ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? - ਨੰਬਰ ਇੱਕ

ਅਸੀਂ “ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ” ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਲਿਆਹ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਉਦੇਸ਼ ਹਨ: ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨੀ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ, ਭਵਿੱਖਬਕਤਿਆਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਣਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਲਫਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਅਤੇ ਸੁਸੰਗਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਹ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਚਰਚਾ ਇਸ ਲਈ ਵਰਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਪਦ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪਦਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਪਦ ਵੀ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਵਿਚਾਰੋ—ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੋ ਨੇਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿੰਦੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਮਝ ਹੈ ਕਿ ਦਿਵਤਾ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾਈ ਨੂੰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਨੇਮਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ-ਤਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪੈੜ-ਦਰ-ਪੈੜ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨਾਲ ਵੀ ਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਤ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਬੁਲੀ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਉਚਾਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਨਾ ਕੇਵਲ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨੇਮਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਨੇਮ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।

ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਅਕਸਰ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਮਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। “ਨਾਮਧਾਰੀ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਮਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਹਨ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ “ਨਵਾਂ ਨਾਮ” ਜੋ ਫਿਲਾਦੈਲਫੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੇਦ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਅਭਿਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ‘ਸੱਚਾਈ’ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਲਵਾਂਗੇ। “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਸਮਝ, ਅਤੇ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸਮਝ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਚਨ” ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ—ਇਹ ਸਭ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ।

ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚਾਈ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਅੰਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ‘ਅਲੇਫ਼’ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਅੱਖਰ “ਅਲੇਫ਼” ਅਤੇ “ਬੇਥ” ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਯੂਨਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਬੇਟਾ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ “alphabet” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਮੂਲ ਧਾਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ “ਅਲਫਾ” ਸ਼ਬਦ (ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰ ਅਲੇਫ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ) ਇੱਕ ਅੱਖਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ, ਇੱਕ ਅੰਕ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਯਿਸੂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਪੀਲਾਤੁਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ?” ਤਦ ਤੱਕ ਯਿਸੂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ “ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ,” ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ “ਜੰਮਿਆ” ਸੀ, ਉਹ “ਸੱਚ” ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਕਿ “ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਹੈ” ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।

ਸੱਚਾਈ: G225—G227 ਤੋਂ; ਸੱਚਾਈ: – ਸੱਚਾ, X ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਾਈ, ਯਥਾਰਥ। G227—G1 (ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਵਯਯ ਵਜੋਂ) ਅਤੇ G2990 ਤੋਂ; ਸੱਚਾ (ਜੋ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ): – ਸੱਚਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਾਈ। G1; Α. ਇਬਰਾਨੀ ਮੂਲ ਦਾ; ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ: ਕੇਵਲ ਰੂਪਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ (ਅੰਕ ਵਜੋਂ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਤੋਂ) ਪਹਿਲਾ। ਅਲਫਾ।

ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ … ਸੱਚਾਈ ਹਾਂ।” ਤਦ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਅੱਖਰ ਅਲਫਾ ਲਈ ਇੱਕ ਅੱਖਰ, ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਹਨ; ਅਤੇ ਅਲਫਾ ਸ਼ਬਦ, ਅਤੇ ਅਲਫਾ ਸੰਖਿਆ—ਸਾਰੇ ਹੀ “ਸੱਚਾਈ” ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “Palmoni” ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ “ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੰਤ ਜੋ ਬੋਲਿਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤੇਰਹੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣ” “ਪਲਮੋਨੀ” ਹੈ— ਅਰਥਾਤ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਭੇਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਨ ਜਿੱਥੇ 2300 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਤੇ 2520 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। 2300 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ “ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ” ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 2520 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ “ਸੈਨਾ” ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰੋਮ ਵੱਲੋਂ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। 2520 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਤਿੰਨ ਗੰਭੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਠੀਕ ਉਸੇ ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਤਾਂ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਚੁਣੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਵੀ ਹਨ।

ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, 1798 ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਮੁਹਰ ਖੁਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਲਈ ਖੋਲੀ ਗਈ, ਤਦ ਪਾਲਮੋਨੀ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼—ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼—ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਤੱਥ ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਸੰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਇਕ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਹਨ, ਪਹਿਲਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੋ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬਾਈਬਲ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ, ਜਾਂ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਹਨ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੋ ਗਵਾਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਉਤਪੀੜਨ ਸਹਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਲੜੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਦੋਹਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਬਾਅਦਲੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦੇ ਸਨ, ਦੋਹਾਂ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, (ਯੂਹੰਨਾ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂਦ ਤੋਂ)।

ਦਾਨੀਏਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸੀਆ ਦਾ “ਕੇਂਦਰੀ ਥੰਮ੍ਹ ਅਤੇ ਨੀਂਹ” ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਆਇਤਾਂ “ਮੁਕਟ-ਪੱਥਰ” ਸਨ—ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਪੱਥਰ ਜੋ ਨੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਮੁਕਟ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਸੱਬਤ, ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਆਈ। ਦਾਨੀਏਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਯੂਹੰਨਾ ਅੰਤ ਹੈ।

ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਲਿਖਤ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰੇਗੀ। ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਗਣਿਤੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਭਾਸ਼ਾਵਿਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਕਰਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਹੋਣ, ਸ਼ਬਦ ਹੋਣ, ਅਥਵਾ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਚਾਰ ਰਚਿਆ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਆਕਰਣਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਲਿਖਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ—ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬਚਨ ਹੈ। ਉਸੇ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਅੰਨੇ, ਅਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਏ ਲਾਓਦੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆਈਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

“ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਰਿਤਰ ਦੀ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ “ਸੱਚਾਈ” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦੇ “ਵਚਨ” ਦੁਆਰਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਹੀ ਵਚਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਵਚਨ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਲਕੁਲ “ਆਰੰਭ” ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵਿੱਚ “ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਬਚਨ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਬਚਨ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਸੀ।

ਯਿਸੂ ਵਚਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਬਾਈਬਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ—ਦਿਵਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖਦੇ ਸਨ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਈਬਲ ਵੀ, ਯਿਸੂ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਯੋਗ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੇਹਧਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।

ਭਾਵੇਂ ਨਬੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਸਨ, ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਘਾਟੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਬਾਈਬਲ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਇਕ ਸੰਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਿਖਿਤ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਕਿ ਦਿਵਯਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਮਨੁੱਖਤਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਈਬਲ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਸੀਹ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਬਾਈਬਲ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਜਦੋਂ ਦਿਵਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਯਿਸੂ ਬਚਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵਯਤਾ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਐਸੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖੇ ਕਿ ਜੋ ਸੁਣਣਗੇ, ਉਹ ਸੁਣ ਸਕਣ। ਜਿਹੜੇ ਨਿਯਮ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਹਨ।

“ਪੂਰਨਕ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣਾ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਅੰਤ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਆਰੰਭ ਬਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅੰਤ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਆਰੰਭ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਪਰੰਤੂ ਪਰਖਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਉੱਤੇ, ਦਾਨੀਏਲ 11:45, 12:1 ਵਿੱਚ, ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਉਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ?

ਸਿਧਾਂਤ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮੂਹ ਕਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੇਵਲ ਬਾਈਬਲ ਜਾਂ ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤਥਾਕਥਿਤ ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਝੂਠੇ “ਸਿਧਾਂਤ” ਵੱਧ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ—ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ—ਹਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਣਿਤ ਪੰਛੀ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਝੂਠੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀਆਂ ਅਤੇ ਢੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰੰਤੂ ਸੱਚਾ ਸਿਧਾਂਤ ਵੀ ਹੈ।

ਕੁਝ “ਸਿਧਾਂਤ” ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ “ਇੰਜੀਲ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ” ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, (ਜੇਕਰ ਸਭ ਨਹੀਂ) “ਪਰਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ” ਹਨ। ਸਬਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਸਿਧਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਰਖ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਅਕਸਰ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ, 2300 ਦਿਨ, ਹੁਕਮਾਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਣ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਐਡਵੈਂਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਕਿ ਸਾਡੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ, ਸੰਦੇਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।” ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਇਹ ਚਾਰ ਸਿਧਾਂਤ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ (ਬੀਤਿਆ ਐਡਵੈਂਟ ਅੰਦੋਲਨ) ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ (ਸਾਡੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ) ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਿਧਾਂਤ “ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ” ਹਨ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਅੰਤ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਹੀ ਉਹ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ “ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲੋੜ ਹੈ।”

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਯਹੂਦੀਆਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਭਰਤਾ ਕਾਰਨ ਅੰਨੇ (ਲਾਓਦਿਕੇਈ) ਸਨ।

ਸਾਡੇ ਅਗਲੇ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੂਲ ਸੱਚਾਈ” ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਗੁਆ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਮੂਲ ਸੱਚਾਈ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੀ। ਉਸ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸੱਚਾਈ ਸੀ; ਉਹੀ ਸੱਚਾਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਭਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵੀ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅੱਗੇ ਸੱਚਾਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।

ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਯਿਸੂ ਨੇ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਸਮਮਿਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਈ।” ਯਿਸੂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ (ਵਿਸ਼ੇ ਅਨੁਸਾਰ) ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ) ਜੋੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਸੀ।

ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਿਸ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅੰਨ੍ਹਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਹੁਣ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ” ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ “ਢਾਂਚੇ” ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨਾਲ, “ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ” ਸਮਾਂਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਿ ਸੰਭਵਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਮਸੀਹ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ “ਅਨੇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ,” ਪਰ ਇੱਕ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ “ਪੀੜ੍ਹੀ” ਦੇ “ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਰਖ” ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” “ਜੋ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਇੱਕ ਪਰਖ ਹੈ” ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਇਹ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਵੱਲ ਦਿਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਣ ਢੰਗ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ—ਨਿਆਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਅੰਤ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਾ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ (ਇੱਕ ਨਿਆਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ) ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਉਗਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਈਬਲਕ ਸਿਧਾਂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਸਦਾ ਹੀ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਰਚੀ ਗਈ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੀਵਿਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਓਹੀ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਅਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।

ਯਿਸੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੀਲਾਤੁਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ “ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ” “ਆਇਆ” ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਕਿ “ਸੱਚ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇ,” ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ “ਸੱਚ ਦਾ ਹੈ।” “ਸੱਚ” ਉਹ ਸ਼ਬਦ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪੀਲਾਤੁਸ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚ” ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਈ ਵਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ (H571) ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਬਾਨਵੇਂ ਵਾਰ “ਸੱਚ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਅਨੇਕ ਪੱਧਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਗੰਭੀਰ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸ਼ਬਦ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਅਰਥ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਇਬਰਾਨੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਇੱਕ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ। ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ “ਸੱਚ” ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਸਮੇਤ, ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ!

ਇਹ ਬਾਈਬਲਕ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਾਰਾ ਡੀਐਨਏ ਸਮਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਵਾਲਾ ਆਖਰੀ ਹਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। “ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ,” ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ।

ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, “ਅਲੇਫ਼” ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ ਅੱਖਰ “ਮੇਮ” ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਵਾਂ ਤੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ “ਤਾਵ” ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ-ਛਟਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਕਿਸ ਭਾਸ਼ਾ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਆਮ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀਪ੍ਰਦ ਹਨ।

א (Aleph): ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਅਨੰਤਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

מ (Mem): ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ת (Tav): ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਇਹ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਜਾਂ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਦਾ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਪੂਰਣਤਾ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਜਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ “ਮੋਹਰ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਤਾਵ ਅੱਖਰ ਦਾ ਆਕਾਰ ਇੱਕ ਸਲੀਬ ਵਰਗਾ ਸੀ।

ਜਿਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚਾਈ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ? ਇਹ ਗੱਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਪਛਾਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰੋ” ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ। ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ (Aleph) ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੈ: “ਦਿਵਯ, ਅਨਾਦਿ-ਅਨੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੈ-ਭਗਤੀ ਰੱਖਣੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”

ਅਲੇਫ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕਦੋਂ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। (Mem) ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਜਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, (ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ) ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ; ਤੇਰਾਂ ਸੰਖਿਆ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬਾਬਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। Mem ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੁਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। (Tav) ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ “ਮੁਹਰ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, (ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੁਹਰ) ਅਤੇ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮੁਹਰ (ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੁਹਰ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖਰ ਆਪ ਹੀ ਸਲੀਬ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। Tav ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚਾਈ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਲੱਗ ਅਰਥ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਰਥ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵੀ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਰਥ ਵੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮੀਲ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾ ਕੇਵਲ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਆਰੰਭ ਦਾ ਲੇਖਾ ਦਰਜ ਕੀਤਾ। ਬਿਲਕੁਲ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰ ਰਹੇ ਹੋਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ ਹੋਵਾਂਗੇ।

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਭਾਸ਼ਾਵਿਦ ਨੇ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਰਚਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅੰਤਰ ਵੀ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਣਤਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਅੰਤ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਉਹ ਤਿੰਨ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅਲਫਾ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਓਮੀਗਾ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਕਿ ਤੇਰਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ:

ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਾਰਗ ਉਹੀ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਹਨ ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਪੂਰਣ ਜੀਵਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਧੂਪ ਦੀ ਵੇਦੀ ਹੈ; ਅਧਿਐਨਮਈ ਜੀਵਨ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਭੇਟ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀਵੇਦਾਨ ਹਨ। ਮਹਾਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਉਹ ਭੈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਲੀਬ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ (ਧਰਮੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ), ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨਵੀਂਅਤ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ (ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ), ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ ਸਹਿਤ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਮਹਾਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ, ਜੋ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਧਾਰਮਿਕ-ਤੱਤਗਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦਾਂ—ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ, ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਕਰਨ—ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ “truth” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਪੜਾਅ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਅਵਸ਼੍ਯ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਹੈ। ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਭੇਟ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਪੜਾਅ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਹੌਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਰਬੀ (ਪਾਪ) ਹਟਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਦ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਪੜਾਅ ਅਸਲ ਹੋਮ-ਭੇਟ ਹੈ, ਜੋ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਂ ਸੰਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਤਿੰਨੋ ਪੜਾਅ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਤਿੰਨੋ ਪੜਾਅ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ “truth” ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।

2300-ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵੀ ਠੀਕ ਇਸੇ ਹੀ ਰਚਨਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਤਿੰਨ ਫਰਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੰਜ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ 2300-ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ 2300-ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਫਰਮਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਠਿਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ 49 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕਠਿਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ 49 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਨ੍ਹਾਂ 49 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਉਸ ਦੇ ਉਸ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪ੍ਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਵੇਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਲੀਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂਤਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਮਾਂਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਅਤੇ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਰਾ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 490 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦਾ ਅੰਤ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 34 ਈਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹੈ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਪਰਖ-ਕਾਲ 1844 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ’ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

2300-ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਨਾ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਦਸ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਤਹਵੀਂਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚਾਰਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਤਖਤੀਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ।

1843 ਦੀ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚਾਰਟ ਅਤੇ 1850 ਦੀ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚਾਰਟ—ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਚੁਰ ਸਬੂਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਬੱਕੂਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਅੰਸ਼ ਸਾਡੀ ਚਰਚਾ ਦੇ ਇਸ ਬਿੰਦੂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

1843 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਪਹਿਲਾ (1843) ਚਾਰਟ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬਦਲਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਭਰਾ ਨਿਕਲਜ਼ (ਜਿਸ ਨੇ 1850 ਦਾ ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ) ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ 1850 ਦਾ ਚਾਰਟ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।

ਹਬੱਕੂਕ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ “ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ।” ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਵਸਥਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਹਬੱਕੂਕ ਉਹਨਾਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਜਿਸ ਦੀ “ਆਤਮਾ ਫੂਲੀ ਹੋਈ ਹੈ” ਅਤੇ “ਸੀਧੀ ਨਹੀਂ,” ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਜੋ “ਧਰਮੀ” ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ “ਆਪਣੀ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।”

ਹਬੱਕੂਕ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸ ਹਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ, 2300 ਦਿਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ “ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਐਡਵੈਂਟ ਆੰਦੋਲਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।” ਉਹ ਢਾਂਚਾ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ” ਹੈ, ਇਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮੋਹਰ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚਾਈ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਹੈ।

ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਅੰਤ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਰੱਖਣ ਦੇ ਦਿਵਯ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਵਰਤਦਿਆਂ, ਇਹ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੇ ਉਸ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਇੱਕਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਹੈ! ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਆਯਤ ਤੱਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪਿਛਲੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਹਿਤ ਹੈ।

ਉਹੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਾ ਤੋਂ, ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਨਬੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਵੀ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੂਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜ਼ਕਰਯਾਹ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੁਨਿਹਰੀ ਨਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਤੇਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਇਸ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਹਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਹ ਕਾਰਜ ਸੰਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ ਦੇ ਦਿਵਯ ਢਾਂਚੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ। ਤਿੰਨ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਨਾਤਨ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਵੀ ਅਤੇ ਉਸ ਇੱਕ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਇਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅੱਖਰ א (Aleph), מ (Mem), ਅਤੇ ת (Tav) ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ,” “ਰਚਿਆ,” ਅਤੇ “ਬਣਾਇਆ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ א (Aleph), מ (Mem), ਅਤੇ ת (Tav) ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦੀ ਪੂਰਣਤਾ ਅਤੇ ਸੁਵਿਧਿਤ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰੂਪ-ਬੰਧ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਬਰਾਨੀ ਪਾਠ ਦੀ ਇੱਕ ਰੁਚਿਕਰ ਭਾਸ਼ਾਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਜੋਂ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ “ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਭਾਸ਼ਾਵਿਦ ਦੀ ਹਸਤਾਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਉਸ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰੂਪਤਾ ਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਬੀ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਐਲੀਆਹ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਅਖੀਰਲੀਆਂ ਸੱਤ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਉਸੇ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

“ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ” ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹ “ਢਾਂਚਾ” ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ “ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ” ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਢਾਂਚਾ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ” ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਅਦਭੁੱਤ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਆਖ਼ਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਯਿਸੂ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਲਮੋਨੀ ਨਾਮ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਭੇਤਾਂ ਦਾ ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਨਹਾਰ। ਦਾਨੀਏਲ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੂਤ ਮੀਕਾਏਲ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਣਿਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਜਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਬੂਰ 119, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ਬੂਰ 119 ਇੱਕ ਵਰਣਮਾਲਾ-ਅਨੁਕ੍ਰਮਿਕ ਅਕਰੋਸਟਿਕ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਹਰ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੰਕਤੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਬਾਈ ਭਾਗ ਹਨ। ਹਰ ਭਾਗ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧਤ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਅੱਖਰ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅੱਠਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਠਾਂ ਆਇਤਾਂ ਵੀ ਉਸੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਅੱਠ ਆਇਤਾਂ ਹਨ; ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਆਇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁੱਲ ਇੱਕ ਸੌ ਛਿਹੱਤਰ ਪੰਕਤੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜ਼ਬੂਰ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ (ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਕਰੋਸਟਿਕ ਬਣਤਰ), ਅਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਨਹੀਂ।

ਜ਼ਬੂਰ 119 ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਇਹ ਗਹਿਰਾ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਯਾਪਤ ਹੈ। ਇਸ ਜ਼ਬੂਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਲਈ ਅੱਠ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ: ਬਿਵਸਥਾ, ਸਾਖੀਆਂ, ਉਪਦੇਸ਼, ਕਾਨੂੰਨ, ਹੁਕਮ, ਨਿਆਂ, ਬਚਨ, ਅਤੇ ਵਿਧਾਨ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਇੱਕ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰ 119 ਕੇਵਲ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਸਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰ 119 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਇਹ ਗੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ:

ਜ਼ਬੂਰ ਦੋ ਧੰਨ-ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਧੰਨ ਹਨ” ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਜ਼ਬੂਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾਉਣ, ਧਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਤਾਲੀਮ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ (2 Timothy 3:15–17)।

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜ਼ਬੂਰ 119 ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਅਣਸੁਲਝਿਆ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਆਇਤ ਮੱਧਲੀ ਆਇਤ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੱਧਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਖੋਜੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਕ ਵੇਖੋਗੇ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਸੰਸਕਰਣ ਵਰਤਦੇ ਹੋ, ਆਦਿ ਆਦਿ। ਇਸ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਤ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਆਇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ—ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਆਲੋਚਕ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।

ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਉਹ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਇਤਿਹਾਸ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਮਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਰਦੇ ਹਾਂ।

“ਪਹਿਲੀ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਵਿੱਚ ਮੱਧਲੇ ਭਾਗ ਬਾਰੇ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਭਾਗ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਗਵਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਆਯਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਖੋਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧਲਾ ਭਾਗ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਬਾਈਬਲੀ ਸਬੂਤ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਹੋਣ; ਮੱਧਲਾ ਭਾਗ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੰਤ ਅਤੇ ਮੱਧਲਾ ਭਾਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਗੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕਸਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਇਕਸਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇਲਿਆਹ ਵਜੋਂ ਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਲਿਆਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਇਸਤ੍ਰੀ (ਈਜ਼ੇਬਲ) ਵੱਲੋਂ ਸਤਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਲਿਆਹ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਈ। ਯੂਹੰਨਾ, ਜੋ ਇਲਿਆਹ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੁਸਟ ਇਸਤ੍ਰੀ (ਹੇਰੋਦਿਆਸ) ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਈ। ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਪਰਸਪਰ ਬਦਲੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਉਲਟ ਹਨ, ਤੱਥਾਪਿ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹਨ। ਇਲਿਆਹ ਕਦੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਯੂਹੰਨਾ ਮਰਿਆ। ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਉਲਟ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 118 ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਦਾ ਆਰੰਭ ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 117 ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਧਿਆਇ 118 ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਮੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ 118 ਤੋਂ ਬਾਅਦ 119 ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਭਾਸ਼ਾਵਿਦ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਧਿਆਇ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੇ ਅਧਿਆਇ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਧਿਆਇ ਹਨ। ਆਰੰਭ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਪੱਕ ਪੌਦਾ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਧ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਿਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਖੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੱਧੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 117 ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ।

ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਦ ਵਿੱਚ “ਸੱਚ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, (ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਮੱਧ ਜ਼ਬੂਰ 117–119 ਹੈ)। ਉਸ ਮੱਧ ਦਾ ਅੰਤ ਜ਼ਬੂਰ 119 ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰ 118 ਮੱਧ ਦਾ ਮੱਧ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰ 118 ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਹੈ, “ਸੱਚ” ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਅਨੰਤ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹਨ। ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਅੰਤ, ਅਰਥਾਤ ਅਧਿਆਇ 119, ਇਕ ਵਰਣਮਾਲਾ-ਆਧਾਰਿਤ ਅਕਰੋਸਟਿਕ ਹੈ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਭਾਸ਼ਾਵਿਦ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ 119 ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਚਾਰ ਵਾਰ “ਸੱਚ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਹੈ ਜੋ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਸਤਖ਼ਤ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਅਖੀਰਲੇ ਦੀ ਦਸਤਖ਼ਤ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ “ਢਾਂਚਾ” ਹੈ। ਮੱਧ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਆਯਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਚ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਚੌਥਾ ਹਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ “ਸੱਚਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਧ ਦੀ ਅਖੀਰਲੀ ਆਯਤ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਆਰੰਭ ਤੋਂ,” ਇਹ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾ” ਹੈ।

ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਥਾ ਵਿੱਚ, “ਸਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਭਾਵੇਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤਦਾਪਿ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਥਾ ਦੇ ਆਖਰੀ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਉਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ “ਸਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ “ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ” ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਚਾਈਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ (ਜ਼ਬੂਰ 117–119) ਅਧਿਆਇ 117 ਵਿੱਚ “ਸੱਚਾਈ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਰੰਭ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਭਾਸ਼ਾ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਨੇ ਇਸ ਸਮਝ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰਚਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ “ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ, ਜੇ ਕਦੇ ਵੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਵਾਚਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਚਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਬੂਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ-ਤਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।

ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਿਸਰਾਮ ਕਰਾਂਗੇ।