I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.
ਮੈਂ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮੂਲ ਭਾਵ-ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਧੀਰਜ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ।
From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.
ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀਏ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਕਈ ਢੰਗ ਵਰਤੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ “ਨਾਮਾਂ” ਦਾ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪ੍ਰਯੋਗ—ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਅਨੇਕਾਂ ਨਾਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨਾਮ ਵੀ। ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਚਾਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਲੀਨ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਿਸਤਾਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਾਚਾਕਾਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਲੀਨ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਸੱਚ ਦੀ ਮਹਿਮਾ-ਵ੍ਰਿੱਧੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.
ਜੇ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਭੂਮਿਕਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੁੰਜੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝੀਏ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਐਸੇ ਸੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੂਰੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਕੌਣ ਹੈ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਇੱਕ ਪਰਖਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਉਹੀ “ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪੀੜ੍ਹੀ” ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪਤਰਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ।
One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.
ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਅੰਤ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬਦਲਾਅ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਸਤੀਤਵ ਸੰਬੰਧੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨ ਅਬਰਾਮ, ਇਸਹਾਕ, ਯਾਕੂਬ, ਯੂਸੁਫ਼, ਮੂਸਾ, ਮਸੀਹ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ। ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੇਖਾ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਰੇਖਾ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਦੋ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੇੜਾਂਗੇ। ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਬਦਲਾਅ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨੂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਪ੍ਰਲੈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਲ-ਪ੍ਰਲੈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਦਲਾਅ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਉਸ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਨਿਭ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.
ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਅਹਿਦ ਦੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਉਹ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।
And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.
ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਉਤਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਮੱਤੀ 3:16, 17।
The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.
ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਬਦ ਇਹ ਸਨ ਕਿ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਜੇ ਅਸੀਂ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੱਥ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤਾਂ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ।
In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.
ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਬੇਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁੰਨੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਜਲਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਜਲਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਤਪੱਤੀ 1:1, 2.
As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.
ਜਿਵੇਂ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਵ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.
ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਗਲੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਹ “ਮਸੀਹ” ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ “ਮਸੀਹਾ” ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਬਰਾਨੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਮਸੀਹਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਤਰਦਾ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਦਿਆਂ ਸੁਣਿਆ।
It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.
ਇਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਅਭਿਸੇਕ ਸਮਾਰੋਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ, “ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।” ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਗੱਲ ਇਹ ਕੇਵਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਉਸ ਨੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ — ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਸੀ। ਯਹੂਦੀ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾਯੋਗ ਦਾਵੇਦਾਰੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ! ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਦਵਿਧਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਵੀ ਦਵਿਧਾ ਸੀ—ਕਿਉਂਕਿ ਅਬਰਾਹਾਮ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ, ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵੀ ਸੀ ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਅਨਿਵਾਰ ਸੀ।
Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮੂਲਕ ਉਦਾਹਰਣ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋਵੇ। ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਪਰਖ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਸਲ ਸੀ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਧਾਰਨਾ, ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇਗਾ—even if it appeared to contradict God’s previous word. ਅਬਰਾਹਾਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਬਲੀ ਕਤਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਫਰੀਸੀ ਆਪਣੇ ਆਰੰਭਕ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਨਾਲ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.
ਹੇ ਇਸਰਾਏਲ, ਸੁਣੋ: ਸਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਹੋਵਾਹ ਇਕੋ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਹੈ। ਵਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 6:4।
In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?
ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਆਇਤ ਦਰਜ ਕੀਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਿਸਤਾਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕੜਾਈ ਨਾਲ ਜਤਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਸੋਚਣਾ ਸੀ?
Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਯਹੂਦੀ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਕਿ ਯਿਸੂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਗਾਇਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.
ਅਤੇ ਜੋ ਭੀੜਾਂ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, “ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ੰਨਾ; ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ੰਨਾ।” ਮੱਤੀ 21:9.
The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.
ਉਸ ਗੀਤ ਦੀ ਉਹ ਪੰਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਫਰੀਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਵਿਜਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਲੀਬ ਦੇ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਯਿਸੂ ਦੇ ਨਾਮ ਬਾਰੇ ਉੱਠੇ ਉਤੇਜਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ।
Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.
ਤਦ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਪਿਲਾਤੁਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਨਾ ਲਿਖੋ, ‘ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ’; ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ‘ਮੈਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।’” ਯੂਹੰਨਾ 19:21.
Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਪਿਲਾਤੁਸ ਲਈ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ, “ਮੈਂ ਹਾਂ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ,” ਕਿਉਂਕਿ “ਮੈਂ ਹਾਂ” ਉਹ ਨਾਮ ਸੀ ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਲੀਬ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੋਸ਼ਪੂਰਨ ਤਰਕ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਕੀ ਉਹ ਕਰਨਗੇ? ਯਿਸੂ “ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ” ਸੀ, ਪਰ ਉਹ “ਮੈਂ ਹਾਂ” ਵੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ “ਮੈਂ ਹਾਂ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ” ਇਹ ਕਥਨ ਇੱਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?
ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੱਧ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਇਕ ਬਿੰਦੂ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ। ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਮਝਣਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਹਿਲਾਉ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੀ। ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਮਸੀਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਸਨ; ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, (ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੀ ਸੀ) ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਸੌਟੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਮੂਸਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਕੋ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ?
Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.
ਤਥਾਪਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਇਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ—ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਹੈ।
And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.
ਫਿਰਔਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਵਾਂ? ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕੂਚ 5:2.
Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.
ਫਿਰਔਨ ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾਸਤਿਕ ਧਿੱਠਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੰਬੰਧੀ ਮਿਸਰੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁੱਤ ਕਰਤੱਬ ਇਸ ਲਈ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਜਾਣ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਹੈ।
In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!
ਦੋਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਮਝ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਪਰ ਸਾਡੀ ਵਿਚਾਰਣਾ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਸੀਹਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਠੋਕਰ ਖਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਅਦਾਈ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਦੁਵਿਧਾ!
And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.
ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾਉਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਉਦ ਆਪ ਭਜਨਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬੈਠ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਪੈੜੀ ਨਾ ਬਣਾ ਦਿਆਂ। ਇਸ ਲਈ ਦਾਉਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਲੂਕਾ 20:40–44.
This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.
ਇਹ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, “ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਪਈ।” ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਉਸ ਖੋਏ ਹੋਏ ਘਰ ਲਈ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ (ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਥਾ-ਵਰਨਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ “ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ” ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮਸੀਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਉਠਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਸਮਾਚਾਰਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਅਨੁਛੇਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਲੇਖ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਖੋਏ ਹੋਏ ਘਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ—ਵਿਜੈ-ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ—ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
“The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.
ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਫਰੀਸੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: “ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ? ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ?” ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹਾ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋਵੇ,—ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਕਈ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਇਕਸੁਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦਾਉਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।” ਇਹ ਉਹ ਉਪਾਧੀ ਸੀ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਮਸੀਹਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਚਰਜ-ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਸਨ, “ਕੀ ਇਹ ਦਾਉਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ?” ਸੀਰੋਫੋਨੀਕੀ ਇਸਤਰੀ, ਅੰਨਾ ਬਰਤਿਮਾਈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਦਾਉਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।” ਮੱਤੀ 15:22. ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, “ਦਾਉਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਸੰਨਾ: ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਮੱਤੀ 21:9. ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਅਨੰਦਮਈ ਸਤਿਕਾਰ-ਘੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਜਿਹੜੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਦਾਉਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਦਾਉਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਸੀ।
“In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.
“ਇਸ ਕਥਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾਵਿਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤਾਂ ਫਿਰ ਦਾਵਿਦ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ [ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ] ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬੈਠ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਪੀੜੀ ਨਾ ਬਣਾ ਦਿਆਂ? ਜੇ ਦਾਵਿਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਬਚਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਾ ਕੀਤਾ।’” The Desire of Ages, 609.
His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.
ਮਸੀਹ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਉਲਲੇਖ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿੱਧੇ ਕਾਰਜ ਦਾ ਅੰਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਦਾਊਦ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਦਾਊਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਊਦ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਿਉਂ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ? ਕਿਉਂਕਿ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਮਰਾਹ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਯਿਸੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਢੰਗ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਉਲਲੇਖ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।
His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…
ਉਸ ਦਾ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਆਖਰੀ ਬਿਆਨ ਸਮਝਣ ਲਈ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਦੀ ਸਮਝ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਘਰਾਣੇ ਅੱਗੇ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਊਦ ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਹ ਦਾਊਦ ਦਾ ਹੀ ਘਰਾਣਾ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਯਿਸੂ ਨੇ ਪਿਤਾ (ਦਾਊਦ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ (ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ) ਵੱਲ ਫੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ (ਦਾਊਦ ਦਾ) ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ (ਦਾਊਦ) ਵੱਲ ਫੇਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਫੇਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਏਲੀਆਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ “ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਏਲੀਆਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ ਵੀ, ਉਸੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ, ਯਿਸੂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਏਲੀਆਹ-ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਆਖਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ-ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਏਲੀਆਹ ਦਾ ਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ…
All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.
ਇਹ ਸਭ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਸਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ ਨਿਕਾਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ—ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ—ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ ਉਸੇ ਹੀ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਖੋਏ ਹੋਏ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧ ਉੱਠਿਆ ਜੋ ਇੱਕ ਮੂਲ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਲੱਛਣ ਧਾਰਣ ਕਰੇਗਾ।
At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.
ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਮਸੀਹੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ: ਮੈਥੋਡਿਸਟ ਅਤੇ ਕਰਿਸਚਨ ਕਨੈਕਸ਼ਨ। ਮੈਥੋਡਿਜ਼ਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਹੀ ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਜੀਊਣ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ “ਵਿਧੀ” ਸੀ। ਕਰਿਸਚਨ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੈਥੋਲਿਕ ਤ੍ਰਿਏਕਤਾ-ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਜੋਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?
ਮੇਰੀ ਖੋਜ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ, ਲਗਭਗ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕਰਿਸਚਨ ਕਨੇਕਸ਼ਨ ਦੇ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਸੇਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਰੀਫਾਰਮ ਮੂਵਮੈਂਟ (SDARM) ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਅਜੇ ਵੀ “ਐਂਟੀ-ਟ੍ਰਿਨਿਟੇਰੀਅਨਿਜ਼ਮ” ਬਾਰੇ ਮੂਲ ਮਿੱਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦੋਵਿਧਾ (ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਸਰੋਤ) ਇਹ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰਹੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੈਰਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਵੇਂ ਦੇਣ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤਕ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ?
“I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’
“ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ‘ਪਿਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਹੈ: ਪੁੱਤਰ ਮੂਰਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ ਜੋ ਚਹੁੰਓਰ ਫੈਲਾਈ ਗਈ ਹੈ।’ ‘ਪਿਤਾ ਓਸ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭਾਫ਼; ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਓਸ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਉਹ ਓਸ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਢਲਕ ਪਈ ਹੈ।’ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ: ‘ਪਿਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭਾਫ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਸੀਸੇ-ਰੰਗੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਉਹ ਵਰਖਾ ਹੈ ਜੋ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।’”
“All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.
“ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਵਾਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਾਵਾਂ ਕੇਵਲ ਨਿਰਰਥਕਤਾ ਹੀ ਹਨ। ਇਹ ਅਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਸੱਤ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਤੀਵਾਸੀ ਸਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਾਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਹੇਠ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਿਤਾ ਦੇਹ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਣਹਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ।”
“The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.
“ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਉਸ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਖਰਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ’ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ‘ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਪਾਏ।’ ਇੱਥੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਅਕਤਿਤਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।”
“The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.
“ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀਦਾਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਭੇਜੇਗਾ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਉਧਾਰਕ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਵਰਗੀ ਤ੍ਰਿਅਕੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜੀਵੰਤ ਵਿਅਕਤੀ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ—ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੋ ਜੀਵੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਜੀਊਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਕਾਰ ਕਰਨਗੀਆਂ।” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.
The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.
ਇਹ ਅੰਸ਼ “ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ “ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ” ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।” ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੋ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਝੂਠੇ ਵਰਣਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਹੋ, ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਝੂਠਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਇਹ ਝੂਠੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਗਲਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਲਤ ਹੈ।
Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.
ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਉਸੇ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਮਾਵਾਂ, ਪਿਤੇ, ਮਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਇਆ-ਚਾਚਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਵੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਤਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਵਾਂਗੇ। ਉੱਥੇ ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਦੂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪਤਾ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਹਨ, ਪਰ “ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ” ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਹੈ, ਅਪੂਰਨ ਹਨ।
We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.
ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ, “ਸਵਰਗੀ ਤ੍ਰਿਓ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜੀਵੰਤ ਵਿਅਕਤੀ ਹਨ” … “ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀਲੇ ਆਤਮਾਵਾਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜੋੜਨਾ ਇਕ ਘਿਣਾਉਣੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ “ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ” ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਬਾਈਬਲਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਘਿਣਾਉਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।
The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.
ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ “ਨਾਮ” ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਹਰ ਬਾਈਬਲੀ ਸੱਚਾਈ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ-ਏ-ਰਾਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਪਲਮੋਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ (ਹੋਰ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ)। ਯੂਹੰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਉਸ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ।
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੈ... ਲਗਾਤਾਰ ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਇਹ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਨਿਸਫਲ ਕਰ ਦੇਵੇ। ‘ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ’ (Proverbs 29:18)। ਸ਼ੈਤਾਨ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਡਿਗਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।”
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“ਸਾਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਐਸੀ ਘ੍ਰਿਣਾ ਭੜਕਾਈ ਜਾਵੇਗੀ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਇਹ ਹੋਣਗੀਆਂ ਕਿ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ: ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ, ਤਾੜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਛਲਨਾਵਾਂ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਆਤਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭ੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੰਨਾ ਸੁੱਥਰਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।” Selected Messages, book 1, 48.
A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.
ਇਸ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਸਹਾਇਕ ਬਿੰਦੂ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਤਮੁਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਬਾਸਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਈ ਦੋ ਨਿਸ਼ਾਨਾ-ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਯੂਹੰਨਾ ਇੱਕ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਕੇਵਲ ਬਾਈਬਲ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਤਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆਕਾਰਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸਤਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਸਤਾਉਣਾ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਬਤ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਭ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪੱਕੇ ਕਰ ਲਏ ਸਨ। ਦਸ ਕਲੇਸ਼; ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਹੀਂ ਛੁਟਕਾਰਾ; ਆਕਾਸ਼ੀ ਮੰਨਾ; ਮੰਡਪ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਜ-ਸਜਾਵਟਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ; ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ; ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ; ਉਹ ਚੱਟਾਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਜਲ ਜੋ ਉਸ ਚੱਟਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲਟਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੱਪ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਨਿਯਤ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਇਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਸਿੱਖਿਆ ਤਦ ਤਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ ਜਦ ਤਕ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਨੇ “ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ,” ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬਿਲਕੁਲ ਆਖਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਾਊਦ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਹੈ।
At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.
ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ 1260 ਸਾਲ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਲੋਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਲੋਕ ਹੋਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਬਤ ਨਹੀਂ ਮਨਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਭ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਬੈਠੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰਚਾ ਲਏ ਸਨ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ-ਤਿਆਗਾਂ, ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੋੜ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਦੋਂ The Desire of Ages ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਫ਼ਾ 671 ’ਤੇ ਅੰਕਿਤ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾਵਾਦ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮਝ ਹੈ ਜੋ ਅਠਾਰਹਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਆਈ ਸਮਝ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).
ਪੁਰਾਤਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾਈ ਦੀ ਸੀਮਿਤ ਸਮਝ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚਾਹੇ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਸਭ “ਦੇਹਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾਈ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਰਪੂਰੀ” ਹਨ (ਕੁਲੁੱਸੀਆਂ 2:9)। ਬਾਈਬਲੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਇਸਰਾਏਲ, ਸੁਣ: ਯਹੋਵਾਹ ਸਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਹੈ” (ਬਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 6:4)।
Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.
ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਨੰਤਕਾਲ ਭਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਹੁਣ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਿੱਖਿਆਤਮਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਸ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
“Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.
“ਮਸੀਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਪੇ-ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ…. ਆਪਣੀ ਪਹਿਲਾਂ-ਅਸਤਿਤਾ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਸੀਹ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨਾਦਿ ਯੁੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਨੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਘਣੀ ਸਾਂਝ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯਹੂਦੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਾਲਿਆ-ਪੋਸਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।” Signs of the Times, August 29, 1900.
“He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.
“ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ…. ਉਹ ਸਦੀਵੀ, ਸਵੈ-ਅਸਤਿਤਵ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
“While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.
“ਭਾਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਅਸਤਿਤਵ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਚਨ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸੱਤਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਨਾਦਿ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਇਕਰੂਪਤਾ ਵਿੱਚ। ਅਨਾਦਿਕਾਲ ਤੋਂ ਉਹ ਵਾਚਾ ਦਾ ਮੱਧਸਥ ਸੀ, ਉਹੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ, ਯਹੂਦੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਨਯਜਾਤੀ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ। ‘ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ।’ ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਰਚੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ।” Review and Herald, April 5, 1906.
In the passage she quotes from John’s very first words.
ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਧਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।
In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.
ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਉਹੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਯੂਹੰਨਾ 1:1–3.
In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.
ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਕਿਹਾ, “ਵਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।” ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “Elohim” ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ “Elohim” ਨੂੰ ਇੱਕਵਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਆਕਰਣਕ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਬਹੁਵਚਨ ਹੀ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਸਾਕੀ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “Elohim” ਇੱਕਵਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਣੀਤਿਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਮੰਡਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।” ਕੀ ਉਹ “ਆਤਮਾ” ਜੋ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਤ੍ਰਿਓ ਦਾ ਤੀਜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਸੀ। ਅਤੇ ਜੋਤ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਯੂਹੰਨਾ 1:4, 5.
The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.
ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਇਹ ਹਵਾਲਾ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.
ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਤਪੱਤੀ 1:3, 4.
We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”
ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤੱਤ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜਿਸ ਸੱਚ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤੱਤ ਦੀ ਬਣਤਰ ਜਾਂ ਸੁਭਾਉ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਅੰਸ਼ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ; ਇਹ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਆਇਤ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦ ਤਿੰਨ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਰਣਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਦਸਤਖ਼ਤ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.
ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਸ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਠਹਿਰਾਇਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਸ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਤਪੱਤੀ 2:2, 3.
The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਏ ਗਏ ਪਹਿਲੇ ਸੱਚਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਿਖਰ-ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਇਹ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ,” “ਰਚਿਆ,” ਅਤੇ “ਬਣਾਇਆ” ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਆਰੰਭ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਸੱਬਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। “ਸੱਚ” ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਆਖਰੀ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਬਤ ਦਾ ਸੱਚ ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਗਹਿਰਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਬਤ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤੀਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.
ਆਸੀਆ ਵਿੱਚ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਵੱਲੋਂ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਹੋਵੇ ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਆਤਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੌਠਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਧੋਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਅਰਥਾਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਬਣਾਇਆ; ਉਸੇ ਨੂੰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਆਮੀਨ। ਵੇਖੋ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰ ਅੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਧਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਕੁਲ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਗੇ। ਹਾਂ, ਆਮੀਨ। ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ।
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.
ਮੈਂ ਯੂਹੰਨਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਵੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਮੁਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਕਰਕੇ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਹੀ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ; ਅਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਆਸੀਆ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ: ਅਫ਼ਸੁਸ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ, ਅਤੇ ਪਰਗਮੁਸ, ਅਤੇ ਥੁਆਤੀਰਾ, ਅਤੇ ਸਰਦਿਸ, ਅਤੇ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ, ਅਤੇ ਲਾਓਦਿਕਿਆ ਕੋਲ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:4–11।
The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਤੱਕ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਪਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੈ।
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
“ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਆ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪੂਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਪਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ ਸੀ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਦੂਤ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ‘ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਰੱਖ।’ ਦਾਨੀਏਲ 12:4।” Acts of the Apostles, 585.
In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਜੋੜ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਪੋਥੀ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੇਵਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੋਥੀ ਹੀ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ “ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।”
The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.
“ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਚਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਣਾ, (ਜੋ ਕਿ ਉਹ ਹਨ) ਇਹ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਰਖੀਏ ਕਿ ਕੀ “ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕਤਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। “ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ” ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ-ਕਾਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਕਈ ਸਮਰਥਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਨੇੜਲੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਾਂ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਹ 1798 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਰਸਮ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਜਾਂ ਆਤਮਿਕ ਦਿਨ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ “ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ-ਕਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.
ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਹਰੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਨਿਆਇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਉਹ ਅੰਸ਼ ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਵਾਲੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਨਿਆਇ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ, ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹਿੱਦਕੇਲ ਦਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.
“ਜੋ ਜੋਤ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਲਾਈ ਅਤੇ ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਘਟਿਤ ਹੋਣਗੀਆਂ।” Testimonies to Ministers, 112, 113.
The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”
ਉਲਾਈ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ 1798 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ 1989 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ, ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਵ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੁਹਰਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ “ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ” “ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ” ਹਨ।
But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.
ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਮੋਹਰਬੰਦ ਪੋਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੋਹਰਬੰਦ ਪੋਥੀ ਹੈ।
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
“ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇੱਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਰਜ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਅਬੋਧਗਮਯ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹੀ ਲੜੀ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਰਿਣਾਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” Manuscript Releases, volume 9, 8.
The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਇਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੜੀਆਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜੋ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਇਹ ਕਥਨ ਲਿਖਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ “ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਇਹ ਇੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਪੋਥੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੋਥੀ “ਉਹ ਪੋਥੀ ਸੀ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ,” ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਨੇ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਲਈ ਇਹ 1798 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.
ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗਰਜਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਸੱਤ ਗਰਜਨਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਹ ਸੀ ਕਿ “ਸੱਤ ਗਰਜਨਾਵਾਂ” ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹੈ। “ਸੱਤ ਗਰਜਨਾਵਾਂ” ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇਹ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਣ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.
ਯਿਸੂ, ਜਦੋਂ “ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਕਾਰਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਿਆਂ ਸੰਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਪਲਮੋਨੀ ਵਜੋਂ, ਯਿਸੂ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਵੀ ਮਾਹਿਰ ਹੈ। ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,
ਆਸੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੱਤ ਕਲੀਸੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਵੱਲੋਂ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ,
from him which is, and which was, and which is to come;
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ;
and from the seven Spirits which are before his throne;
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਨ;
And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.
ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਾਕੀ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੌਠਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:4, 5।
The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.
ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਨਮਸਕਾਰ ਭੇਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਾ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਅੰਤ ਉਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤੱਤਵ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਫਿਲਦਲਫੀਆਈ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਵਾਚਾ-ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਾਚਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ, ਹੋਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਭਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤੀਕ ਫਿਰਉਨ ਸੀ, ਜੋ ਮਿਸਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਮਿਸਰ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਵਾਦ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅੰਧਤਾ ਬਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਉਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.
ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਵਿਵਾਦ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਦੋਂ ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ “ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਆਤਮਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਵੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਯਿਸੂ, ਸੱਤ ਆਤਮਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿਤਾ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿੱਤ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਗੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.
ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ। ਮੈਂ ਯੂਹੰਨਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਵੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕਲੇਸ਼, ਅਤੇ ਰਾਜ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਤਮੁਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਰਹੀ ਦਾ ਸੁਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ; ਅਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸੀਆ ਵਿੱਚ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ; ਇਫ਼ਿਸੁਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪਰਗਾਮੁਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਥੁਆਤੀਰਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਰਦੀਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਨੂੰ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 1:8–11.
Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਜਿਹੀ ਬਾਈਬਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਯਿਸੂ ਹੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ “ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ” ਕਹਿ ਕੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਉਹੀ ਸਦੀਵੀ ਸੁਭਾਉ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਇਹ ਵੀ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ” ਹੈ।
The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਪ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਯਿਸੂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨਾਦਿ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੇ ਗੁਣ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਇਹ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਲਈ ਸਿੱਧੇ ਠੋਕਰ ਦੇ ਪੱਥਰ ਹਨ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਬਾਰੇ ਮੂਲ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਬਚਾਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਐਸਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਅੰਤ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ।
The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.
ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਅੰਤ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਇਤ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਆਇਤ ਦੇ ਸਮਾਨਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.
ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਫਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਾਂ। ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਫਾਟਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਹਰ ਕੁੱਤੇ, ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰ, ਅਤੇ ਵਿਭਚਾਰੀ, ਅਤੇ ਕਾਤਲ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ, ਅਤੇ ਹਰ ਉਹ ਜੋ ਝੂਠ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੜਦਾ ਹੈ, ਹਨ। ਮੈਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਦਾਊਦ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸਵੇਰ ਦਾ ਤਾਰਾ। ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੂਲਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆ। ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਹੇ, ਆ। ਅਤੇ ਜੋ ਤ੍ਰਿਹਾਇਆ ਹੈ ਉਹ ਆਵੇ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੁਫ਼ਤ ਲਏ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:12–17.
After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.
ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਿਸੂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਣਗੇ ਅਤੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਣਗੇ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਗਬਰੀਏਲ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ।
Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਆਖਰੀ ਬਿਆਨ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਵਿੱਚ “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਆਪਣੇ “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਅੰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਾਊਦ ਦਾ ਮੂਲ (ਸ਼ੁਰੂਆਤ) ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ (ਅੰਤ) ਹੈ। ਦਾਊਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਉਹ ਆਖਰੀ ਬਿਆਨ ਸੀ ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਖਰੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਨ ਨਹੀਂ।
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.
ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਨਿਵਣ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਧੀਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 3:9, 10.
Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.
ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਥੁੱਕ ਕੇ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
“You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.
“ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, (ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 3:9), ਉਹ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਬਚਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਵਰਗ ਉਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਸਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੁੜ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਬਜਨਕ ਲਾਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।’ ਅਤੇ ‘ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ’ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਆਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਸੱਚਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਅਭਿਭੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣਗੇ।” ਛੋਟੀ ਭੇੜ ਲਈ ਬਚਨ, 12.
According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.
ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਹਨ ਨਹੀਂ। ਧਰਮੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਹੂਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹਨ, ਪਰ ਹਨ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਹਨ। “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਹਨ: ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਹੀਦ ਹਨ। ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਸਮੁਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹੀਦ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ, ਅਰਥਾਤ ਸਮੁਰਨਾ ਅਤੇ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ, ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਤਥਾਪਿ, ਦੋਹਾਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸਤਾ ਰੱਖਣਾ ਪਿਆ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਵਰਗ ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਦੇਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਰਗ ਐਲੀਆਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.
ਸਿਮੁਰਨਾ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ; ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, (ਪਰ ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਹੈਂ) ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਹਿਣੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ: ਵੇਖ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੈਦਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਖ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ: ਮੌਤ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਰਹੁ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੁਕਟ ਦਿਆਂਗਾ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 2:8–10।
As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.
ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਸਮੁਰਨਾ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਰ ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਹੈਂ,” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਪਰ ਹਨ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਉਹ ਯਹੂਦੀ ਹਨ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਯਹੂਦੀ ਹਨ, ਪਰ ਹਨ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਾਓਡੀਕੀਆ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਹਨ।
In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਜੋ “ਪਹਿਲਾ ਅੰਤਿਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ” ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇੰਜੀਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਯੂਹੰਨਾ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ “ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਇਹ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਦ ਆਤਮਾ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇੰਜੀਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਇਸੇ ਹੀ ਵਾਕੰਸ਼ “ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.
“ਆਰੰਭ” ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇੰਜੀਲ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਵਾਰ ਸਵਰਗੀ ਤ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇੰਜੀਲ ਵਿੱਚ) ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਇਦ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਚਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੇ ਦਿਵਯ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.
ਮਸੀਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ। ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਹੀ ਅਨੰਤਕਾਲੀਨ ਬਲਿਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਗਤ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਯਿਸੂ ਨੇ ਜਗਤ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਚੇ ਹੋਇਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ, ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ ਤੇ, ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਇਸ ਕਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਦੇਵਤਵ ਦੇ ਤੀਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੱਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਅਨੰਤਕਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਨਿਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.
ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨਾਲ ਬਾਰੰਬਾਰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦਾ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ—ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.
ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਿਅਭਿਚਾਰਣ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਭੀੜਾਂ, ਅਤੇ ਜਾਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 17:15.
The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.
ਮੂਸਾ ਦੁਆਰਾ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਫਰਨੀਚਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਕਰਮਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਸੱਤ-ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਦੀਵਟਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੀਵਟਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦੀਵਟੇ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹੀ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਵਸਤੂ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦੀਵਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਸੀਹ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਤਦਾਪਿ, ਦੀਵਟਾ ਤੇਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਬੱਤੀਆਂ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲਈ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਚਿੱਟੇ ਸੂਤੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਜੋਤ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.
ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਅਤੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਸਨ; ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸੱਤ ਦੀਵੇ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਤ ਆਤਮਾ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 4:5.
Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.
ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਦੀਵੇਆਂ ਨੂੰ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਤ ਆਤਮਾ” ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਦੀਵਟੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਹਨ।
The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.
ਉਹ ਸੱਤ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਭੇਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵਟੇ। ਉਹ ਸੱਤ ਤਾਰੇ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਦੂਤ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਦੀਵਟੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 1:20।
The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.
ਸੱਤ ਦੀਵੇਦਾਨ ਸੱਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਹਨ।
And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.
ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਸਿੰਹਾਸਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਮੇਮਣਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਵਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੱਤ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 5:6.
The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.
ਸੱਤ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਸੱਤ ਅੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਸੀਹੀ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਅਸੀਸ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ 1844 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਸਭ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਫ਼ਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਵਚਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹਾਂ,” “ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾਉਣ,” ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਨਾ ਦਿੱਤੇ।
And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.
ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਲਿਖ, ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਮੁਰਦੇ ਜੋ ਹੁਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ; ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾਉਣ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 14:13.
When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.
ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਰੰਭ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਿਤਾ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.
ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਨ ਲਈਏ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ “ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਇੰਨੀ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ।
In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.
ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁੰਨੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਡੂੰਘਾਈ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਜਲਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ: ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੈ: ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ। ਉਤਪੱਤੀ 1:1–4.
In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.
ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਉਹੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਸੀ। ਅਤੇ ਜੋਤ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਯੂਹੰਨਾ 1:1–5।
Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.
“ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦਿਆਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਚਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ “ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸੀ,” ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ “ਚਾਨਣ” ਸੀ। ਰਚੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦਾ “ਚਾਨਣ” ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੈ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਤੀ ਹੈ।
And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.
ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਰੀਕ ਕਪੜਾ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 19:18।
The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.
ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ ਸਕੇ।
And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.
ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਉਹਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਘਾਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੇਮਨੇ ਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:8.
When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.
ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਲੀਦਾਨ ਬਣਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਬੱਚੇ।
But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.
ਪਰ ਹੇ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਆ ਪਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਚਾਨਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਤ ਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ। 1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ 5:4, 5
When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਨੇੜਲਾ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਿਉਂ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ “line upon line” ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਰਾਹੀਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਸਨ। ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਚਾਰਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉੱਤੇ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਆਖਰੀ ਉਲੇਖ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ।
And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.
ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦੂਲਹਨ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਆ। ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖੇ, ਆ। ਅਤੇ ਜੋ ਤ੍ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਵੇ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜਲ ਮੁਫ਼ਤ ਲੈ ਲਏ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:17.
From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.
ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਪੌਲੁਸ, ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਭਾਂਡੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦੀਪ-ਸਤੰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਂਡੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਬੱਤੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇੰਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ ਜੋ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਵਸ਼ਕ ਸੀ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.
ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਹਨ; ਇੱਕ ਕਲੀਸੀਆ ਲਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਲਈ।