ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੇਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਤੇਤੀ

ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘੰਟੇ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਆਂ ਅਨਿਆਂ-ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਲ, ਅਰਥਾਤ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਵੱਲ—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹੋਰ ਭੇੜ ਵੱਲ—ਵੱਧਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੋਵਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ,” ਜਦ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਪਾਈ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਮੂਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚੋਗੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਚਿੱਟੇ ਚੋਗੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਮੂਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮੁਰਨਾ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ਿਆ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵੀ। ਸਮੁਰਨਾ ਅੰਤਿਮ ਪਾਪਾਈ ਰਕਤਪਾਤ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ਿਆ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ।

ਪਤਰਸ ਕੈਸਰਿਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਘੰਟੇ ‘ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ “ਛੇ ਦਿਨਾਂ” ਤੋਂ ਬਾਅਦ—ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸੀਮਾ-ਰੇਖਾ ‘ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਨੌਵਾਂ ਘੰਟਾ ਹੈ।

ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਲਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹੀ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੀਜੇ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ-ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤਰਕ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਕ ਐਸੀ ਗੱਲ ਦੇਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।

ਕੈਸਰੀਆ ਫ਼ਿਲਿੱਪੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਘੜੀ ਕੈਸਰੀਆ ਮਾਰੀਤੀਮਾ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਘੜੀ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਰਸ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੌਵੀਂ ਘੜੀ ਹੈ। ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਾਲ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਕੈਸਰੀਆ ਤੋਂ ਕੈਸਰੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਵਜੋਂ। ਜੋ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਦੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਠੀਕ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹੋ। ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 34 ਇਸਵੀ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।

ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਸਾਢੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਰਨੇਲੀਅਸ ਨੇ ਪਤਰਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਢੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਦ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਦੁਆਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਨਿਆਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ।

ਮਸੀਹ ਦੀ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤੀਫ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪਤਰਸ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ, ਕਰਨੀਲਿਯੁਸ ਅਤੇ ਸਤੀਫ਼ਨ ਦੋ ਸਾਕ੍ਹੀ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਹੋਏ। ਮੌਤ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੱਕ 1,260 ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸਨ। ਮੌਤ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੱਕ, ਬਵੰਜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, 1,260 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੈਂਤੇਕੁਸਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 1,260 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕੈਸਰੀਆ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਘੰਟਿਆਂ ‘ਤੇ ਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋ ਕੈਸਰੀਆ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਛੇ-ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਕੈਸਰੀਆ ਦੀ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਛੇ-ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪਤਰਸ ਛੇ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦੇ ਪਰਬਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਬਤ ਉਸ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਸੰਡੇ ਲਾ ‘ਤੇ ਆ ਕੇ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੇਤੂ ਕਲੀਸੀਆ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਛੇ ਦਿਨ ਕੈਸਰੀਆ ਤੋਂ ਕੈਸਰੀਆ ਤੱਕ ਦੀ ਛੇ-ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਮਿਆਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੈਂਤੇਕੁਸਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਆਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਸੀ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਪੈਂਟੇਕੋਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰਤੀ ਸੀ। ਕੈਸਰਿਆ ਫ਼ਿਲਿੱਪੀ ਤੋਂ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਲੀਬ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੁਣਨਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ, ਫਿਰ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਸਲੀਬ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੋਲਿਆ।

ਸਲੀਬ ਉਹਨਾਂ 1,260 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਪਤਿਸਮਾ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਦੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਅਨਿਵਾਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਬਪਤਿਸਮਾ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ; ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੂਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਤੀਜੀ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ-ਰਾਹਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਲਾਗੂਅਤ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਤ੍ਰਿਗੁਣ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਯਿਸੂ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਯਾਇਰਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵੇਲੇ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਸੀ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਗੈਥਸਮਨੇ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਨਰੁੱਠਿਤ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

ਯਾਇਰੁਸ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ” ਅਤੇ “ਦੀਪਤਿਮਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਣਾ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸਨ, ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਾਇਰੁਸ ਪਹਿਲੇ ਉਸ ਦੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਉਹਨਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰੁਠਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਦਾ ਰੋਗ ਸੀ।

ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਦੀ ਇਹ ਬੀਮਾਰੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਉਠਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੀਮਾਰ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਅਰਥਾਤ ਲਾਓਦੀਕੀ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਕੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਅਵਸਰ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਇੱਕ ਬੀਮਾਰ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਲਾਓਦੀਕੀਆ, ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਉਠਾਣ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਪੁਨਰਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਭੈ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੈ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ।

ਤਦ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਉਸ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਗਵਾਹ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਉਹੀ ਚੇਲੇ ਗੇਥਸਮਨੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ, ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ “ਦੁਹਰਾਵਾ” ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਦਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਸਮੇਂ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨਾਲ ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਚੇਲੇ ਯਿਸੂ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ ਗਏ, ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।

ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵੇਲੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸਾਖੀ ਬਣੇ, ਜੋ ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਮਾਪ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਕੈਸਰਿਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਤੋਂ ਛੇ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਜਦੋਂ ਲੂਕਾ ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਮਰਕੁਸ ਦੋਵੇਂ ਨਿਰਣਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,” ਅਤੇ ਲੂਕਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਲਗਭਗ” ਅੱਠ ਦਿਨ। ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਦੋ ਢੰਗ ਵਰਤੇ; ਇੱਕ ਨੂੰ ਸਮਾਵੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹਿਰਕਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਵਰਗਾ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਲੂਕਾ ਨੇ “ਲਗਭਗ” ਕਿਹਾ, ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਵੇਸ਼ੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਮਰਕੁਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,” ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਅੰਤਰ ਉਸੇ ਹੀ ਅਰਸੇ ਦੇ ਦੋ ਅੰਕੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਅੱਠ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਛੇ ਦਿਨ ਹਨ।

ਕੈਸਰਿਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਛੇ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸਾਕ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਗੱਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਣਤੀ ਅੱਠ ਨੂਹ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਚੀਆਂ ਅੱਠ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੇ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਕਲੀਸਿਆ ਹੋਣ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ ਕੇ ਅੱਠਵੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਮੂਸਾ, ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੱਠਵੀਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੱਤਰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਾਇਰੁਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਛੇ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਆਇਆ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਲੀਬ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕਿ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤਿੰਨਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤਿਥੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੋਲਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੂਜੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਕੋਲ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ ਇੱਕ “ਦੁੱਗਣਾ ਹੋਣਾ” ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਬਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਅਵਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਮਰਕੁਸ ਦੇ ਕੈਸਰੀਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੂਸਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਬੱਦਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।

ਇਹ ਲਕੀਰ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਠਹਿਰਾਓ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਸੱਤਰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵੇ ਉਹ “ਠਹਿਰੇ” ਰਹਿਣ। ਇਸ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਦਿਨ ਵੱਖਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕੁੱਲ 46 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਹ ਛੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਅਜੇਹਾ ਅਰਸਾ ਹਨ ਜੋ ਤੀਜੀ ਪਰਖ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ 46 ਦਿਨ ਹੈਕਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ; ਛੇ ਦਿਨ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਲੀਬੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ, ਕੈਸਰਿਆ ਤੋਂ ਕੈਸਰਿਆ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ, ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਤੋਂ ਹੈਕਲ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਮੂਸਾ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਭਾਵੇਂ ਬਾਈਬਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੌ ਭੀ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।” ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅਰਸਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਪੂਰੇ ਛਿਆਲੀ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਬਿਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪਤਰਸ ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਕੈਸਰਿਯਾ ਫਿਲਿੱਪੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੌਵੇਂ ਪਹਰ ਕੈਸਰਿਯਾ ਮਾਰੀਤਿਮਾ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਛੇ ਤੋਂ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਮੂਸਾ ਦੇ ਸੱਤਰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਿਮਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਦਊਨ ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਲਹਿਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਠਵੀਂ ਕਲੀਸੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਛੇਵੀਂ ਕਲੀਸੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਛੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਨ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।

ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ, ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ, ਕੈਸਰਿਆ ਤੋਂ ਕੈਸਰਿਆ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਘੰਟੇ, ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੱਕ ਦੇ ਛੇ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੇ ਉਹ ਛੇ ਦਿਨ ਜੋ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰੇਖਾ ਹਨ। ਕੈਸਰਿਆ ਫਿਲਿੱਪੀ, ਜੋ ਪਾਨਿਯੁਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹਰ ਲੱਗਣਾ ਇੱਕ ਵੰਡ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੂਸਾ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰੇ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਈਏ।” ਠਹਿਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੂਸਾ ਸੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਪੂਰਵਲੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੱਤਰਵਾਂ ਹਫ਼ਤਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਰਵਾਂ ਹਫ਼ਤਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਮਸੀਹ ਪੂਰਵਲੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਵਧੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਵਲੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਦੇ ਮਸਲੇ ਦਾ ਨਿਰਾਕਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ—ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਲਹੂ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਏ ਗਏ ਸਨ—ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਮੂਸਾ ਨੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।

ਜਦੋਂ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮੋਹਰ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘੰਟੇ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਉਸ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਸਾ ਵੀ, “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।

“ਅਨੰਦ” ਸ਼ਬਦ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ “ਲੱਜਿਤ” ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਪਤਰਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਲੱਜਾ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਨੰਦ ਇੱਕ ਸਮਾਂਤਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਕਣਕ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ। ਯੋਏਲ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੇਲ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਅਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ: “ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।” ਉਹ ਭਰਾ ਉਹ ਹਨ ਜੋ Spalding and Magan, ਪੰਨਾ ਇੱਕ ਅਤੇ ਦੋ ਵਿੱਚ, “ਨਾਮ-ਮਾਤਰ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ, ਯਹੂਦਾ ਵਾਂਗ,” ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ “ਸਾਨੂੰ ਕੈਥੋਲਿਕਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਣਗੇ,” “ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਬਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।” ਤੁਹਾਡੇ ਉਹ ਭਰਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼, ਮੂਸਾ ਸੱਤ ਵਾਰ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਇੱਕ ਬਹਿਸ, ਜਿਵੇਂ ਯਸਾਯਾਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤਕ ਬਹਿਸ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਯੋਏਲ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ “ਨਵਾਂ ਦਾਖਰਸ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਯੋਏਲ ਦੇ ਮਦਭਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਗਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਵਾਂ ਦਾਖਰਸ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ “ਲੱਜਿਤ” ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਵਰਗ ਕੋਲ ਤੇਲ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਰਗ ਕੋਲ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਜਿਤ ਹੈ। ਤੇਲ ਵੀ ਨਵਾਂ ਦਾਖਰਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਯਸਾਯਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ।” ਇੱਕ ਵਰਗ ਸੁਣਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਯਸਾਯਾਹ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਵਰਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋ।” ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ 9/11 ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੱਢੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਉਹ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਖੋਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੱਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਨੇਮ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।

ਇੱਕ ਖੋਜਾ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਰੁੱਖ ਮੌਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੋਜਾ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਾਅਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ, ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘੰਟੇ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਸੱਬਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਹੋਣਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਤਿਆਗੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਤਿਆਗੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਭੇੜਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਮਾਈਕਲ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਬੇਮਿਆਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਡੇਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਲਾਜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਦੀ ਦੂਜੀ ਰੇਖਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਨੂੰ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਵਾਚਾ-ਸੰਬੰਧੀ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਰੇਖਾ ਹੈ।

ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੱਤੀ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਕਤੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਮੋਹਰ ਹੈ। ਉਸ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰੀ ਆਇਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਤਰਸ ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮਸੀਹੀ ਦੂਲ੍ਹਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਹਸਤਾਖਰ ਹੈ। ਪਾਲਮੋਨੀ ਨੇ ਪਤਰਸ ਦੇ ਨਾਮ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਸਤਾਖਰ ਰੱਖੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਭੇਦ ਰਚਿਆ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਪਤਰਸ ਨਾਲ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਲਮੋਨੀ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ 16ਵੇਂ ਅੱਖਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ 5ਵੇਂ ਅੱਖਰ ਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ 20ਵਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ 5ਵਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ 18ਵਾਂ ਹੈ, ਪਤਰਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪ, ਪਾਲਮੋਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਹ ਨਾਮ ਰਚੇਗਾ ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਤੋਂ ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਮ ਉਹ ਭੇਦ ਸੰਭਵ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਾਲਮੋਨੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ, ਜੋ ਪਤਰਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, 16ਵਾਂ ਅਤੇ 18ਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਰਸ ਨਾਮ ਮੱਤੀ 16:18 ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸੀ।

ਪਤਰਸ ਬਾਰੇ ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ “ਸੁਵਰਨ ਅਨੁਪਾਤ” ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸੁਵਰਨ ਅਨੁਪਾਤ ਮੱਤੀ 16:18 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਨੁਪਾਤ 1.618 ਹੈ। ਸੁਵਰਨ ਅਨੁਪਾਤ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਫ੍ਰੈਕਟਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਲਮੋਨੀ ਮੱਤੀ 16:18 ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਲਮੋਨੀ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਸਾਯਾਹ 22:22 ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਕੀਮ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੀ ਕੁੰਜੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਅਤੇ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਜੀਆਂ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਫ੍ਰੈਕਟਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤੀਜੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੈਸਰੀਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਤੋਂ ਨੌਵੇਂ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੈਸਰੀਆ ਮਾਰੀਤੀਮਾ ਤੱਕ ਦਾ ਸੰਕੇਤ, ਉਸ ਤੀਜੇ ਪਹਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੌਵੇਂ ਪਹਿਰ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਕਰਨੇਲਿਉਸ ਨੇ ਪਤਰਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਸਲੀਬੀਕਰਨ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪਹਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਵੇਂ ਪਹਿਰ ਪਤਰਸ ਦੇ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੀ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤੀ ਅਵਧੀ, ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਕਰਨੇਲਿਉਸ ਤੱਕ ਦੇ 1,260 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜੋ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਕਟਲ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਪਤਰਸ, ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਕੇਤਿਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਤਰਸ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਗਹਿਰੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਰਹੀ ਹੈ; ਤਥਾਪਿ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਨਿਯੂਮ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

ਅਸੀਂ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।