੇ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਕੁੰਜੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੰਨੇਗਾ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਬੱਧਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੱਤੀ 16:16–19।
ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਛੜੀ, ਜੋ ਪਤਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕੁੰਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਯਸਾਯਾਹ 22:22 ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਕੀਮ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਰਸ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਕੈਸਰੀਆ ਫ਼ਿਲਿੱਪੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਤੇਰਾਂ ਤੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਨਿਯੂਮ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਚਾਕਾਰ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਰਸ ਨਾਮ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਗੁਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 144,000 ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ, ਜਾਂ ਛੜੀ, ਜਾਂ ਕੁੰਜੀ, ਜੋ ਇਲਿਆਕੀਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਬਨਾ ਨੂੰ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ “ਛੜੀ” ਹੈ ਜੋ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਅਨ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਉਸ ਠੂੰਠ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ 1856 ਤੋਂ 1863 ਤੱਕ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਤਰਸ ਗੰਦਮ ਅਤੇ ਕੁੜਕੀ ਦੀ ਵੱਖਰੀਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾਬੱਧ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੰਦਮ ਨੂੰ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੀ ਲਹਿਰਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਦੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਕੁੜਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖਮੀਰ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਣਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਡੰਡੇ ਜਾਂ ਕੁੰਜੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਦੇ ਠੂੰਠ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਟਾਹਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ ਉਹ ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੜ੍ਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀ ਅੰਤ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਲਾਗੂਕਰਨ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਾਂ ਅੱਜ ਦੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁੰਜੀ ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਉਹ ਦੁਆਰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁੰਜੀ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ, ਅਰਥਾਤ ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰ, ਵੱਲ ਦਾ ਦੁਆਰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਿਸ਼ੈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਾਊਦ ਇੱਕ ਐਸੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਰਚਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਅੰਤ ਦਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਊਦ ਦਾ ਇਕ ਭਜਨ। ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬੈਠ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜੀ ਨਾ ਬਣਾ ਦਿਆਂ। ਯਹੋਵਾਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਦੰਡ ਸਿਓਨ ਵਿਚੋਂ ਭੇਜੇਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਮਨੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣਗੇ; ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ, ਭੋਰ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਓਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨ ਨਹੀਂ ਫੇਰੇਗਾ, ਤੂੰ ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਜਕ ਹੈਂ। ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 110:1–4.
ਪਲਮੋਨੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਭਜਨ ਸਹਿੰਤਾ 110 ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਗਣਿਤ ਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀ ਸੰਖਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਖਿਆ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “220” ਦਾ ਅੱਧਾ ਅਤੇ “11” ਦਾ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਕਿਸੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਸੰਖਿਆ “110” ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਿਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਵੀ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਗੀਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਦ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਦਾ ਗੀਤ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਬਾਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਿਸਾਨ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ “ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਦਿਨ” ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ-ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦਿਨ “ਇੱਛੁਕ” ਹੋਣਗੇ ਜਦੋਂ ਉਹ “ਸਵੇਰ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ,” “ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਓਸ” ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਿਕ ਚਿੱਤਰਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ ਕੋਖ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਓਸ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਅਰਥਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ “ਜਵਾਨੀ” ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਘਟਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਹੀ ਓਸ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਲਫਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੁਨਰਾਵਰਤੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ‘ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ’ ਦੇ “ਦਿਨ” ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਬਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ “ਪਦਵੀ ਤੋਂ” ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ “ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ” ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਏਲਿਆਕੀਮ ਨੂੰ “ਥੱਲੇ” ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਓਮੇਗਾ ਯਾਜਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਚੱਖਣਗੇ, ਜਾਂ ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਜਕ ਹਨ।
“ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਿਨ” ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ “ਸਿਓਨ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਛੜੀ” ਭੇਜੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾਂ—ਕਿਰਪਾ (ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ) ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ (ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ)—ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਮੁਕਟ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਓਨ ਵਿਚੋਂ ਭੇਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਓਨ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਧੁੱਜੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਫਰੀਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਦਾਊਦ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬੈਠ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਨਾ ਬਣਾ ਦਿਆਂ? ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਦਾਊਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵੀ ਬਾਤ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਮੱਤੀ 24:41–46।
ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ—ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ—ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਦਾਊਦ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਬੰਧ “line upon line” ਵਿਧੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਝਗੜਾਲੂ ਯਹੂਦੀ ਜਿੰਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਇੱਕ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦਾ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਕਿ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਜਵਾਨੀ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਓਸ ਵਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ “ਓਸ” ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ 9/11 ਤੋਂ ਛਿੜਕਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਉਹ “ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਦਿਨ” ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜਥਾ ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਜਕਾਂ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ (ਲੜਾਕੂ ਕਲੀਸਿਆ) ਦੇ ਠੂਂਠ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਟਾਹਣੀ (ਵਿਜੇਈ ਕਲੀਸਿਆ) ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਯਿੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ—ਮਹਿਮਾਮਈ ਫਲ ਦੀ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।
“ਹਿਤੋਪਦੇਸ਼ ਇੱਕ”
“1 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1850 — ‘ਛੋਟੇ ਝੁੰਡ’ ਲਈ।”
“ਪਿਆਰੇ ਭਰਾਵੋ.—26 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਅੱਧੇ ਜਾਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਕਿ ‘ਮੈਲ-ਝਾੜੂ’ ਵਾਲਾ ‘ਮਨੁੱਖ’ ਅੰਦਰ ਆ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਇਸ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਝਾੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਯਿਸੂ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਨਾਸ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬਲ ਬਵੰਡਰ ਵਾਂਗ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।’ ਮੈਂ ਦੂਤ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਏ ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਸਕਣ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਆਹਾਰ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।”
“ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਬੇਚਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਾਧਨ ਰੋਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਣ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਝ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਆਏ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, [Matthew 19:16–22.] ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਫਾਨੀ ਕੋੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇੋਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲਕਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਬਲਿਦਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।
“ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਿਮਾਮਈ ਛੁਡਾਉਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਨਮੋਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਏ—ਧਰਮੀ ਅਧਰਮੀਆਂ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਦਈ ਠੱਠੇ ਅਤੇ ਕੋੜੇ ਸਹੇ, ਅਤੇ ਗੁੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਡਿਆਂ ਦਾ ਮੁਕਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਤਰੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਂਗ ਵਗਾਏ; ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਦੂਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਕਿਸ ਲਈ?’ ਹਾਏ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੀ; ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਨਮੋਲ ਲਹੂ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਛੁਡਾ ਲਏ।
“ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਸੱਚਾਈ ਭੇਜ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖਰਚ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਲਹੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਉੱਧਾਰਕ ਸੱਚਾਈ ਲੈ ਜਾਣ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੁਹਰ ਨਾਲ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਹਨਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧਨ ਦੇਣ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਹੋਣ ਲਈ ਉਧਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।”
“ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਯਿਸੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਲਿਦਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਕੀ ਅਜੇਹੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?’ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਗੀਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕਦੇ।’”
“ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੰਖੇਪ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਛਿੱਟੀ-ਬਿੱਖਰੀ ਹੋਈ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੱਢਣ। ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਕੀ ਸਭ ਹੀ ਦੂਤ ਹਨ? ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।’”
“ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਪਮਾਨਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਐਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਉਸ ਡਾਲਰ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਲੇਖਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਤਮਿਕ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਭੁੱਖੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮਰ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਧਨ ਹੁੰਦੇ।”
“ਭਿਆਨਕ ਹਿਲਾਵਟ ਆਰੰਭ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜਣੇ ਹਿਲਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਸੱਚ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਬਲਿਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਛੁਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਲਿਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ? ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਇੱਛਾ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖੇਤ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਗੇਗਾ।’—ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਲਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ।”
“ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤਾਕਤ ਲਈ ਉਤਨੇ ਹੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਸਨ, ਜਿੰਨੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਲਈ ਸਨ।
“ਤਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਸਿਨਾਈ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਣਗੀਆਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੇ; ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਏਗਾ।’” Review and Herald, April 1, 1850.