ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸੀਆ - ਨੰਬਰ ਤੇਈਂ

ਲੇਖ ਬਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, “ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸ਼ੇਮ ਤੋਂ ਅਬਰਾਮ ਤੱਕ ਦਸ ਨਾਂਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਮੀਣਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਤਿਹਰੇ ਵਾਚੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਵਿੱਚ ਇਸਹਾਕ ਦੀ ਬਲੀ ਸੀ। ਅਧਿਆਇ “ਗਿਆਰਾਂ” ਅਲਫਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ “ਬਾਈ” ਓਮੇਗਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਨਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੰਨ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ।”

ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਕਾਇਨ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਅਤੇ ਹਾਬਿਲ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਬਾਬਲ ਦੇ ਮੀਨਾਰ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਇਆ: ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਏਦਨ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਪਾਸਨਾ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਵੇਦੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਾਈਬਲੀ ਲੋੜਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਠੋਕ-ਪੀਟ ਜਾਂ ਛੇਣੀ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਾਰੇ ਦੇ।

ਮਿਨਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਾਮ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਿਨਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ। ਮਿਨਾਰ ਉਸ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 83 ਵਿੱਚ ਦਸ ਰਾਜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਘਬੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨੂਹ ਦੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ-ਪੂਰਵ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਜੋ ਕਾਰਣ ਦਰਸਾਇਆ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਿਰੰਤਰ ਬੁਰੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਬਾਈਬਲ ਇਕਤਾ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ “ਅੱਖ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਿਲਾ ਕੇ” ਦੇਖਣਾ। ਕੀ ਦੋ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਨਾ ਹੋਣ?

ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਗੁੰਝਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਭ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੁਭਾਉ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਭਾਉ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਧਰਮ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ੇਮ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਆਤਮਾ ਸੀ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸ਼ੇਮ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹੀ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਹਾਨ ਬਾਗੀ ਨਿਮਰੋਦ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੇਮ ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਨੂਹ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸੇਥ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਾਬੀਲ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਹਾਬੀਲ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਆਦਮ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ।

ਉਤਪੱਤੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਾਚਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ। ਨਿਮਰੋਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਐਸੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਨੁਯਾਈ ਹਨ। ਅਬਰਾਮ, ਸ਼ੇਮ ਰਾਹੀਂ, ਐਸੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕੇਵਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅਨੁਯਾਈ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਿਮਰੋਦ ਆਪਣਾ ਮੀਨਾਰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸ਼ੇਮ ਵਾਚਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਚਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਸ਼ੇਮ ਅਤੇ ਨਿਮਰੋਦ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਿਮਰੋਦ ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇਹ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੌਲੁਸ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ—ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਭਾਵ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖੇ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥੀ ਗਵਾਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਲਕੀਸਿਦਕ, ਜੋ ਸਿਨਾਈ ਉੱਤੇ ਲੇਵੀਵੰਸ਼ੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਲੇਵੀਵੰਸ਼ੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਹੋਣ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੇਵੀ ਤੋਂ ਦਸਵੰਧ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਲੇਵੀਵੰਸ਼ੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਲੇਵੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਲੇਵੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਕਤ-ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦੇ ਸਕੇ। ਮਲਕੀਸਿਦਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਲੇਵੀ ਦੀ ਲੀਨ ਤੋਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੇਵੀ ਅਜੇ ਜਨਮਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ ਜੋ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਅਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਪਰਖ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਤਨ ਅਤੇ ਉਸ ਪਰਖ ਦੇ ਅਸਫਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਲੇ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮੇਮਨੇ ਦਾ ਲਹੂ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼, ਨੂਹ ਅਤੇ ਵੇਦੀ-ਉਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਤਪੱਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘਟਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇੱਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਬਰਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹਨ।

ਉਤਪੱਤੀ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਿਮਰੋਦ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਚਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਇੱਟਾਂ ਅਤੇ ਗਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਵੇਦੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਬਿਨਾਂ ਤਰਾਸ਼ੇ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਗਾਰੇ ਦੇ ਬਣਤਰ ਦੀ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਨਕਲ ਸਨ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦੀ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਧਰਮ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹੋਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋ ਉਤਪੱਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੂਹ ਦਾ ਜਲ-ਪਲਾਵਨ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨੂਹ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਦ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵਿਧੀ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਉਹ ਵਿਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਇਨ ਅਤੇ ਹਾਬਿਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਤਪੱਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਥਾ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਕਥਾ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਾਚਾਕ ਲੋਕ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੌਰਾਨ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘੰਟੇ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੌਰਾਨ ਨਿਮਰੋਦ ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਮ, ਜੋ ਕਿ ਅਬਰਾਹਾਮ ਹੈ, ਉਸੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਉਤਪੱਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਤਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲ ਨੂਹ ਦੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਦੋ ਵਾਚਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਤੱਕ ਤਦੋਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਬਰਾਹਾਮੀ ਵਾਚੇ ਦਾ ਤੀਜਾ ਕਦਮ ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਦਾ ਅਲਫਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਓਮੇਗਾ ਇਤਿਹਾਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਬਾਬਲ ਦੀ ਆਰੰਭਕ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਇਸਹਾਕ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਹਾਣੀ—ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉੱਤੇ ਅੰਤਿਮ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰੇਖਾ ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਮੀਨਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਹਾਕ ਦੀ ਭੇਟ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੇਖਾ ਦੋ ਵਿਰੁੱਧ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਨਿਮਰੋਦ ਦੀ ਭੇਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦਾ ਨਿਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰੋਦ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਓਮੇਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਈਂ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਲੀਬ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਮੀਨਾਰ 9/11 ਦੇ ਟਵਿਨ ਟਾਵਰਜ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਹਾਕ ਦੀ ਭੇਟ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਵਾਚੇ ਦੀ ਰੇਖਾ ਗਿਆਰਾਂ ਅੰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਈ ਅੰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੇਖਾ ਨਿਮਰੋਦ ਦੇ ਅਲਫਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਮ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਮਰੋਦ ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਮ ਦਾ ਇਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨੂਹ ਦੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਹਾਲੀਆ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਚਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਿਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਈ ਤੱਕ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨਿਮਰੋਦ ਅਜੇ ਵੀ ਅਧਰਮੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਤਪੱਤੀ 11–22 ਦੇ ਅਲਫਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 22:11 ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਯਤ 10 ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਨਾ ਲਾਈ ਜਾਵੇ। ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਗਲੀ ਹੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੋਣੀ ਹੈ ਜੋ ਅਮੋਹਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਆਯਤ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਅਮੋਹਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁੰਜੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਸਮੂਹ ਦੀ ਬਾਈਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਓਮੇਗਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਹਿਚਾਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਆਖਰੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਨੌਂ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣਾ ਪਰਿਚਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਪਤਮੁਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, 9/11 ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਿਸੂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ:

ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਉਹ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਿਆ। ਨੌਂ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਗਿਆਰਾਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੌਂ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਪਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਇਕਾਈ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਤਥਾਪਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦਕਿ ਚਾਰ ਤੋਂ ਅੱਠ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤੱਤ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਪਦ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ-ਇਕਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਆਰੰਭਕ ਲੱਛਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਸੀ, ਜੋ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਚੌਥੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਜੀ ਆਯਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।” “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ” ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਦਾ ਉਹੀ ਜਿਹਾ ਕਥਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।” ਜਿਹੜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੈ।

ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਮੁਹਰਾਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇਸ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਯੂਹੰਨਾ,” ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਠਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਆਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਗਵਾਹੀ। ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ “ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਅੱਠਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸੇ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ “ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।”

ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮਸੀਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ ਵੀ। ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਨ ਜੋ ਸੀ, ਜੋ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਜ ਦੀਆਂ “ਕੁੰਜੀਆਂ,” ਜੋ ਕੈਸਰਿਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ “ਕੁੰਜੀ” ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ 22:22 ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਕੀਮ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਅਲਫਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਬਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਉਸੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮੋਹਰ-ਖੋਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲਾ, ਤੇਰਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਬਰਾਨੀ ਦੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਮੱਤੀ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਫਰੀਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਦੂਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਹਾਇਆਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਅੰਤ ਦਾਊਦ ਦੀ ਉਸ ਗੂੜ੍ਹੀ ਪਹੇਲੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਪਹੇਲੀ ਜੋ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਹੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ।

ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਵਾਚਾਕਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਵੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇਸ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ:

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਕਰਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀ ਵੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ (ਵਾਚਾ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ) ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਇਸ ਨਿਰਣੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਚਾ-ਬੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਤਦ ਮੂਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਾਚਾ-ਬੱਧ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਸ਼ੀਲੋਹ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਚਾ-ਬੱਧ ਲੋਕ ਦਾ ਪਾਪ ਅਮੋਚਨਯੋਗ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਹਿਦਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿੰਦੂ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣਾ ਅਹਿਦਕ ਸੰਬੰਧ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਪਰੀਖਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਧਿਆਇਆਂ ਬਾਅਦ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰੇ।

ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਲੋਆਹ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕਤਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਲਾਓਦੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਉਗਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਕਟ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕੀ “ਕਰੇਗਾ।”

ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਉਸ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੇਰ ਲਏਗਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਗੇ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਡਰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਚਾ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਿਛੋਕੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲਈ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 11:11 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਇਕੱਠਾਈ ਯਸਾਯਾਹ 11:11 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਅਜਗਰ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਲਾਈਨ ਦਾਨੀਏਲ 11:11 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਤਾੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਨਿਆਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 11:11 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਅਤੇ ਡਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਿਰਮਿਯਾਹ 11:11 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਲੋਕ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੱਥੀ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਦੇ ਆਖਰੀ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਹਾਇਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ ਜਾਂ ਤਾਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਹੈ, ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਹਾਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੂਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਹਾਹ ਦੂਲਹਨ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਦੇਹ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਹਾਹ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ “ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਣਾ।” ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਤੇਈਂ ਕਰੋਮੋਸੋਮ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵੱਲੋਂ ਤੇਈਂ ਕਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਿਆਲੀ ਕਰੋਮੋਸੋਮ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੋ?

ਵਿਆਹ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਤੇਈ-ਤੇਈ ਦੇ ਦੋ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਛਿਆਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮੰਦਰ ਵਜੋਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੁਰਖ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਤੇਈ” ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੱਤੀ ਤੇਈ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀਪੂਰਨ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਹਨ।

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ ਅੱਠਵੇਂ ਹਨ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੂਹ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਠ ਜਾਨਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਸੇਥ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਸੰਤਾਨਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੀ ਮੁਹਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਖਤਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਹ ਯਾਜਕ ਹਨ ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਸੇਵਾ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਹਾਏਆਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਜਾਲੀ ਅੱਠ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਉਚਾਰਣ ਹੈ।

ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਾਇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪੂਰਵਰੂਪ ਹੈ। ਮੱਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਤੱਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਮਊਨ ਬਰਯੋਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਪਤਰਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਈਂ ਤੱਕ ਕੁੱਲ 459 ਆਯਤਾਂ ਹਨ। ਮੱਧਲੀ ਆਯਤ ਅਧਿਆਇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਰਹਵੀਂ ਆਯਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਆਯਤ ਨੂੰ ਅਠਾਰਹਵੀਂ ਅਤੇ ਉੱਨੀਵੀਂ ਆਯਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਕਥਨ ਹਨ।

ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਲਈ ਵਾਚਾ ਦਾ ਮੂਲਭੂਤ ਬਿਆਨ ਹੈ। ਉਸ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਿਮੋਨ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਪਤਰਸ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ “a” ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ “z” ਛੱਬੀ ਹੈ—ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ “p” 16 ਹੈ, “e” 5 ਹੈ, ਅਤੇ “t” 20 ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ “e” 5 ਹੈ ਅਤੇ “r” 18 ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ 16 X 5 X 20 X 5 X 18 ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਜੋੜ 144,000 ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਰਸ ਦੇ ਨਾਮ-ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਹਵਾਲਾ, ਜੋ ਵਾਚਾਈ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਧਿਆਇ 16 ਆਇਤ 18 ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ Peter ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਸੰਖਿਆ 16 ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਸੰਖਿਆ 18 ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਈਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਲਾਈਨ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ 305 ਆਇਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਗਿਆਰਹੀਂ ਆਇਤ ਨੂੰ ਉਸ ਲਾਈਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੋਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਲਫ਼ਾ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਉਹੀ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਓਮੇਗਾ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਲਾਈਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਵਾਚਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਚਾ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਆਇਤ ਕੇਵਲ ਕੇਂਦਰੀ ਆਇਤ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਿਹਰੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਜਾਂ ਮੱਧਲੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਚਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਵੀ।

ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।