ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸੀਆ - ਨੰਬਰ ਛੱਬੀ

ਯੋਏਲ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ 1863 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਚਾਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਦੇ ਕਰੂਬੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁਖਰੂਪੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਚੌਰੰਗੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਡੇਰੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਸੁਸਮਾਚਾਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬਾਈਬਲ (ਗਿਣਤੀ 2) 12 ਗੋਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ (ਲੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਤੰਬੂ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡੇਰਾ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ) ਜੋ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਗੋਤਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਡੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਾਰਾਂ ਮੁੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਅਰਥਾਤ ਧੁਜਾ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ। ਇਸ ਵਿਵਸਥਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਾਨਤਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਾ ਡੇਰਾ ਉਸ ਸਵਰਗੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੂਬੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯਹੂਦਾਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼-ਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ, ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਗੋਤਾਂ ਇੱਸਾਕਾਰ ਅਤੇ ਜ਼ਬੂਲੂਨ ਸਨ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਕਰੂਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਮੁਖ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸੀ। ਰੂਬੇਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸ਼ਿਮਓਨ ਅਤੇ ਗਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਫ਼ਰਾਈਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਅਤੇ ਮਨੱਸ਼ੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਬਲਦ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਨਫ਼ਤਾਲੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਬਾਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਨਾਲ ਗੋਤਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਚਾਰ ਸੁਸਮਾਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਮੱਤੀ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹੈ, ਮਰਕੁਸ ਬਲਿਦਾਨੀ ਬਲਦ ਹੈ, ਲੂਕਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਉੱਚੀ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਵਾਲਾ ਉਕਾਬ ਹੈ। ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਹਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹਾ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨਾਂ ਸੁਸਮਾਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੀ ਵੱਧ ਸਿੱਧੇ ਹਵਾਲੇ (12) ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੂਕਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੈਦ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੂਕਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ। ਮਰਕੁੱਸ ਆਪਣੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਬਲੀਦਾਨੀ ਭੇਟ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਮਸੀਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰਕੁੱਸ ਬਲਦ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਉੱਚੀ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਵਾਲਾ ਉਕਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।

ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ। ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਭੇਦਾਂ ਦਾ ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਨਹਾਰ, ਅਦਭੁੱਤ ਭਾਸ਼ਾਵੇਤਾ, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਬਚਨ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤੇ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੱਤੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦਾ ਸਮਾਂਤਰ ਰੂਪ, ਜੋ ਗਿਆਰਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੱਤੀ ਦੇ ਕਬੀਲੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਾਚਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਖੋਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਛਾਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੱਤੀ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਹਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਅੱਠ ਜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਕੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। 23 ਉਸ ਕਾਰਜ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਹੈ ਜੋ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ 2300 ਦਿਨ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਡੇ ਲਾਅ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਫਿਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇਗਾ। ਅਧਿਆਇ 23 ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਧਿਆਇ ਚੌਵੀਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੰਵਾਦ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਵਾਰ ਲਈ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ। ਸੰਖਿਆ 24 ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਤੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਵੱਲ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਠੀਕ ਉਹੀ ਬਿੰਦੂ ਜਿੱਥੇ ਮਸੀਹ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਤੀ ਚੌਵੀਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮੱਤੀ 24 ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਵਿਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ। 24 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਰਮਾ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਰਤਿਬਿੰਬਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਜੋ 24 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜਨਮ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ 12 ਜਾਤੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਚੇਲੇ ਬਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਅਧਿਆਇ ਚੌਵੀਹ ਵਿੱਚ 1798 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਦਾ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੱਤੀ 25 ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅੰਕ 25 ਲੇਵੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ; ਪਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਦੁਸਟ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇਬੰਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਤੀ 25 ਤਿੰਨ ਗਵਾਹਾਂ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ, ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਕ ਪੱਚੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ; ਤਾਲਾਂਤਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਨਿਆਂ ਹੈ।

ਛੱਬੀਵੇਂ ਤੋਂ ਅਠਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਪਸਾਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਲੀਬਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰਕ ਆਗਿਆ ਤੱਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਧਿਆਇ 26 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਮਾਰਕਾਂ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੇ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ ਛੇਵੇਂ ਤੋਂ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਥਨੀ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਤੋਂ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤੀਹ ਟੁਕੜਿਆਂ ਲਈ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਤੋਂ ਪੱਚੀਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਸਾਹ ਮਨਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੱਬੀਵੇਂ ਤੋਂ ਉਨੱਤੀਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਪਤਰਸ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੱਤੀਵੇਂ ਤੋਂ ਛਿਆਲੀਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਗਥਸਮਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸੈਂਤਾਲੀਵੇਂ ਤੋਂ ਛੱਪਣਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਤਾਵੰਜਵੇਂ ਤੋਂ ਅੜਸਠਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਕਾਯਾਫ਼ਾ ਅਤੇ ਮਹਾਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਣਹੱਤਰਵੇਂ ਪਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਤਰਸ ਦੁਆਰਾ ਇਨਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੇਮਾਰਕ ਹਨ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ।

ਸਤਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸ ਵੱਖਰੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਿਲਾਤੁਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਹੂਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਾਹਾ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਿਲਾਤੁਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਰੱਬਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਲਾਤੁਸ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਦਾ ਠੱਠਾ ਉਡਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਲੀਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਦਫਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਬਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅੱਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਪਹਿਲਾ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਨਹੇਦ੍ਰਿਨ ਦਾ ਝੂਠ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਗਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਲੀਬ ਦੇ ਤੇਈਂ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣਗੇ।

ਜਿਵੇਂ ਬੇਥਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਦੇਸ਼ ਤੱਕ ਦਾ ਉਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਲਈ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤਿਮ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਅਧਿਆਇ ਛੱਬੀ ਤੋਂ ਅਠਾਈਂ ਤੱਕ ਪਸਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ 23 ਵੱਖਰੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਰਚਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ 2300 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਥੀ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ 23 ਨਿਸ਼ਾਨ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਸ ਅਨਮੋਲ ਲਹੂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੱਤੀ ਦਾ ਅਧਿਆਇ 23 ਜਾਲਸਾਜ਼ ਜਾਜਕਾਈ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਛੱਬੀ ਤੋਂ ਅਠਾਈ ਤੱਕ ਅਧਿਆਇ 23 ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹਨ। ਜਾਲਸਾਜ਼ ਲੇਵੀ, ਬੁੱਢਿਆਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਵਧਦੇ ਆਏ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।

ਚੌਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ “ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ” ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਨ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।

ਈ.ਸ. 70 ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਪਤਨ ਸਾਲ ਦੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਦਿਨ ਨੇਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਨੇਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਨਾਸੀਤ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਬੀਤੀ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੀਤੁਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਮੱਤੀ 24 “line upon line” ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਵਿਧੀ” ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਇੱਕ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਧਿਆਇ 24 ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦਾਨੀਏਲ ਨਬੀ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ “ਉਜਾੜ ਦੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਵਸਤੂ” ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਅਵਸ਼ਕਤਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਲਭੂਤ ਸਮਝ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਬਾਰੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਮ-ਧਾਰਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਏ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲੂਕਾ 21 ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਲੂਕਾ 21:24 ਵਿੱਚ “ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮਿਆਂ” ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੁੰਜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 24 ਅਤੇ 25 ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ 26 ਤੋਂ 27 ਤੱਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਈਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅਲਫ਼ਾ ਤੋਂ ਓਮੇਗਾ ਹਨ। ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸਤਾਈਂ ਅਤੇ ਅਠਾਈਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ “81” ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਜਕਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਗਵਾਹਾਂ (ਉਤਪੱਤੀ, ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ) ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ 11 ਤੋਂ 22 ਤੱਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਹੀ ਰੇਖਾ ਹਨ। 23 ਤੋਂ 28 ਤੱਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਹਨ, ਜੋ 23 ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 23 ਉੱਤੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਰੇਖਾ ਹਨ। ਦਸ ਅਧਿਆਇ, ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਫਿਰ ਛੇ ਅਧਿਆਇ। ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੱਤੀ, ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੁਖ ਵਜੋਂ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਮਸੀਹਾਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੰਸ਼ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਮੀਲ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੱਤੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਨਬੀ, ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਮੱਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਇੱਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਬਰਾਹਾਮ ਤੋਂ ਦਾਊਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਾਊਦ ਤੋਂ ਬਾਬਲ ਦੀ ਬੰਦਵਾਈ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਮਸੀਹ ਤੱਕ ਹੋਰ ਚੌਦਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਹਨ। ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਮੂਸਾ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਸਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਓਮੀਗਾ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਨੂਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨੂਹ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਇੱਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਚਾਲੀ-ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅਰਸਿਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹਿਲੇ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੇ ਮੂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਮਿਸਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹਲੌਠੇ ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰਔਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਦੂਜਾ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਰਸਾ ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਗਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਰਸਾ ਕਾਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੂਜੀ ਬਗਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ। ਅਲਫਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਕਾਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦਾਊਦ, ਬਾਬਲ ਦੀ ਬੰਦਵਾਈ, ਅਤੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੂਤ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਦਾ ਆਲਫਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਛੇ ਗਵਾਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1863 ਅਤੇ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹਨ। ਮੱਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ ਨੂੰ ਕਾਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਦਾਊਦ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਦਾਊਦ ਦਾ ਦੂਜਾ ਗਵਾਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਮਸੀਹ, ਦਾਊਦ, ਯੂਸਫ਼ ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਸਭ ਨੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਕੱਠੇ, ਇਹ ਚਾਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੇ ਜਣੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਯੋਧਾ ਕਲੀਸਿਆ ਜੇਤੂ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਇੱਕ ਨਬੀ, ਇੱਕ ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੱਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਊਦ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੇ ਦਾਊਦ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਯਾਜਕ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ 12:11 ਦੇ 1290 ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਮੱਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ: ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੱਸ ਤੱਕ, ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਈ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਈ ਤੋਂ ਅਠਾਈ ਤੱਕ।