When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Gdy Pan 11 września 2001 roku przyprowadził swój lud dni ostatecznych z powrotem do "dawnych ścieżek" Jeremiasza, wcześniej już określił zasadę potrójnego zastosowania proroctwa.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

Tak mówi Pan: Stańcie na drogach i patrzcie, i pytajcie o dawne ścieżki, gdzie jest dobra droga, i chodźcie nią, a znajdziecie odpoczynek dla dusz waszych. Lecz oni rzekli: Nie będziemy nią chodzić. Nadto ustanowiłem nad wami strażników, mówiąc: Słuchajcie dźwięku trąby. Lecz oni rzekli: Nie będziemy słuchać. Jeremiasza 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Kiedy Pan przywracał swój lud na dawne ścieżki, znajdowali odpoczynek (późny deszcz), a strażnikom wówczas dawano poselstwo trąby. Wszyscy prorocy najdoskonalej wskazują kres dni ostatecznych, więc poselstwo trąby dni ostatecznych byłoby ostatnią trąbą, czyli siódmą, stanowiącą trzecie biada.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

Kiedy Jego lud ostatnich dni zaczął kroczyć dawnymi ścieżkami, uznano, że cechy pierwszego biada wskazywały na konkretnego symbolicznego przywódcę historycznego (Mahometa), a drugie biada czyniło to samo (Osman). Stwierdzono, że każda z pierwszych czterech trąb również miała określonych symbolicznych przywódców identyfikujących daną trąbę, i następnie uznano, że Osama bin Laden był symbolicznym przywódcą trzeciego biada.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Mohammed był kojarzony z Arabią, a Osman był symbolem Imperium Osmańskiego w Turcji, a Osama bin Laden reprezentował światowy terroryzm islamski, choć, podobnie jak Mohammed, był Arabem.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Uznano również, że pierwsze biada zraniło armie Rzymu, a drugie biada zabiło armie Rzymu. 11 września 2001 r. uznano następnie za moment, w którym islam trzeciego biada zranił armię Rzymu (Stany Zjednoczone), lecz że przy prawie niedzielnym zabije armię Rzymu, gdy Stany Zjednoczone dojdą do swego kresu jako szóste królestwo proroctwa biblijnego i oddadzą swoją suwerenność narodową potrójnemu sojuszowi smoka, bestii i fałszywego proroka.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Uznano, że Stany Zjednoczone są bestią z ziemi z dwoma rogami władzy. Podstawową proroczą cechą bestii z ziemi jest to, że zmienia się z baranka w smoka. W symbolice proroczej rogi oznaczają siłę, a siłą bestii z ziemi były republikanizm i protestantyzm, przedstawione jako dwa rogi tej bestii. Lecz teraz, w czasach ostatecznych, dwie siły bestii z ziemi zmieniły się w potęgę militarną i gospodarczą. 11 września 2001 roku islam trzeciego biada uderzył w ziemię, symbol bestii z ziemi, w Pentagon, symbol jej potęgi militarnej, oraz w bliźniacze wieże w Nowym Jorku, symbol jej siły gospodarczej.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Kiedy również dostrzeżono, że początek historii pierwszego biada i koniec historii drugiego biada oba stanowiły obraz opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, stwierdzono, że wraz z nadejściem trzeciego biada, gdy wielkie budynki Nowego Jorku zostały zburzone, rozpoczął się proces opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

Czy teraz rozchodzi się pogłoska, jakobym twierdziła, że Nowy Jork ma zostać zmieciony przez falę pływową? Tego nigdy nie powiedziałam. Powiedziałam natomiast, patrząc, jak wyrastają tam wielkie budowle, piętro po piętrze: "Jakie straszne sceny rozegrają się, gdy Pan powstanie, by straszliwie wstrząsnąć ziemią! Wówczas spełnią się słowa z Księgi Objawienia 18,1–3." Cały osiemnasty rozdział Księgi Objawienia jest ostrzeżeniem przed tym, co ma przyjść na ziemię. Nie mam jednak żadnego szczególnego światła co do tego, co ma przyjść na Nowy Jork; wiem tylko, że pewnego dnia wielkie budynki tam zostaną powalone za sprawą Bożej mocy, która wywraca i obala. Z otrzymanego światła wiem, że na świecie jest zniszczenie. Jedno słowo od Pana, jedno dotknięcie Jego potężnej mocy i te masywne budowle runą. Rozegrają się sceny, których grozy nie potrafimy sobie wyobrazić. Review and Herald, 5 lipca 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

„Zniszczenie, które jest na świecie”, jest cechą islamu, gdyż jego charakter jest przedstawiany jako Apollyon i Abaddon w rozdziale dziewiątym, wersecie jedenastym Apokalipsy.

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

I mieli nad sobą króla, który jest aniołem bezdennej otchłani, którego imię w języku hebrajskim brzmi Abaddon, a w języku greckim ma imię Apollyon. Objawienie 9:11 (NINE ELEVEN).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

Znaczenie imienia, czyli charakteru, króla, który rządzi islamem, zarówno po hebrajsku, jak i po grecku, wyrażone przez dwa imiona, to „śmierć” i „zniszczenie”, które nadeszły 11 września 2001 roku, gdy runęły wielkie budowle Nowego Jorku. Wówczas zaczęły się wypełniać słowa z osiemnastego rozdziału Objawienia, wersety od pierwszego do trzeciego.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

Zauważono, że pierwsza wzmianka o dzikim człowieku islamu w Księdze Rodzaju używa hebrajskiego słowa oznaczającego „dzikiego arabskiego osła”, które w tym wersecie przetłumaczono jako „dziki człowiek”. Symbolem islamu jest rodzina koniowatych, a w rozdziale dziewiątym Apokalipsy został on również przedstawiony jako koń wojenny. Na świętych tablicach Habakuka, o których lud Boży został poinformowany, że „nie powinny być zmieniane”, islam także był przedstawiony przez konie wojenne.

And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

A anioł Pański rzekł do niej: Oto jesteś brzemienna i urodzisz syna, i nadasz mu imię Izmael, ponieważ Pan usłyszał twoje utrapienie. A on będzie człowiekiem dzikim; jego ręka będzie przeciwko wszystkim, a ręka wszystkich przeciwko niemu; i będzie mieszkał w obecności wszystkich swoich braci. Księga Rodzaju 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

Pierwsza wzmianka o narodzinach Izmaela była związana z „powściągliwością”, która stała się głównym symbolem kojarzonym z islamem.

Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

A Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu dzieci; miała jednak służebnicę, Egipcjankę, imieniem Hagar. I rzekła Saraj do Abrama: Oto Pan nie pozwolił mi rodzić; proszę, zbliż się do mojej służebnicy, może z niej doczekam się potomstwa. I Abram usłuchał głosu Saraj. Księga Rodzaju 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

Już przy pierwszej wzmiance o islamie, jaką stanowią narodziny Izmaela, akcentuje się poddanie. Pojęcie poddania się jest fundamentalne dla religii islamu. Słowo „islam” wywodzi się z dwóch arabskich słów: „salaam”, które oznacza „pokój”, oraz „aslama”, które oznacza „poddawać się” lub „ulec”. Islam uczy, że wierzący powinni poddać swoją wolę woli Allaha (Boga) we wszystkich aspektach życia. Gdy Sara zdała sobie sprawę, że podjęła złą decyzję, zachęcając Abrahama, by wziął Hagar i spłodził Izmaela, uzyskała od Abrahama pozwolenie, by surowo traktować Hagar, co skłoniło Hagar do ucieczki z domu Abrahama. Tam otrzymała posłanie od anioła.

But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

A Abram rzekł do Saraj: Oto twoja służebnica jest w twojej ręce; czyń z nią, jak ci się podoba. A gdy Saraj obeszła się z nią surowo, uciekła od jej oblicza. I znalazł ją Anioł Pana przy źródle wody na pustyni, przy źródle na drodze do Szur. I rzekł: Hagar, służebnico Saraj, skąd przychodzisz i dokąd idziesz? A ona rzekła: Uciekam od oblicza mojej pani Saraj. I rzekł do niej Anioł Pana: Wróć do swojej pani i poddaj się pod jej ręce. I powiedział jej Anioł Pana: Niezmiernie rozmnożę twoje potomstwo, tak że z powodu mnóstwa nie będzie można go policzyć. I rzekł jej Anioł Pana: Oto jesteś brzemienna i urodzisz syna, i nazwiesz go imieniem Izmael, bo Pan usłyszał twoje utrapienie. On będzie człowiekiem dzikim; jego ręka będzie przeciwko wszystkim, a ręka każdego przeciw niemu; i będzie mieszkał naprzeciw wszystkich swoich braci. Księga Rodzaju 16:6–12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

Powściągnięcie islamu, „poddanie”, które oddaje charakter religii islamu, oraz rola islamu są obecne już przy pierwszej wzmiance o Izmaelu i stanowią prorocze DNA islamu ukazanego w trzech biadach Apokalipsy. Gdy Pan przyprowadził swój lud na dawne ścieżki Jeremiasza, rozpoznali też, że „cztery wiatry”, powstrzymywane przez czterech aniołów z siódmego rozdziału Apokalipsy, to właśnie cztery wiatry islamu.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

„Aniołowie wstrzymują cztery wiatry, przedstawione jako rozgniewany koń, który usiłuje wyrwać się i popędzić po obliczu całej ziemi, niosąc na swej drodze zniszczenie i śmierć.” Manuscript Releases, tom 20, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

"Wściekły koń" islamu, będący zarazem "czterema wiatrami", które są "powściągnięte" podczas gdy dokonywane jest zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, niesie "śmierć i zniszczenie" (Abaddon i Apollyon) na swojej "drodze". Tak jak nałożone na Hagar powściągnięcie wpisało ten proroczy atrybut w symbol islamu, tak zarówno cztery wiatry, jak i wściekły koń są powściągnięte, i mając ten fakt na uwadze, zauważono, że początek pierwszego "biada" wskazuje na powściągnięcie nałożone na islam, reprezentowane przez historyczny rozkaz Abubakara.

And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

I nakazano im, aby nie szkodziły trawie na ziemi, ani żadnej zielonej roślinie, ani żadnemu drzewu, lecz tylko tym ludziom, którzy nie mają pieczęci Boga na swoich czołach. Objawienie 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Werset po wersecie, początek drugiego biada, który w potrójnym zastosowaniu trzech biad jest nałożony na początek pierwszego biada, wskazuje na uwolnienie czterech aniołów, którzy w tym wersecie oznaczają uwolnienie drugiego wielkiego dżihadu islamu.

Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

Mówiąc do szóstego anioła, który miał trąbę: Uwolnij czterech aniołów związanych nad wielką rzeką Eufratem. Objawienie 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Zatem zrozumiano, że na początku trzeciego biada islam będzie zarówno uwolniony, jak i powstrzymany, co jest właśnie świadectwem Siostry White.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

W owym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegać końca, na ziemię przyjdzie ucisk, a narody będą rozgniewane, jednak powstrzymywane, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. W tym czasie spadnie 'późny deszcz', czyli ochłoda od oblicza Pana, aby dodać mocy doniosłemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych do wytrwania w czasie, gdy zostanie wylanych siedem ostatnich plag. Wczesne Pisma, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

Gdy zbadano zapis historyczny islamu, stwierdzono, że działania wojenne i dokonania arabskiego islamu z okresu pierwszego „biada” są w islamie rozumiane jako „pierwszy wielki dżihad”, a działania wojenne Imperium Osmańskiego, które rozpoczęły się, gdy czterej aniołowie zostali uwolnieni, są w islamie rozumiane jako „drugi wielki dżihad”. Zgodnie z potrójnym zastosowaniem islam uważa, że trzeci i ostatni wielki dżihad rozpoczął się 11 września 2001 roku. Jak kiedyś napisał William Miller: „Historia i proroctwo zgadzają się ze sobą.”

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

Zastosowanie „linia po linii” uwolnienia i jednoczesnego powściągnięcia, przedstawione poprzez nałożenie na siebie początkowej proroczej linii pierwszego i drugiego „biada”, zostało w pełni potwierdzone przez Ducha Proroctwa, a bezpośrednio po tym, jak islam uderzył 11 września 2001 roku, prezydent George W. Bush nałożył ogólnoświatowe powściągnięcie na islam, rozpoczynając swoją wojnę z terroryzmem. Jednoczesne uwalnianie i powściąganie „gniewnego konia” islamu zostało potwierdzone przez Biblię, Ducha Proroctwa, a także historię.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

Ci, którzy „idą za Barankiem” z powrotem na millerowskie stare ścieżki, odnajdują „odpocznienie”, którym jest późny deszcz, który — jak wskazuje siostra White — zaczyna się, gdy narody są rozgniewane, lecz powstrzymywane, tak jak było 11 września 2001 roku.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

W owym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegać końca, na ziemię przyjdzie ucisk, a narody będą rozgniewane, jednak powstrzymywane, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. W tym czasie spadnie 'późny deszcz', czyli ochłoda od oblicza Pana, aby dodać mocy doniosłemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych do wytrwania w czasie, gdy zostanie wylanych siedem ostatnich plag. Wczesne Pisma, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

Ci, którzy „idą za Barankiem” z powrotem na millerowskie stare ścieżki, odnajdują „odpocznienie”, którym jest późny deszcz; siostra White wskazuje, że zaczyna się on, gdy potężny anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy zstąpił 11 września 2001 roku.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

"Późny deszcz ma spaść na lud Boży. Potężny anioł ma zstąpić z nieba, a cała ziemia ma zostać oświecona jego chwałą." Review and Herald, 21 kwietnia 1891 r.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

Ów potężny anioł zstąpił, gdy budynki Nowego Jorku runęły, rozpoczęło się pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, a późny deszcz zaczął pokrapywać. Ci, którzy zostali poprowadzeni z powrotem na dawne ścieżki Jeremiasza i znaleźli „odpoczynek”, którym jest późny deszcz, rozpoznali wówczas, że Izajaszowe „odpoczynek i pokrzepienie” to także późny deszcz, ale było to również rozpoznanie próby, która 11 września 2001 roku stanęła przed ludem Bożym, a zwłaszcza przed „mężami szydercami”, którzy „rządzili Jerozolimą”. Zrozumieli, że próba była podwójna, gdyż reprezentowała poselstwo islamu trzeciego biada i, co równie ważne, reprezentowała biblijną metodologię, która ustanowiła poselstwo późnego deszczu.

To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

Do których rzekł: To jest odpoczynek, przez który możecie dać wytchnienie utrudzonym; i to jest pokrzepienie; lecz nie chcieli słuchać. Lecz słowo Pana stało się dla nich: nakaz za nakazem, nakaz za nakazem; linia za linią, linia za linią; tu trochę, tam trochę; aby poszli, upadli wstecz, zostali rozbici, usidleni i pojmani. Przeto słuchajcie słowa Pana, wy szydercy, którzy rządzicie tym ludem, który jest w Jerozolimie. Izajasz 28:12–14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Kroczenie starymi ścieżkami pozwoliło ludowi Bożemu czasów ostatecznych dostrzec, że przypowieść o dziesięciu pannach, która „ilustruje doświadczenie ludu adwentystycznego”, miała zostać powtórzona „co do joty” w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Świadectwo historii, w której przypowieść po raz pierwszy się wypełniła, wskazywało, że drugi rozdział Księgi Habakuka był bezpośrednio powiązany z przypowieścią i stanowił jej część. Dlatego „spór” z drugiego rozdziału Habakuka przedstawiał próbę odpocznienia i pokrzepienia, której szydercy nie chcieli słuchać. Gdy wierni badacze Biblii nadal zgłębiali stare ścieżki, uświadomili sobie, że nie tylko przypowieść o dziesięciu pannach i drugi rozdział Księgi Habakuka były tym samym proroctwem, lecz także rozdział dwunasty Księgi Ezechiela.

“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

Fragment proroctwa Ezechiela był również źródłem siły i pociechy dla wierzących: 'Słowo Pana przyszło do mnie, mówiąc: Synu człowieczy, cóż to za przysłowie macie w ziemi Izraela, mówiące: Dni się przeciągają, a każde widzenie zawodzi? Przeto powiedz im: Tak mówi Pan Bóg. . . . Nadchodzą dni i spełnienie każdego widzenia. . . . Ja będę mówił, a słowo, które wypowiem, spełni się; nie będzie już odwlekane.' 'Dom Izraela mówi: Widzenie, które on widzi, jest na wiele dni naprzód, a prorokuje o czasach dalekich. Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Żadne z moich słów nie będzie już odwlekane, lecz spełni się słowo, które wypowiedziałem.' Ezechiela 12:21-25, 27, 28. Wielki bój, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

Okres opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, ukazany przez ruch adwentowy z lat 1840–1844, przedstawia czas dni ostatecznych, kiedy „wypełnienie każdego widzenia” „nastąpi”. Historia prorocza pierwszego biada, nałożona na historię proroczą drugiego biada, wskazuje historię proroczą trzeciego biada, która jest historią proroczą opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Jest to także historia lat 1840–1844. To także historia, w której dokonuje się dzieło posłańca, który przygotowuje drogę Posłańcowi Przymierza. To historia, w której dwa rogi bestii z ziemi przechodzą przemianę od szóstego ku „ósmemu”, który „jest z siedmiu”. To historia, w której dwaj prorocy zostają zabici na ulicy, w rozdziale jedenastym Apokalipsy.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Jednak równie istotny jest fakt, że ponieważ Słowo Boże nigdy nie zawodzi, a zgodnie z zasadą, iż wszyscy prorocy mówią więcej o dniach ostatecznych niż o jakimkolwiek innym okresie, 11 września 2001 r. „dni prorocze są bliskie”, w których „słowa, które” Bóg wypowiedział, „spełnią się” i „nie będą już dłużej odwlekane”.

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

Bunt z 1863 roku skazał adwentyzm laodycejski na tułaczkę po pustyni, aż wszyscy pomarli. Pan powrócił do tej historii 11 września 2001 roku, tak jak uczynił to w przypadku starożytnego Izraela w Kadesz.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Pierwsza wizyta w Kadesz doprowadziła do buntu dziesięciu zwiadowców i zapoczątkowała czas błąkania się po pustyni. Pod koniec czterdziestu lat wrócili do Kadesz i tam Mojżesz uderzył w Skałę po raz drugi i został powstrzymany przed wejściem do Ziemi Obiecanej, lecz oni weszli z Jozuem. 11 września 2001 roku wyznacza ostatnie pokolenie, a Bóg nie będzie już dłużej zwlekał ze swoim Słowem.

We will address this fact in the next article.

Zajmiemy się tym faktem w następnym artykule.

“The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

Dzieje pustynnego życia Izraela zostały spisane dla dobra Izraela Bożego aż do końca czasów. Boże postępowanie z wędrowcami pustyni we wszystkich ich przemarszach w tę i z powrotem, w ich narażeniu na głód, pragnienie i znużenie, a także w uderzających przejawach Jego mocy ku ich wybawieniu, stanowi boską przypowieść, pełną ostrzeżeń i pouczeń dla Jego ludu we wszystkich wiekach. Różnorodne doświadczenia Hebrajczyków były szkołą przygotowania do ich obiecanego domu w Kanaanie. Bóg pragnie, aby Jego lud w tych ostatnich dniach, z pokornymi sercami i duchami skłonnymi do nauki, rozważał ogniste próby, przez które przeszedł starożytny Izrael, aby został pouczony w przygotowaniu do niebiańskiego Kanaanu.

“The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

Skała, która na rozkaz Boga, gdy w nią uderzono, wytrysnęła żywe wody, była symbolem Chrystusa, uderzonego i zranionego, aby przez Jego krew przygotowane zostało źródło dla zbawienia ginącego człowieka. Jak skała została raz uderzona, tak Chrystus miał być „raz ofiarowany, aby ponieść grzechy wielu”. Lecz gdy Mojżesz nierozważnie uderzył w skałę w Kadesz, piękny symbol Chrystusa został zaciemniony. Nasz Zbawiciel nie miał być złożony w ofierze po raz drugi. Skoro wielka ofiara została złożona tylko raz, wystarczy, by ci, którzy szukają błogosławieństw Jego łaski, prosili w imieniu Jezusa — wylewali pragnienia serca w modlitwie pokutnej. Taka modlitwa przywiedzie przed Pana Zastępów rany Jezusa, a wtedy na nowo popłynie życiodajna krew, symbolizowana przez wypływ wody żywej dla spragnionego Izraela.

“Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

Jedynie przez żywą wiarę w Boga i pokorne posłuszeństwo Jego przykazaniom człowiek może mieć nadzieję zyskać uznanie u Boga. W czasie tamtego potężnego cudu w Kadesz Mojżesz, znużony nieustannym szemraniem i buntem ludu, stracił z oczu swego Wszechmocnego Pomocnika; nie posłuchał polecenia: 'Przemówcie do skały, a ona wyda wodę;' i pozbawiony Bożej mocy został pozostawiony sam sobie, by splamić swoją kartę życia wybuchem gniewu i ludzkiej słabości. Człowiek, który powinien był i mógł pozostać czysty, niezachwiany i bezinteresowny aż do końca swego dzieła, w końcu uległ. Bóg został znieważony przed zgromadzeniem Izraela, gdy mógł być uczczony, a Jego imię uwielbione.

“The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

"Wyrok natychmiast wydany na Mojżesza był nader dotkliwy i upokarzający — że on wraz ze zbuntowanym Izraelem musi umrzeć, zanim przekroczy Jordan. Czyż jednak człowiek ma twierdzić, że Pan postąpił surowo ze swoim sługą za to jedno przewinienie? Bóg uczcił Mojżesza, jak nie uczcił żadnego innego wówczas żyjącego człowieka. Raz po raz bronił jego sprawy. Wysłuchiwał jego modlitw i rozmawiał z nim twarzą w twarz, jak człowiek rozmawia z przyjacielem. Właśnie w proporcji do światła i wiedzy, jakich Mojżesz dostąpił, wzrastał ciężar jego winy." Signs of the Times, 7 października 1880.