In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.
W ostatnim pokoleniu ludu, który jest pomijany, rozpoznaje się pewne prorocze cechy. Są więc pokoleniem żmij, gdyż ukształtowali charakter Szatana. Są pokoleniem cudzołożników, ponieważ nawiązali nieuświęcone związki z wrogami Boga. Doszli do punktu, w którym widzą, lecz nie rozumieją; słyszą, lecz nie pojmują, gdyż są nienawróceni, co jest przedstawiane jako pogrubienie ich serc. Mojżesz jako pierwszy poruszył to zjawisko.
And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.
I zwołał Mojżesz całego Izraela i rzekł do nich: Widzieliście wszystko, co Pan uczynił na waszych oczach w ziemi Egiptu faraonowi, wszystkim jego sługom i całej jego ziemi; wielkie doświadczenia, które widziały wasze oczy, znaki i te wielkie cuda. Lecz Pan aż do dnia dzisiejszego nie dał wam serca, aby rozumieć, oczu, aby widzieć, i uszu, aby słyszeć. Księga Powtórzonego Prawa 29:2-4.
In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.
W pierwszej wzmiance o laodycejskim zjawisku widzenia i słyszenia to, czego lud Boży nie potrafi dostrzec, to znaki i cuda swojej historii założycielskiej. Jeremiasz określa to zjawisko jako cechę „głupich panien” w dniach ostatecznych oraz jako wyraz ich odmowy przyjęcia poselstw trzech aniołów, których początek stanowi wezwanie pierwszego anioła do bojaźni przed Bogiem Stwórcą. Z powodu tego buntu nie otrzymują późnego deszczu.
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.
Oznajmijcie to w domu Jakuba i ogłoście w Judzie, mówiąc: Słuchajcie tego teraz, ludu głupi i bez rozumu; macie oczy, a nie widzicie; macie uszy, a nie słyszycie. Czy nie boicie się mnie? — mówi Pan. — Czy nie zadrżycie przed moją obecnością? Ja uczyniłem piasek granicą morzu na wieczne postanowienie, aby go nie przekroczyło; choć jego fale się burzą, nie przemogą; choć ryczą, nie przejdą ponad nią. Lecz ten lud ma serce krnąbrne i buntownicze; zbuntowali się i odeszli. Nie mówią też w swoim sercu: Bójmy się teraz Pana, naszego Boga, który daje deszcz w swoim czasie, zarówno wczesny, jak i późny; zachowuje nam wyznaczone tygodnie żniwa. Wasze nieprawości odwróciły te rzeczy, a wasze grzechy wstrzymały od was dobro. Jeremiasza 5:20–25.
Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.
Ezechiel nazywa tych, którzy przejawiają cechy opisane jako widzenie bez zrozumienia, domem buntowniczym. Są domem buntowniczym, który nie chce dostrzec historii swoich fundamentów, są głupimi pannami, nienawróconymi, ponieważ odrzucają poselstwo pierwszego anioła, co oznacza odrzucenie ich wszystkich, gdyż jeśli nie przyjmiesz poselstwa pierwszego anioła, nie możesz przyjąć ani drugiego, ani trzeciego. W takim stanie późny deszcz zostaje wstrzymany względem tych panien w czasie późnego deszczu. Po tym, jak Jezus poruszył tę cechę w swojej wypowiedzi, przystąpił do przedstawienia przypowieści o siewcy.
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.
Lecz błogosławione są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą. Bo zaprawdę powiadam wam: wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło zobaczyć to, co wy widzicie, a nie zobaczyli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy więc słuchajcie przypowieści o siewcy. Gdy ktoś słucha słowa o królestwie, a go nie rozumie, przychodzi Zły i porywa to, co zostało zasiane w jego sercu. To jest ten, u którego ziarno padło przy drodze. A ten, kto przyjął ziarno na miejsca skaliste, to ten, który słucha słowa i zaraz z radością je przyjmuje; lecz nie ma w sobie korzenia, jest tylko do czasu; a gdy z powodu słowa przychodzi ucisk lub prześladowanie, zaraz się gorszy. Ten zaś, który przyjął ziarno między ciernie, to ten, który słucha słowa; lecz troska tego świata i zwodniczość bogactwa zagłuszają słowo i staje się bezowocny. A ten, który przyjął ziarno w dobrą ziemię, to ten, który słucha słowa i rozumie je; ten też wydaje owoc i przynosi: jeden stokrotny, inny sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny. Podał im też inną przypowieść, mówiąc: Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre ziarno na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał kąkolu między pszenicę i odszedł. A gdy źdźbło wzeszło i wydało kłos, wtedy ukazał się też kąkol. Przyszli więc słudzy gospodarza i rzekli do niego: Panie, czy nie posiałeś dobrego ziarna na swojej roli? Skąd więc ma kąkol? On im odpowiedział: To uczynił nieprzyjaciel. Słudzy rzekli mu: Czy chcesz więc, abyśmy poszli i zebrali go? Lecz on rzekł: Nie; abyście, zbierając kąkol, nie powyrywali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obu rosnąć razem aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw kąkol i powiążcie go w snopy na spalenie, a pszenicę zgromadźcie do mego spichlerza. Mateusza 13:16-30.
The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.
Głupcy to kąkol, a mądrzy to pszenica. W przypowieści o dziesięciu pannach to posiadanie oliwy ujawnia różnicę między dwiema klasami, a w przypadku pszenicy i kąkolu opiera się ona na tym, czy zrozumiane zostało nasienie, którym jest Słowo. Pierwsza wzmianka u Mojżesza o klasie, która nie będzie widzieć, a więc rozumieć, określa przesłanie, które ma być zrozumiane, jako znaki i cuda historii założycielskiej. Ostatnia prorocza wzmianka o elementach ślepoty domu przekornego u Ellen White wskazuje, że tym, co zostało ukazane oczom błogosławionym, by ujrzeć to, czego pragnęli wszyscy sprawiedliwi, była historia ruchu millerowskiego.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
Wszystkie poselstwa dane w latach 1840–1844 mają teraz być głoszone z mocą, ponieważ wielu ludzi straciło orientację. Poselstwa te mają dotrzeć do wszystkich kościołów.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.
"Chrystus powiedział: 'Błogosławione są wasze oczy, bo widzą; i wasze uszy, bo słyszą. Bo zaprawdę powiadam wam, że wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli' [Mateusza 13:16, 17]. Błogosławione są oczy, które widziały to, co ujrzano w latach 1843 i 1844." Manuscript Releases, tom 21, 436, 437.
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.
Jezus zawsze ilustruje koniec początkiem, a pierwsza i ostatnia wzmianka o tych, którzy mają oczy, lecz nie widzą ani nie rozumieją, wskazują, że podstawowa historia domu buntowniczego jest tym, czego się nie widzi, i dlatego zostaje odrzucona, co w konsekwencji uniemożliwia nierozumnym rozpoznanie późnego deszczu. Historia lat 1840–1844 została przedstawiona typologicznie przez wybawienie starożytnego Izraela z egipskiej niewoli. Niepowodzenie starożytnego Izraela w przejściu wstępnej próby doprowadziło ich do Kadesz, gdzie przyjęli fałszywe sprawozdanie dziesięciu zwiadowców i wybrali nowego wodza, aby poprowadził ich z powrotem do Egiptu. Czterdzieści lat później zostali z powrotem doprowadzeni do Kadesz, a Mojżesz zawiódł, uderzając w Skałę po raz drugi.
Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.
Choć Mojżesz zawiódł, Jozue mimo wszystko poprowadził ich do Ziemi Obiecanej. Ostatniej próbie w Kadesz towarzyszył poważny bunt, ponieważ Jezus zawsze ilustruje koniec początkiem, a bunt dziesięciu zwiadowców w Kadesz na początku czterdziestu lat, podobnie jak ten w Kadesz pod koniec czterdziestu lat, również ilustrują wielki bunt w Kadesz. Jednak pomimo buntu Mojżesza w Kadesz, wizja wejścia do Ziemi Obiecanej nie była już dłużej odwlekana.
In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.
Podczas buntu z 1863 roku, który doprowadził do nasilenia buntu w 1888 roku, co z kolei doprowadziło do nasilenia buntu w 1919 roku, a ostatecznie kulminowało buntem z 1957 roku, Jezus przyprowadził adwentyzm laodycejski z powrotem do Kadesz. Sprowadził go z powrotem do historii, w której przybył trzeci anioł i rozpoczął proces próby, który ostatecznie ujawnił bunt z 1863 roku oraz skazanie na tułaczkę na pustyni Laodycei. Trzeci anioł wkroczył w końcowy okres historii adwentyzmu laodycejskiego 11 września 2001 roku, gdy zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia, który jest trzecim aniołem. Wówczas ogłosił, że Babilon upadł, co zostało zobrazowane przez strącenie wieży Nimroda, gdy w Nowym Jorku runęły wieże.
“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.
"Poselstwo trzeciego anioła nie zostanie zrozumiane; światło, które rozjaśni ziemię swoją chwałą, zostanie nazwane fałszywym światłem przez tych, którzy odmawiają kroczyć w jego postępującej chwale." Review and Herald, 27 maja 1890.
As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”
Jak było ze starożytnym Izraelem, tak też jest ze współczesnym Izraelem. Pokolenie, które było świadkiem 11 września 2001 roku, jest ostatnim pokoleniem. Jezus powiedział w dwudziestym pierwszym rozdziale Ewangelii Łukasza o „tym pokoleniu” i utożsamił to pokolenie z tymi, którzy będą żyli, gdy przeminą niebo i ziemia, co nastąpi przy Jego Powtórnym Przyjściu. To pokolenie, które dożyje powrotu Chrystusa, rozpozna znak dowodzący im, że są ostatnim pokoleniem. Będą wiedzieć i rozumieć, że to oni żyją w czasie, gdy „spełnienie każdego widzenia” nie jest już „odwlekane.”
As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.
Gdy Jezus wychodził ze świątyni wraz z uczniami, poprosili Go, by wyjaśnił, co miał na myśli, mówiąc o zniszczeniu świątyni. Ten dialog odzwierciedlał rozmowę, jaką Jego uczniowie prowadzą w ostatnim pokoleniu. Uczniowie pragnęli zrozumieć, co miał na myśli, gdy wielokrotnie nauczał, że laodycejski kościół adwentystyczny zostanie zmieciony w czasie wprowadzenia wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, gdy czciciele w nim zostaną wypluci z Jego ust i nie będą już tymi, którzy przemawiają w Jego imieniu.
In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.
Odpowiadając uczniom, Jezus opisał zniszczenie Jerozolimy i następującą po nim historię, aż do końca świata. Po przedstawieniu zarysu dziejów do dziewiętnastego wersetu podejmuje temat zniszczenia Jerozolimy — zniszczenia, które mogło nastąpić w momencie ukrzyżowania, lecz w Bożym miłosierdziu i długiej cierpliwości zostało odłożone na około czterdzieści lat. Pod koniec tych czterdziestu lat pozostałaby resztka, która uniknęłaby zagłady, ale tylko jeśli rozpoznałaby znak, który wtedy dał.
In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Na początku historii starożytnego Izraela był czterdziestoletni okres, który rozpoczął się sądem nad buntem dziesięciu zwiadowców, odroczonym na czterdzieści lat dzięki wstawiennictwu Mojżesza. U kresu historii starożytnego Izraela był sąd nad buntem przeciwko krzyżowi, odroczony na czterdzieści lat dzięki wstawiennictwu Chrystusa, Jego cierpliwości i miłosierdziu. W obu tych dziejach była resztka, która ocalała. Jezus zawsze ilustruje koniec jakiejś rzeczy jej początkiem.
Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”
Jezus odniósł się do znaku związanego ze zniszczeniem Jerozolimy i określił go jako „dni pomsty”.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
A gdy ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wtedy wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; a ci, którzy są w jej obrębie, niech z niej wyjdą; a ci, którzy są w okolicy, niech do niej nie wchodzą. Będą to bowiem dni pomsty, aby się wypełniło wszystko, co jest napisane. Łukasza 21:20-22.
The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.
„Dzień pomsty” to siedem ostatnich plag i z tego powodu siostra White wiąże zniszczenie Jerozolimy z Bożym sądem wykonawczym w czasach ostatecznych.
Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.
Zbliżcie się, narody, aby słuchać; słuchajcie, ludy: niech ziemia słucha i wszystko, co jest na niej; świat i wszystko, co z niego wychodzi. Albowiem gniew Pana jest nad wszystkimi narodami, a Jego zapalczywość nad wszystkimi ich wojskami: wydał je całkowitej zagładzie, oddał je na rzeź. Ich zabici także będą wyrzuceni, a smród uniesie się z ich zwłok, i góry rozpłyną się od ich krwi. A wszystkie zastępy niebios rozpadną się, a niebiosa zostaną zwinięte jak zwój; a cały ich zastęp opadnie jak liść opadający z winorośli i jak spadająca figa z figowca. Bo mój miecz zostanie obmyty w niebiosach; oto zstąpi na Idumeę i na lud mojego przekleństwa, na sąd. Miecz Pana napełniony jest krwią, utuczony tłuszczem, i krwią jagniąt i kozłów, tłuszczem nerek baranów; albowiem Pan ma ofiarę w Bozrah i wielką rzeź w ziemi Idumei. I jednorożce zstąpią z nimi, a cielce z bykami; a ich ziemia będzie przesiąknięta krwią, a ich proch nasyci się tłuszczem. Bo jest to dzień pomsty Pana, rok odpłaty za sprawę Syjonu. Izajasza 34:1–8.
Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”
Jezus wygłosił swoje pierwsze publiczne wystąpienie w Nazarecie, ogłaszając się Mesjaszem. To wystąpienie było profetycznie określone przez zasadę pierwszej wzmianki. Czytanie, które wybrał, wskazywało, że Jego dzieło obejmuje ogłoszenie "dnia pomsty Pana", co według Izajasza jest także "rokiem odpłat za sprawę Syjonu".
It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.
To w Nazarecie Chrystus rozpoczął swoją publiczną posługę i ogłosił się Mesjaszem. Wtedy ci, którzy słyszeli Jego słowa, lecz nie rozumieli, usiłowali Go zabić, próbując strącić Go z góry. Początek Jego posługi naznaczony był próbą zabicia Go przez ludzi z Jego rodzinnego miasta, a na końcu Jego posługi Jego lud Go zabił. Jego posługa polegała na tym, by objawić się jako Mesjasz, którym stał się, gdy został namaszczony podczas swojego chrztu. Podczas Jego chrztu zstąpił boski symbol, aby potwierdzić spełnienie przepowiedni o przyjściu Mesjasza. 11 sierpnia 1840 roku zstąpił boski symbol, aby potwierdzić zapowiedź poselstwa próby tamtej historii. A 11 września 2001 roku zstąpił boski symbol, aby potwierdzić zapowiedziane poselstwo tamtej historii, którym jest poselstwo późnego deszczu.
“After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
"Po dwóch dniach pracy wśród Samarytan Jezus ich opuścił, aby kontynuować swoją podróż do Galilei. Nie zatrzymał się w Nazarecie, gdzie spędził swoją młodość i wczesne lata dorosłego życia. Jego przyjęcie w tamtejszej synagodze, gdy ogłosił się Namaszczonym, było tak nieprzychylne, że postanowił szukać bardziej owocnych pól, by głosić tym, którzy będą słuchać, i przemawiać do serc, które przyjmą jego przesłanie. Oświadczył swoim uczniom, że prorok nie ma czci we własnej ojczyźnie. To powiedzenie wyraża tę naturalną niechęć, jaką wielu ludzi odczuwa do uznania jakiegokolwiek wspaniałego, godnego podziwu rozwoju u kogoś, kto bez ostentacji żył pośród nich i kogo dobrze znali od dzieciństwa. A jednocześnie ci sami ludzie potrafią popaść w dzikie podniecenie z powodu pretensji przybysza i awanturnika." Duch proroctwa, tom 2, 151.
In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.
W dwudziestym pierwszym rozdziale Ewangelii Łukasza Chrystus wskazuje sto czterdzieści cztery tysiące — ostatnie pokolenie, które nie umrze. Czyni to, przedstawiając historię, która zaczęła się podczas Jego ostatniej wizyty w tym, co wcześniej było domem Jego Ojca, a potem stało się domem Żydów. W opowieści o dziejach, którą Jezus zaczął przedstawiać, doszedł do momentu, w którym Jerozolima oraz świątynia, o którą pytali uczniowie, miały zostać zniszczone (70 r. n.e.). Określił to zniszczenie mianem "dni pomsty", które stanowiły część Jego wstępnej zapowiedzi misji. "Dni pomsty" oznaczały nie tylko zniszczenie Jerozolimy w roku 70, lecz także czas gniewu Bożego, ukazany w siedmiu ostatnich plagach.
For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.
Albowiem to jest dzień Pana, Boga Zastępów, dzień pomsty, aby pomścił się na swych nieprzyjaciołach; miecz będzie pożerał, nasyci się i upije ich krwią; albowiem Pan, Bóg Zastępów, ma ofiarę w krainie północnej nad rzeką Eufratem. Jeremiasza 46:10.
The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.
„Dzień pomsty” przeciwko Babilonowi, przedstawiony przez „ofiarę w krainie północnej nad rzeką Eufrat”, rozpoczyna się wraz z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną.
Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.
Z powodu gniewu Pana nie będzie zamieszkany, lecz będzie całkowicie spustoszony; każdy, kto przechodzi obok Babilonu, zdumieje się i będzie gwizdał z powodu wszystkich jej plag. Ustawcie się do boju przeciw Babilonowi dokoła; wszyscy, co napinacie łuk, strzelajcie do niej, nie szczędźcie strzał, bo zgrzeszyła przeciw Panu. Wykrzykujcie przeciw niej dokoła; podała rękę; upadły jej fundamenty, zwalone są jej mury, gdyż to pomsta Pana: pomścijcie się na niej; jak ona uczyniła, tak jej uczyńcie. Wytrąćcie z Babilonu siewcę i tego, kto włada sierpem w czasie żniwa; z powodu miecza gnębiciela każdy zwróci się do swego ludu i każdy ucieknie do swojej ziemi. Izrael jest rozproszoną owcą; lwy go rozpędziły: najpierw król Asyrii go pożarł, a na końcu ten Nabuchodonozor, król Babilonu, połamał jego kości. Przeto tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto ukarzę króla Babilonu i jego ziemię, jak ukarałem króla Asyrii. I przyprowadzę Izraela z powrotem do jego siedziby; będzie się paść na Karmelu i Baszanie, a jego dusza nasyci się na górze Efraima i w Gileadzie. W owych dniach i w owym czasie, mówi Pan, będzie się szukać nieprawości Izraela, lecz nie będzie jej; i grzechów Judy, ale nie będą znalezione, bo odpuszczę tym, których zachowam. Wyrusz przeciw ziemi Merataim, przeciw niej, i przeciw mieszkańcom Pekod; spustosz i doszczętnie ich wytracaj, mówi Pan, i czyń zgodnie ze wszystkim, co ci nakazałem. Słychać w kraju odgłos bitwy i wielkiego zniszczenia. Jakże rozłupany i złamany jest młot całej ziemi! Jakże Babilon stał się spustoszeniem wśród narodów! Zastawiłem na ciebie sidła i także zostałeś schwytany, o Babilonie, a nie wiedziałeś; zostałeś znaleziony i też pochwycony, bo sprzeciwiałeś się Panu. Pan otworzył swą zbrojownię i wyprowadził oręż swego gniewu, gdyż to jest dzieło Pana, Boga Zastępów, w ziemi Chaldejczyków. Nadciągnijcie przeciw niej od najdalszej granicy, otwórzcie jej spichlerze; usypcie z niej sterty i doszczętnie ją zniszczcie; niech nic z niej nie zostanie. Zabijcie wszystkie jej byki; niech schodzą na rzeź. Biada im! bo nadszedł ich dzień, czas ich nawiedzenia. Głos uciekających i uchodzących z ziemi Babilonu, aby ogłosić na Syjonie pomstę Pana, naszego Boga, pomstę jego świątyni. Zwołajcie łuczników przeciw Babilonowi; wszyscy, co napinacie łuk, obozujcie przeciw niej dokoła; niech nikt z niej nie ujdzie. Odpłaćcie jej według jej czynu; według wszystkiego, co uczyniła, uczyńcie jej, gdyż pyszniła się przeciw Panu, przeciw Świętemu Izraela. Jeremiasza 50:13-29.
The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.
Zburzenie Jerozolimy w roku 70 n.e. reprezentuje sąd wykonawczy nad nierządnicą Babilonu, który rozpoczyna się wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych. Jezus wiedział, że identyfikuje rok 70 n.e. jako wkrótce nadchodzące prawo niedzielne, gdyż On jest autorem swego Słowa i On jest Słowem. Ważne jest rozpoznać kontekst proroctwa, które Jezus przedstawia w dwudziestym pierwszym rozdziale Ewangelii Łukasza, aby zrozumieć, jaki znak wskazuje, że nadeszło ostatnie pokolenie.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.
Przyjście Chrystusa nastąpi w najciemniejszym okresie historii tej ziemi. Dni Noego i Lota ukazują stan świata tuż przed przyjściem Syna Człowieczego. Pismo Święte, wskazując na ten czas, oświadcza, że szatan będzie działał z całą mocą i 'wszelką zwodniczością nieprawości'. 2 Tesaloniczan 2:9, 10. Jego działanie widać wyraźnie w szybko narastającej ciemności, w mnóstwie błędów, herezji i zwiedzeń tych ostatnich dni. Szatan nie tylko bierze świat w niewolę, ale jego zwiedzenia zakwaszają kościoły wyznające imię naszego Pana Jezusa Chrystusa. Wielkie odstępstwo przerodzi się w ciemność głęboką jak o północy. Dla ludu Bożego będzie to noc próby, noc płaczu, noc prześladowań ze względu na prawdę. Lecz z tej nocy ciemności zabłyśnie Boże światło.
“He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.
On sprawia, by 'światłość zabłysła z ciemności.' 2 List do Koryntian 4:6. Gdy 'ziemia była bezkształtna i pusta, a ciemność była nad powierzchnią toni,' 'Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód. I rzekł Bóg: Niech stanie się światłość; i stała się światłość.' Księga Rodzaju 1:2, 3. Tak też w nocy duchowej ciemności rozbrzmiewa słowo Boże: 'Niech stanie się światłość.' Do swego ludu mówi: 'Powstań, zajaśniej, bo przyszła twoja światłość, a chwała Pana wzeszła nad tobą.' Księga Izajasza 60:1.
“‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.
„Oto — mówi Pismo — ciemność okryje ziemię, a gęsty mrok — ludy; lecz nad tobą wzejdzie Pan, a Jego chwała ukaże się nad tobą”. Werset 2. Chrystus, odblask chwały Ojca, przyszedł na świat jako jego światłość. Przyszedł, aby przedstawić ludziom Boga, a o Nim jest napisane, że został namaszczony „Duchem Świętym i mocą” i „chodził, czyniąc dobrze”. Dzieje Apostolskie 10:38. W synagodze w Nazarecie powiedział: „Duch Pana jest nade Mną, ponieważ namaścił Mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał Mnie, abym uleczył złamanych na sercu, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie i niewidomym przejrzenie, abym wypuścił uciśnionych na wolność, abym ogłosił rok przyjemny Pana”. Łukasz 4:18, 19. Taką pracę powierzył swoim uczniom. „Wy jesteście światłem świata” — powiedział. „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie”. Mateusz 5:14, 16. Prorocy i królowie, 217, 218.