ਰੋਮ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਨੰਬਰ ਇੱਕ

ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁਟੇਰੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 11:14.

ਤਦ ਪਿਲਾਤੁਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ? ਯਿਸੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸੇ ਲਈ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵਾਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵੱਲੋਂ ਹੈ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਪਿਲਾਤੁਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਯਹੂਦੀਆਂ ਕੋਲ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਯੂਹੰਨਾ 18:37, 38.

“ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹੀਅਤ ਕੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਧਾਰਿਤ ਕਰ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਯਾਪਤ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਰਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਪਰਿਣਾਮ ਤੱਕ ਤਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।”

“ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਸੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਣ ਅਤੇ ਉਸ ਸਾਰੀ ਰਿਵਾਇਤ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਸਕਣ ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਥੋਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ। ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੀਮਾਰੇਖਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਮਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਅਸਲੀ ਗੁਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੂੰਥਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਆਲਸੀ ਅਤੇ ਅਨਧਿਆਨੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਲੋੜ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਖੋਜ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਕੰਮ ਲਈ ਹੋਰ ਜੋਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਸੀਹ ਮਰਿਆ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਹਕਦਾ ਪ੍ਰੇਮ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਸਕਣ। ਉਹ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਉੱਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।” The 1888 Materials, 403.

“ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਪਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤਦ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਹਰ ਇਕ ਸਥਿਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸੀਂ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” Review and Herald, December 18, 1888.

“ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਸਦੱਸ ਵਿਅਕਤਿਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਖੇ ਅਤੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣਗੇ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਿਆਂਲਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ। ਜਿਸ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਇਸ ਸੰਕਟਕਾਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਅਰਥ ਗੁਆਏ ਮੌਕਿਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਹਿਲੇ ਕੀਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹਨ।” Testimonies, volume 5, 463.

ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਣਾਇਕ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਡਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਸਕਣ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੇ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ।

“ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋ ਰਹੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਯਥਾਰਥ ਕਦਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਪਰੀਖਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਪਾਵਣਗੇ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੋਈ ਸੰਤੋਸ਼ਜਨਕ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਰਖੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰੰਤੂ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰਣਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਅਤੇ ਅਲੱਗ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਚ ਮੰਨ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕਿੰਨੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।“

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਏਗਾ; ਜੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਰਾਹੀਆਂ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਣਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਭੂਸੀ ਨੂੰ ਗੈਂਹੂਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਉੱਠਣ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀਮਤੀ ਜੋਤਿ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਖਤਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੰਡਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋਤਿ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਲਗਨਭਰੇ ਅਧਿਐਨ ਵੱਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਜਾਂਚ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਹਿਤ, ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਟਕਲਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੀ ਆਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭੈ ਸਹਿਤ ਦੇ ਸਕਣ।

“ਉਤੇਜਿਤ ਕਰੋ, ਉਤੇਜਿਤ ਕਰੋ, ਉਤੇਜਿਤ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ੇ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੀਵੰਤ ਹਕੀਕਤ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰੀਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਮੂਲ ਲੇਖ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜੇਹੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇਈਏ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਸਾਨੂੰ ਠੋਸ ਦਲੀਲਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰੁੱਤਰ ਕਰਨ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਾਰ ਸਕਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦੀ ਵਜੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਡਾ ਗੰਭੀਰ ਯਤਨ ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਗੇ, ਨਾ ਕਿ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।”

“ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੌਧਿਕ ਉੱਨਤੀ ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੇ ਕਿ ਵੱਧਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੇਖਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਖੋਜ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੋਕ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਤਤਪਰਤਾ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕੀਏ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇਗਾ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।” Testimonies, volume 5, 708.

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬਚਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਧਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਵੱਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਿਨ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦਾ ਤਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਦੈ ਹੋਵੇ: ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਅਰਥ-ਘਟਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਸਨ। 2 ਪਤਰਸ 1:19–21।

“ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਇਸਾਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸੱਬਤ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਲੌਕਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਮੰਗ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣ ਤੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਅਲਪ-ਸੰਖਿਆ ਦੀ ਅਡਿੱਗ ਅਸਵੀਕਾਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਬਸਾਧਾਰਣ ਘ੍ਰਿਣਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਇਕ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਇਕ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਸਹਿਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ, ਨਾ ਕਿ ਪੂਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਅਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨਹੀਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹੋ ਹੀ ਤਰਕ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ‘ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਾਕਮਾਂ’ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ‘ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ,’ ਚਤੁਰ ਕਾਇਫ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।’ ਯੂਹੰਨਾ 11:50। ਇਹ ਤਰਕ ਨਿਰਣਾਇਕ ਜਾਪੇਗਾ; ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਚੌਥੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਉਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਿਆਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਵਾਦ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਖ ਅਪਣਾਉਣਗੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।” The Great Controversy, 615.

“ਪਰ ਮੇਮਣੇ ਵਰਗੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ‘ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ’ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।” ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਉਹ ਕੌਮ ਉਸ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਣੀ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਬਾਦ ਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਵਕ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਰਤ ਰਾਸ਼ਟਰੀਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ—ਉਸ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ‘ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਭੀੜਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ’ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਪੱਛਮੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

“ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਕੌਮ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਓਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ? ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਕੌਮ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ, ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਰਵਿਵਾਦ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।” The Great Controversy, 441.

ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁੜ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਿਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਕੋਈ ਐਸੀ ਵਸਤੂ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਵੇਖੋ, ਇਹ ਨਵੀਂ ਹੈ? ਉਹ ਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਉਪਦੇਸ਼ਕ 1:9, 10.

“ਜੋ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਨਬੀ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਾਂ।”

“ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਵਾਦ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠਣਗੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਿਧਾਂਤ ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਭਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੱਟਾਨ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਫੜੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।” Selected Message, book 2, 109.

“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਏਗਾ; ਜੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਰਾਹੇ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਣਣਗੇ, ਅਤੇ ਭੂਸੀ ਨੂੰ ਗੇਂਹੂੰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਜਾਗ ਉੱਠਣ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਅਨਮੋਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਉਦਯੋਗਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਅਤਿ-ਗੰਭੀਰ ਜਾਂਚ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਭ ਪੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਡਿੱਗਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਮੇਤ, ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ।” Gospel Workers, 299.