ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ - ਨੰਬਰ ਚੌਦਾਂ

ਫਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਵਾਲੀ ਜੰਗ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤੀਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੂਸੀਫ਼ਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਫਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਉਸ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਰਿਸ਼ਤੇ ਤੀਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ, ਤਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਅਦਨ ਦੀ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮੋਰਚਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੀਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੂਸੀਫ਼ਰ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉਹ ਜੰਗ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਤੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਗਰ, ਦਰਿੰਦਾ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਬੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ “ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਹੋਣਗੀਆਂ” ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੁਸਤਕ “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ” ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਈਬਲੀ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਤ ਦੀ ਝਲਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਭੂਤਕਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਵਜੋਂ ਲਾਗੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤੀਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੰਚਾਰ-ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧਕ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ “ਸੰਮੋਹਨ” ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ।

“ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ” ਨੂੰ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪਰਿਪੂਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ “ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਇਹ “ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਸੁਪਰ ਹਾਈਵੇ” ਰਾਹੀਂ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਝੂਠ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਿਗਗਜ ਨਾ ਕੇਵਲ ਝੂਠਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਛਾਣ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੂਪੰਥੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਮੋਹਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਜੋ ਤੀਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਇਸ ਗੁਣ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਊਂਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਵ-ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਜਾਲ ਅਤੇ “ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਸੁਪਰ ਹਾਈਵੇ” ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ-ਕੇਂਦਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸੰਚਾਲਿਤ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਅੱਗ” ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਪਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਸ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਾਅਲ ਦੇ ਨਬੀ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਨਬੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਣ ਕਿ ਬਾਅਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਤਾਰੋਥ ਸੱਚੇ ਦੇਵਤੇ ਸਨ। ਬਾਅਲ, ਜੋ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਤਾਰੋਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕਲੀਸੀਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਾਂਝ। ਉਹ ਯਜ਼ੇਬਲ ਦੇ ਨਬੀ ਸਨ, ਜੋ ਅਹਾਬ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਾਕੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਉਸ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ। ਕਰਮਲ ਉੱਤੇ “ਅੱਗ” ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੋਣੀ ਸੀ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਜੋ ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਮਸਲਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਜੋ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਤਨ ਕਰਮਲ ਪਰਬਤ ਦੇ ਉਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਰਿਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣਾ “ਮਾਮਲਾ” “ਪੇਸ਼” ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਾਰਣਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਣ ਕਿ ਇਜ਼ੇਬਲ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਉਪਾਸਨਾ-ਦਿਨ ਦੀ ਮੋਹਰ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਅੱਗ “ਇਨਫਾਰਮੇਸ਼ਨ ਸੁਪਰ ਹਾਈਵੇ” ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ “ਨਾਸਤ” ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ “ਘਿਣਾਉਣਾ” ਹੈ।

ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡੀ ਭੀੜ, ਇਸ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਕਿ ਸੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋਣਗੇ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ “ਅੱਗ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਸੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ “ਸੱਚ” ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।

ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਲਈ ਵੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਵੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੇਣੀ ਹੈ?

ਕਰਮਲ ਪਰਬਤ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਟੱਕਰਾਅ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ “ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ,” ਤਾਂ ਜੋ “ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮਲ ਪਰਬਤ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਮਾਊਂਟ ਕਰਮਲ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਆਯਤ ਉਹਨਾਂ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੱਕ “ਇਨਫ਼ਾਰਮੇਸ਼ਨ ਸੁਪਰ ਹਾਈਵੇ” ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੋਹਨ-ਵਿਦਿਆ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਆਯਤ ਆਪ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰੇਗਾ, “ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਲੈਣ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ “ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਜਾਵੇਗਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਜੋ ਕੰਮ ਸੰਪੰਨ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ “ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ,” ਜਦੋਂ “ਉਹ ਦੂਤ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।” ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆਂ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆਂ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁੰਵਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸੱਤਵੀਂ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਮੁਹਰ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਜਾਂ ਸੱਤਵੀਂ ਮੁਹਰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਣਮੁਹਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਇਕੱਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਣਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਸੱਤਵੀਂ ਮੁਹਰ, ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁੰਵਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਹਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਮੁਹਰ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੋ ਗਵਾਹ ਜੀ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ “ਸੱਚ” ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਤੱਕ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਗਬਰੀਏਲ ਤੱਕ, ਗਬਰੀਏਲ ਤੋਂ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਿਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮੰਨਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ, “ਸੱਤ ਦੂਤ” “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ” ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ “ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ” ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀ-ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਠੀਕ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਸਨ 321 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਨ 330 ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਸਮਰਾਜ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਨ 476 ਤੱਕ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰੋਮੀ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਰੋਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ ਸਨ 538 ਵਿੱਚ ਔਰਲੀਅਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਰੋਮਨ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਆਂ ਲਿਆਂਉਣ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਿੰਨੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਸਮਝ ਸਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, “ਬਿਪਤਾਵਾਂ” ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਸੱਤ ਤੂਰਹੀਆਂ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪੂਰਤੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਤੂਰਹੀਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਸਧਾਰਣ ਜਿਹਾ ਵੀ ਸਰਵੇਖਣ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਲੱਛਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਮੋਹਰ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ, ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ, “ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਖੋਲੀ,” ਤਦ ਇੱਕ ਦੂਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਕੋਲ ਖਲੋਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰਾ ਧੂਪਦਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਜੋ ਸਿੰਹਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ। “ਅਤੇ ਧੂਪ ਦਾ ਧੂੰਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।” ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਏਕਮੱਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਹੈ।

ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ ਹੈ। “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋਣੇ ਹਨ, ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣਗੇ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਹ ਪਦ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੀਂ ਮੁਹਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ “ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂਪਦਾਨੀ” ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਮੂਸਾ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੋਹਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੀ ਇਸ ਦੋਹਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਮੂਸਾ ਦੇ “ਸ਼ਾਪ” ਅਤੇ “ਸਹੁੰ” ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ 18 ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਉਡੇਲ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਲਈ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਦੂਤ ਗਬਰੀਏਲ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 9 ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਵੀਹ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਗਬਰੀਏਲ ਸੰਧਿਆਕਾਲੀ ਭੇਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਗਭਗ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੂਪਦਾਨ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ, “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵੀ ਇਕਰਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਬਾ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਹੈ ਜੋ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਗੁਣਾ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

ਮੂਸਾ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਉਸ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ “ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਝਗੜੇ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸਚੇਤ ਹੋ ਜਾਣ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵੀ, ਇਕਰਾਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੂਪਦਾਨ ਵਾਲਾ ਦੂਤ “ਧੂਪਦਾਨ” ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ “ਵੇਦੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇਗਾ; ਅਤੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਗਰਜਣਾਂ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੂਚਾਲ ਹੋਇਆ।” ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ, ਜੋ “ਅੱਗ” ਦੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ “ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਦੇ ਹਨ, “ਭੂਚਾਲ” ਦੀ ਉਸ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਘੜੀ ਹੈ।

ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਜਿਸ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਮੁੜ-ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੁੱਬਾਬਲ ਨੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਾ-ਪੱਥਰ ਵੀ ਲਗਾਇਆ।

ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਦਾ ਅਰਥ “ਬਾਬਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ” ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਚਲਵਲ ਵਿੱਚ “ਨੀਹ” ਰੱਖੀ। ਜ਼ਰੁੱਬਾਬੇਲ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਚਲਵਲ ਵਿੱਚ, ਫਿਊਚਰ ਫ਼ੋਰ ਅਮੈਰਿਕਾ ਦੀ ਚਲਵਲ ਅੰਦਰ, ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ “ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ” ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਗਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਸਾਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਨੰਦ ਮਨਾਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “information super highway” ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਸਾਕੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਡਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਨੰਦਿਤ ਹੋਏ। ਜ਼ਖਰਿਆਹ, ਸਭ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਨੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਸਾਕੀਆਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅਨੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ “ਉਹ ਸੱਤ” ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। “ਉਹ ਸੱਤ” ਉਹੀ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰੀ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਗਤੀ ਨੇ ਮੂਸਾ ਦੇ “ਸੱਤ ਵਾਰੀ” ਦੀ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ 1863 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ “ਸੱਚਾਈ” ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਗਤੀ ਦਾ ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਹੋਣੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੁਇ-ਗੁਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚੀ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।