ਰੋਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਨੰਬਰ ਦੋ

ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਹੀ ਪਹਿਚਾਣ, ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ “ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ,” ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਅਤੇ ਉੱਧਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਇੱਕ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਦਰਸ਼ਨ” ਸ਼ਬਦ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਉਹੀ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਲੇਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਬਾਰੇ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਜੀਵਨ-ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡ ਪਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗ ਹੈ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰਗ ਹੈ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੀ ਸਲਾਹ “ਸੱਚਾਈ” ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਇਹ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਉਠਾਵਾਂ ਜੋ Modern Rome ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਭਿੰਨ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਲੇਮਾਨ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇੱਕ “ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ” ਅਤੇ ਇੱਕ “ਮੂਰਖ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। “ਮੂਰਖ” ਨੂੰ “ਦੁਸਟ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੀਆਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਦੁਸਟ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸੁਲੇਮਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗਵਾਹੀ ਇਕਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ “ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ” ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਦਸਵੀਂ ਆਇਤ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਾਂਟਣ ਅਤੇ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ (ਦਰਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 1989 ਵਿੱਚ ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” 1989 ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀ ਤੱਕ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਇਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਉਤਥਾਨ ਅਤੇ ਪਤਨ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਦੇ ਵੀ “Modern Rome” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਘੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ “modern” ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ “Modern Rome” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ।

ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਗਲਤ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਪਰ ਸਹੀ ਸਮਝ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਾਪਾਈ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗਵਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਆਇਤ ਚਾਲੀ 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਲੱਗਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਇਤਾਂ ਇਕਤਾਲੀ ਤੋਂ ਤੈਂਤਾਲੀ ਤੱਕ ਉਸ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਦੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਇਤ ਚੁਤਾਲੀ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਇਤ ਪੈਂਤਾਲੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਉਭਾਰ ਅਤੇ ਪਤਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਹਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ,” ਜੋ “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ” ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ “ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ,” ਉਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ “ਦਰਸ਼ਨ” ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਛਾਂਟ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ ਪਰਖੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ” ਵਜੋਂ ਕਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ “ਦਰਸ਼ਨ” ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਲੁਟੇਰੇ ਪਾਪਾਈ ਤਾਕਤ ਹਨ ਜਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ?

ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹਨ, ਜੋ ਉਸੇ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅੰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਉਸ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਕੁਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀਹ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵੇਲੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਵਾਚੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ “ਯਾਜਕ” ਕੌਣ ਹੋਣਗੇ। ਹੋਸ਼ੇਆ ਇਹ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਯਾਜਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਬਣਣਗੇ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਗਿਆਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਵਰਗ ਵੱਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆਨਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਏਲਿਆਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੇ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ “ਘਟਨਾਵਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਐਲੀਆਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।

1989 ਵਿੱਚ, ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਹ ਪਰਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਸ ਯੋਗਤਾ ਜਾਂ ਅਯੋਗਤਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਵਾਧੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਖੀਰਲੀਆਂ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਯਤਾਂ ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ “ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤਦ “ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ “ਯਾਜਕ” ਹੋਣ ਦੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, “ਸਮਝਣਾ” ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਮ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ “ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗੰਭੀਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ” ਵਾਸਤੇ ਜਗਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।

ਮਸੀਹ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਉਸੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਇਸ ਨਾਸ ਨੂੰ ਉਸ “ਕ੍ਰੋਧ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ, ਮੀਕਾਏਲ ਵਜੋਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ, ਪਦ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੀ; ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਖ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨਗੇ। ਤਿੰਨ ਗਵਾਹ—ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਸੀਹ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ—ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੀਵਨ-ਮੌਤ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ “ਯਾਜਕਾਂ” ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਉਮੀਦਵਾਰ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਜਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਰੂਪ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਡਿੱਗ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ, ਉਹ ਕਸੌਟੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਮੀਦਵਾਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ। ਇਹ ਕਸੌਟੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਸੌਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਕੇਵਲ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਕਸੌਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਸੌਟੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਪਰੀਖਣ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਹਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਕੇਵਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਕੌਣ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੀ ਸਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਨੂੰ, ਪਰਖ ਦੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੱਤ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਹਿਤ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਪਰਖ ਆਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਪਰਖ ਹੋਈ, ਜੋ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ, ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ, ਇੱਕ ਬਾਈਬਲਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

“ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ,” ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ “ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਚੰਗੇ ਪਾਏ ਗਏ,” ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ “ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ” ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ, ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, “ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਉਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ,” ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤਾ।

ਦਾਨੀਏਲ ਕੇਵਲ ਸੁਪਨਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੂੰ “ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ” ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਧੀ “ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ” ਨੂੰ ਇਕ ਸੰਯੁਕਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਨਬੂਵਤੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਨਬੂਵਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਕੇਵਲ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, “ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ” ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਕੁਝ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ” ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਰਵਜਨਿਕ ਦਰਜ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਗੇ।

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਮਸੀਹ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਮਸੀਹ ਤੱਕ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਕੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੈਸਰਿਆ ਫ਼ਿਲਿੱਪੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ—ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਜੋੜੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ (ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ) ਸੱਚਾਈ ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਛਾਣੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮੇਮਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਫਿਰ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਬਿਆਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਕੈਸਰੀਆ ਫਿਲਿੱਪੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਨਿਯੁਮ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਨਿਯੁਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾਨੀਏਲ 11 ਦੀ ਆਯਤ ਚੌਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ, ਆਰੰਭ ਦਾ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੇਰਵਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ “ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ” ਦੀ ਵਿਧੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਲਤ ਸਮਝ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਰ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਉਹੀ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ “ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ” ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ।

ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।