The Book of Daniel - Number One-Hundred and Two

Potrójne zastosowanie Eliasza dotyczy poselstwa, posłańca i ruchu w okresie Bożego sądu wykonawczego, który rozpoczyna się przy wprowadzeniu prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych i trwa aż do zakończenia czasu łaski. Sąd wykonawczy eskaluje od okresu, w którym Boży sąd jest zmieszany z miłosierdziem, aż do czasu, gdy Jego sądy są wylewane bez miłosierdzia w postaci siedmiu ostatnich plag.

Potrójne zastosowanie posłańca, który przygotowuje drogę dla Posłańca Przymierza, dotyczy przesłania, posłańca i ruchu podczas końcowego okresu Bożego sądu dochodzeniowego, który określa czas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Okres ten kończy się wraz z rychłym nadejściem prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych, kiedy rozpoczynają się Boże sądy wykonawcze.

Jan Chrzciciel przygotował drogę dla Chrystusa, Posłańca Przymierza, aby potwierdził przymierze w wypełnieniu Księgi Daniela, rozdział dziewiąty, werset dwudziesty siódmy. Czyniąc to, przygotował też drogę, by Chrystus nagle przyszedł do swojej świątyni i oczyścił synów Lewiego, co uczynił na początku i na końcu swojej trzyipółletniej służby. Oczyszczenie materialnej świątyni było symbolem Jego dzieła oczyszczenia świątyni duszy tych, którzy są przedstawieni jako synowie Lewiego.

Jego dosłowny akt oczyszczenia świątyni był wypełnieniem proroctwa, a gdy dokonał tego dzieła, opisanego w Ewangelii Jana, rozdział drugi, wersety od trzynastego do dwudziestego drugiego, Duch Święty sprawił, że uczniowie przypomnieli sobie fragment ze Starego Testamentu, który był częścią Jego dzieła oczyszczania i oczyszczenia uczniów w wypełnieniu trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza.

W fragmencie z Ewangelii Jana Chrystus wskazał, że gdy Jego świątynia ciała zostanie zburzona, odbuduje ją w trzy dni. W dyskusji z szukającymi pretekstu Żydami padło stwierdzenie, że przebudowa fizycznej świątyni, przeprowadzona przez Heroda i zakończona właśnie w tym roku, trwała czterdzieści sześć lat. Jezus oczyszczał swoich uczniów poprzez przykład jednej z zasad związanych ze słowem prorockim, którą ustanowił w swoim Słowie przez działanie aniołów, Ducha Świętego i proroków.

Przedstawił proroczy przykład, że to, co dosłowne, reprezentuje to, co duchowe. Ustanowił proroczy klucz: liczbę „czterdzieści sześć” jako symbol świątyni. „Czterdzieści sześć” było liczbą dni, które Mojżesz spędził na górze, otrzymując instrukcje dotyczące świątyni. „Czterdzieści sześć” to liczba chromosomów, które składają się na ludzką świątynię. „Czterdzieści sześć” to liczba lat (1798–1844), które upłynęły na przywracaniu duchowej świątyni, zdeptanej najpierw przez pogaństwo, a następnie przez papizm.

Dwa oczyszczenia świątyni zawierają symbolikę, według której trzy dni równe są czterdziestu sześciu latom. Zawierają też zasadę, że to, co dosłowne, przedstawia to, co duchowe. Stanowiło to zarówno wypełnienie, jak i zapowiedź proroctwa. Te dwa oczyszczenia ukazują prawdę, która jest błędnie rozumiana przez jedną grupę, a objawiona innej.

Dwa oczyszczenia wskazują na okres, w którym Kościół Boży został tak skażony, że stał się „cudzołożnym plemieniem żmij”, które żąda znaku, podczas gdy znak jest im wprost wyjaśniany, bo jedynym znakiem, jaki ma być dany, jest znak zburzenia świątyni, która w trzy dni zostanie wzniesiona.

Wszystkie te prorocze dynamiki znajdują odzwierciedlenie we wszystkich trzech wypełnieniach nagłego przyjścia Posłańca Przymierza do Jego świątyni, tak jak uczynił w drugim rozdziale Ewangelii Jana.

Posłaniec Przymierza miał oczyścić, a także przetopić synów Lewiego jak „srebro”, które symbolizuje Słowo Boże, i „złoto”, które symbolizuje wiarę. Posłaniec Przymierza miał oczyszczać swoich uczniów, zwiększając ich „wiarę” w Jego prorocze „Słowo”. To prorocze Słowo było przeznaczone do oczyszczania, ale także do przetapiania. Jego prorocze Słowo zawsze stanowi próbę i to przez Jego prorocze Słowo synowie Lewiego są przetapiani w czasie, gdy On nagle przychodzi do swojej świątyni.

Te „dusze, które były poddane próbie” w „synagodze w Kafarnaum” odmówiły zrozumienia, że gdy Chrystus powiedział im, iż muszą jeść Jego ciało i pić Jego krew, posługiwał się swoim dosłownym ciałem, aby przekazać duchową prawdę. Było to identyczne prorocze przedstawienie, jakie uczynił w odniesieniu do świątyni w drugim rozdziale Ewangelii Jana. Gdy zasadę, że to, co dosłowne, poprzedza i przedstawia to, co duchowe, uznano za „twardą mowę”, której nie chcieli „słuchać”, odwrócili się i już nigdy więcej z Nim nie chodzili. Stało się to w szóstym rozdziale Ewangelii Jana, w wersecie sześćdziesiątym szóstym (666), który przedstawia rychło nadchodzące prawo niedzielne, którego typem był dzień 22 października 1844 roku, będący z kolei typem krzyża na Kalwarii.

W drugim rozdziale Ewangelii Jana Duch Święty skierował myśli uczniów, by „przypomnieli sobie” proroctwo opisujące Bożą gorliwość, a słowo „gorliwy” jest tym samym słowem co „zazdrosny” zarówno w hebrajskim, jak i w grece.

Gorliwość Boga, która jest Jego zazdrością, ukazuje aspekt Bożego charakteru jako Boga zazdrosnego, którego zazdrość objawia się w trzecim i czwartym pokoleniu wobec tych, którzy Go nienawidzą. W drugim rozdziale Ewangelii Jana Duch Święty wskazywał, że oczyszczenie dokonane przez Posłańca Przymierza następuje w czwartym, ostatecznym pokoleniu, choć zawsze pozostają jeszcze niektórzy z trzeciego pokolenia, gdy kielich ostatniego pokolenia się napełnia. To pokolenie jest cudzołożnym plemieniem żmij.

Mojżesz reprezentował czwarte pokolenie; wtedy, w ciągu czterdziestu sześciu dni, otrzymał instrukcje dotyczące wzniesienia świątyni. W tych dniach otrzymał Prawo, które w drugim przykazaniu wskazuje, że zazdrość Boga objawia się w trzecim i czwartym pokoleniu.

W ostatnim pokoleniu starożytnego Izraela została wzniesiona świątynia Kościoła chrześcijańskiego, którą Piotr nazwał "domem duchowym". W tamtym okresie Bóg dwukrotnie objawił swoją zazdrość, gdy w swojej gorliwości oczyścił świątynię. W 1844 roku Bóg wzbudził duchową świątynię Millerystów i raz jeszcze pominął dawny lud wybrany. W tamtej historii Zwiastun Przymierza nagle przyszedł 22 października 1844 roku.

Jego przyjście zostało przygotowane przez posługę Williama Millera. W miarę jak protestanci i milleriści zbliżali się do 22 października 1844 roku, dwie klasy zostały poddane próbie. Próba dla protestantów nadeszła w czasie końca wraz z pojawieniem się pierwszego anioła w 1798 roku. Po sformalizowaniu w 1831 roku poselstwa, które miało „oczyścić i przetopić” synów Lewiego, rozpoczęło się testowanie protestantów, gdy 11 sierpnia 1840 roku poselstwo pierwszego anioła otrzymało moc. 19 kwietnia 1844 roku protestanci oblali tę próbę i stali się córkami Babilonu.

Wówczas przybył drugi anioł i wiara millerystów została poddana próbie, a dokonano oczyszczenia i odsiewu. Gdy poselstwo drugiego anioła zostało wzmocnione na zjeździe obozowym w Exeter w dniach od dwunastego do siedemnastego sierpnia, dokonano próby, która rozdzieliła millerystów na mądrych i głupich.

Tym, co odróżniało mądre od głupich, była oliwa, czyli prorocze przesłanie Wołania o Północy. Gdy 22 października 1844 roku przybył Trzeci Anioł, świątynia została już wzniesiona (w ciągu czterdziestu sześciu lat). Wtedy Posłaniec Przymierza nagle przyszedł do swojej świątyni.

Wtedy to Posłaniec Przymierza rozpoczął swoje dzieło oczyszczania i przetapiania uczniów milleryckich, zidentyfikowanych w trzecim rozdziale Księgi Malachiasza jako synowie Lewiego.

Gdy pierwsze poselstwo anielskie zostało wzmocnione 11 sierpnia 1840 roku, rzesze ludzi przyłączyły się do ruchu millerowskiego. Następnie 19 kwietnia 1844 roku wielka grupa opuściła ruch. Tradycyjnie uważa się, że 22 października 1844 roku około pięćdziesięciu dusz weszło przez wiarę do Miejsca Najświętszego. Zakładając, że liczba ta wynosi około pięćdziesięciu dusz, które początkowo podążyły za światłem trzeciego anioła, co to oznacza, gdy dowiadujemy się, że „wielu”, którzy przyjęli pierwsze i drugie poselstwo anielskie, „odmówiło przyjęcia trzeciego, ostatniego poselstwa próby”?

Anioł Przymierza nagle przyszedł do swojej świątyni i objawił światło dotyczące świątyni w niebie oraz poselstwo trzeciego anioła pięćdziesięciorgu, którzy weszli w doświadczenie trzeciego anioła, lecz początkowo byli rozproszeni. Ich rozczarowanie wtedy było większe niż pierwsze, choć, jak informuje nas Siostra White, nie było ono tak wielkie jak rozczarowanie uczniów po ukrzyżowaniu.

W obu równoległych historiach Chrystus otworzył przed rozczarowanymi swoje prorocze Słowo, a do roku 1850 siostra White stwierdza, że ukazano jej, iż Pan wówczas ponownie wyciągał swoją rękę, aby zgromadzić swój lud.

U krzyża uczniowie zostali rozproszeni i w tamtej historii, trzy dni później, On zaczął gromadzić swoich rozproszonych uczniów. Mniej więcej trzy lata po końcu 1844 roku Chrystus zaczął gromadzić swoje rozproszone stado. W tamtym czasie poprowadził swój lud do rozpoczęcia pracy wydawniczej i do opublikowania drugiej z dwóch tablic Habakuka, która została wykonana pod koniec 1850 roku, a następnie zaczęto ją oferować na sprzedaż w Review and Herald, w styczniu 1851 roku.

Tablica z 1843 roku była materialnym przedstawieniem poselstwa, które oczyściło świątynię, wzniesioną w historii pierwszego i drugiego anielskiego poselstwa. Wraz z nadejściem trzeciego anioła Bóg zamierzył dokończyć swoje dzieło i zabrać swój lud do domu, lecz oni zbuntowali się jak starożytny Izrael i zarówno starożytny, jak i współczesny Izrael zostali wówczas przeznaczeni do wędrówki po pustyni. Gdyby ci adwentyści, którzy początkowo przyjęli światło trzeciego anioła, poszli dalej w wierze, niosąc materialne przedstawienie swojego poselstwa, którym była tablica z 1850 roku, mogliby doprowadzić do drugiego przyjścia Jezusa i pójść do domu. Lecz było im pisane powtórzyć historię Jozuego i Kaleba oraz dziesięciu niewiernych zwiadowców.

Jan Chrzciciel i William Miller przygotowali drogę dla Chrystusa, aby nagle przyszedł i oczyścił lud, który w mocy Ducha Świętego zaniesie poselstwo zbawienia na cały świat. Uczniowie Chrystusa wypełnili swoje zadanie, ale ruch adwentowy w swych początkach tego nie dokonał. Do roku 1856 popadli w stan laodycejski, odrzucili większe światło "siedmiu czasów" i w 1863 roku rozpoczęli proces narastającego buntu aż po rychło nadchodzącą ustawę niedzielną. Bunt z 1863 roku był typologicznie przedstawiony przez bunt dziesięciu zwiadowców. Pod koniec czterdziestu lat wędrówki po pustyni starożytny Izrael został ponownie postawiony przed tą samą próbą, dając tym samym przykład współczesnego Izraela, który zostaje sprowadzony z powrotem do początkowej próby.

Bunt dziesięciu zwiadowców w Kadesz powtórzył się tam po czterdziestu latach. Bunt dziesięciu zwiadowców, który spowodował czterdziestoletnią wędrówkę po pustyni, symbolizuje bunt z 1863 roku, kiedy współczesny Izrael sprowadził na siebie własną wędrówkę po pustyni Laodycei. Pod koniec tych czterdziestu lat starożytny Izrael został ponownie przyprowadzony do Kadesz, co wskazuje, że próba, która oczyściła adwentyzm millerowski podczas buntu w 1863 roku, ma zostać powtórzona, gdy Posłaniec Przymierza znów nagle przyjdzie do swojej świątyni.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.