Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.
Siostra White określa wkrótce nadchodzącą ustawę niedzielną jako „znak”, którego typem były wojska Rzymu otaczające Jerozolimę w roku 66, i tym samym wskazuje klasę, która ma oczy, lecz nie widzi, i uszy, lecz nie słyszy.
“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?
Wieczność rozciąga się przed nami. Kurtyna wkrótce się podniesie. My, którzy znajdujemy się w tym uroczystym, odpowiedzialnym położeniu, co czynimy, o czym myślimy, skoro kurczowo trzymamy się naszego egoistycznego umiłowania wygody, podczas gdy wokół nas giną dusze? Czy nasze serca stały się zupełnie nieczułe? Czy nie czujemy ani nie rozumiemy, że mamy do wykonania dzieło dla zbawienia innych? Bracia, czy należycie do tych, którzy, mając oczy, nie widzą, a mając uszy, nie słyszą? Czy na próżno Bóg dał wam poznanie swojej woli? Czy na próżno posyłał wam ostrzeżenie za ostrzeżeniem? Czy wierzycie oświadczeniom prawdy wiecznej dotyczącym tego, co ma wkrótce przyjść na ziemię, czy wierzycie, że nad ludem zawisły sądy Boże, i czy możecie nadal siedzieć spokojnie, leniwi, beztroscy, kochający przyjemności?
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
„Teraz nie jest czas dla ludu Bożego, aby przywiązywać swoje serca do świata ani gromadzić tu swoich skarbów. Nie jest daleki czas, gdy, podobnie jak pierwsi uczniowie, będziemy zmuszeni szukać schronienia w opuszczonych i odosobnionych miejscach. Tak jak oblężenie Jerozolimy przez wojska rzymskie było sygnałem do ucieczki dla chrześcijan w Judei, tak objęcie władzy przez nasz naród poprzez dekret wymuszający papieski sabat będzie dla nas ostrzeżeniem. Wówczas nadejdzie czas, aby opuścić wielkie miasta, przygotowując się do opuszczenia mniejszych, by zamieszkać w zacisznych domach w ustronnych miejscach pośród gór.” Świadectwa, tom 5, 464.
The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.
Wkrótce nadchodząca ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych jest sygnałem ostrzegawczym (znakiem), „aby opuścić wielkie miasta, przygotowując się do opuszczenia mniejszych, udając się do odosobnionych domów w ustronnych miejscach wśród gór”. Adwentyzm laodycejski w dużej mierze nie zdaje sobie sprawy, że kryzys ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych wypełnia „znak” wspomniany w The Great Controversy. Jest on ilustrowany przez „znak” na początku trzech i pół roku. „Znak” został wypełniony podczas pierwszego oblężenia Jerozolimy w roku 66 i typologicznie przedstawia „sztandar”, który zostaje wzniesiony przy wkrótce nadchodzącej ustawie niedzielnej.
The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.
Rzeczywiste zniszczenie Jerozolimy zostało dokonane przez Tytusa w roku 70 n.e., a oblężenie Tytusa miało swój pierwowzór w oblężeniu Cestiusa z roku 66 n.e., gdyż Jezus zawsze ukazuje koniec rzeczy poprzez jej początek. To właśnie początkowe oblężenie Cestiusa było „znakiem” do ucieczki, danym przez Jezusa, a nie oblężenie Tytusa. Jedno było oblężeniem na początku, drugie było oblężeniem na końcu.
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
Podczas zniszczenia Jerozolimy nie zginął ani jeden chrześcijanin. Chrystus ostrzegł swoich uczniów, a wszyscy, którzy wierzyli Jego słowom, wypatrywali obiecanego znaku. "Kiedy ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska," powiedział Jezus, "wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; a ci, którzy są w jej środku, niech z niej wyjdą." Łukasza 21:20, 21. Gdy Rzymianie pod wodzą Cestiusza otoczyli miasto, niespodziewanie przerwali oblężenie, choć wszystko wydawało się sprzyjać natychmiastowemu atakowi. Oblężeni, tracąc nadzieję na skuteczny opór, byli już bliscy poddania się, gdy rzymski dowódca bez najmniejszego widocznego powodu wycofał swoje wojska. Lecz miłosierna Opatrzność Boża kierowała wydarzeniami dla dobra Jego ludu. Oczekującym chrześcijanom dany został obiecany znak i teraz pojawiła się sposobność, by wszyscy, którzy chcieli, posłuchali ostrzeżenia Zbawiciela. Wydarzenia zostały tak pokierowane, aby ani Żydzi, ani Rzymianie nie przeszkodzili w ucieczce chrześcijan. Po odwrocie Cestiusza Żydzi, wypadając z Jerozolimy, ruszyli w pościg za jego cofającą się armią; i gdy obie strony były w pełni zaangażowane, chrześcijanie mieli sposobność opuścić miasto. W tym czasie kraj również został oczyszczony z wrogów, którzy mogli próbować ich przechwycić. W czasie oblężenia Żydzi zebrali się w Jerozolimie, aby obchodzić Święto Namiotów, i dlatego chrześcijanie w całym kraju mogli bez przeszkód uciec. Bez zwłoki uciekli do bezpiecznego miejsca - miasta Pella, w krainie Perei, za Jordanem." Wielki spór, 30.
The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.
Oblężenie Jerozolimy przez Cestiusza w 66 r. n.e. spełniło ostrzegawczy „znak”, który Chrystus odnotował dla chrześcijan tamtych czasów, ale oblężenie Tytusa w 70 r. n.e. nie dało żadnego „znaku” do ucieczki. Podczas tego oblężenia w mieście nie było już chrześcijan, a to ostatnie oblężenie doprowadziło do zniszczenia Jerozolimy, a w zniszczeniu Jerozolimy „nie zginął ani jeden chrześcijanin”, ponieważ chrześcijanie uciekli na początku tej historii.
“The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.
Siły żydowskie, ścigając Cestiusza i jego armię, uderzyły na ich tyły z taką zaciekłością, że groziło im to całkowitą zagładą. Z wielkim trudem Rzymianom udało się wycofać. Żydzi uszli niemal bez strat i z łupami w triumfie powrócili do Jerozolimy. Jednak ten pozorny sukces przyniósł im jedynie zło. Wzbudził w nich ducha upartego oporu wobec Rzymian, który rychło sprowadził niewypowiedziane nieszczęście na skazane na zagładę miasto.
“Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.
"Straszliwe były klęski, które spadły na Jerozolimę, gdy Tytus wznowił oblężenie. Miasto zostało otoczone w czasie Paschy, kiedy w jego murach zgromadziły się miliony Żydów." Wielki bój, 31.
From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.
Od Święta Namiotów w roku 66 do Paschy w roku 70 to trzy i pół roku, co w ujęciu proroczym wynosi tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Od roku 66 do roku 70 pogański Rzym deptał świątynię i zastęp, tak jak papieski Rzym deptał święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące, od roku 538 aż do roku 1798.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i go nie mierz; bo został oddany poganom: a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. Apokalipsa 11:2.
Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.
Zarówno pogański Rzym, jak i papieski Rzym deptały Jerozolimę przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni (lat), wskazując tym samym, że współczesny Rzym podepcze duchową Jerozolimę czasów ostatecznych przez symboliczny okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni. Ten symboliczny okres rozpocznie się wraz z rychłym wprowadzeniem ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych, gdy śmiertelna rana zostanie uleczona.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.
I widziałem jedną z jej głów jakby śmiertelnie ranioną; lecz jej śmiertelna rana została uleczona; i cała ziemia zdumiewała się i poszła za bestią. I oddawali pokłon smokowi, który dał władzę bestii, i oddawali pokłon bestii, mówiąc: Któż jest podobny do bestii? Któż może z nią walczyć? I dano jej usta mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa; i dano jej władzę, aby działała czterdzieści dwa miesiące. Apokalipsa 13:3-5.
The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.
Symboliczne czterdzieści dwa miesiące papieskich prześladowań to „godzina” kryzysu prawa niedzielnego. Ta „godzina” zaczyna się „znakiem” (chorągwią) i kończy się „znakami”. „Znak” chorągwi przy prawie niedzielnym spowoduje, że wszyscy chrześcijanie wciąż będący w Babilonie uciekną na chwalebną świętą górę, która została wywyższona (podniesiona) ponad inne wzgórza.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
I stanie się w dniach ostatecznych, że góra domu Pana zostanie ustanowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad wzgórza; a wszystkie narody napłyną do niej. I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Chodźcie, wstąpmy na górę Pana, do domu Boga Jakuba; a on nauczy nas swoich dróg i będziemy chodzić jego ścieżkami, bo z Syjonu wyjdzie prawo, a słowo Pana z Jerozolimy. Izajasz 2:2, 3.
The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.
Ucieczka z miast po wydaniu dekretu nakazującego oddawanie czci w niedzielę została zilustrowana zarówno przez ucieczkę chrześcijan w roku 66, jak i przez ucieczkę Kościoła w roku 538, kiedy uciekł on na pustynię.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.
I kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam karmiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Objawienie 12:6.
The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.
Zniszczenie Jerozolimy od pierwszego oblężenia do ostatniego trwało trzy i pół roku, ale ostrzeżenie o nadchodzącym zniszczeniu było przekazywane przez siedem lat, trzy i pół roku przed pierwszym oblężeniem i trzy i pół roku po.
“All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.
Wszystkie proroctwa dane przez Chrystusa dotyczące zniszczenia Jerozolimy spełniły się co do joty. Żydzi doświadczyli prawdziwości Jego słów ostrzeżenia: „Jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą”. Mateusza 7:2.
“Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.
Znaki i cuda się pojawiły, zwiastując klęskę i zagładę. W środku nocy nienaturalne światło zajaśniało nad świątynią i ołtarzem. Na chmurach o zachodzie słońca ukazały się rydwany i wojownicy gromadzący się do bitwy. Kapłani pełniący nocną posługę w sanktuarium byli przerażeni tajemniczymi dźwiękami; ziemia zadrżała i słychać było mnóstwo głosów wołających: „Odejdźmy stąd”. Wielka brama wschodnia, tak ciężka, że ledwie dwudziestu mężczyzn mogło ją domknąć, a zabezpieczona olbrzymimi żelaznymi ryglami głęboko osadzonymi w posadzce z litego kamienia, otworzyła się o północy, bez widzialnej przyczyny. – Milman, Historia Żydów, księga 13.
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
Przez siedem lat pewien mężczyzna wciąż chodził w górę i w dół ulicami Jerozolimy, ogłaszając nieszczęścia, które miały spaść na miasto. Dniem i nocą intonował dziką żałobną pieśń: 'Głos ze wschodu! głos z zachodu! głos z czterech wiatrów! głos przeciw Jerozolimie i przeciw świątyni! głos przeciw oblubieńcom i oblubienicom! głos przeciw całemu ludowi!' — Tamże. Ten osobliwy człowiek został uwięziony i wychłostany, lecz z jego ust nie wyrwała się żadna skarga. Na zniewagi i obelgi odpowiadał tylko: 'Biada, biada Jerozolimie!' 'biada, biada jej mieszkańcom!' Jego ostrzegawczy krzyk nie ustał, aż został zabity podczas oblężenia, które zapowiedział. Wielki bój, 29, 30.
The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.
Ostateczne zniszczenie dosłownej Jerozolimy w roku 70 zostało poprzedzone „znakami i cudami”, które wskazywały na „klęskę i zagładę”. Ostrzegawcze „znaki” były widoczne przez trzy i pół roku przed pierwszym oblężeniem oraz przez kolejne trzy i pół roku, które doprowadziły do zniszczenia. „Znaki” (w liczbie mnogiej), które wskazywały nadchodzące zniszczenie, nie były „znakiem” wzywającym do ucieczki, lecz zapowiedzią rychłego zamknięcia czasu łaski.
In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”
Podczas podeptania duchowej Jerozolimy w latach 538–1798 „znakiem” ostrzegającym do ucieczki była „ohyda spustoszenia”, gdy „człowiek grzechu” został „objawiony” jako „syn zatracenia; który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest przedmiotem czci, tak że jako Bóg zasiada w świątyni Boga, podając się za Boga.”
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.
Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą na miejscu świętym (kto czyta, niech rozumie). Mateusz 24:15.
When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.
Kiedy chrześcijanie tamtych czasów rozpoznali ten „znak”, uciekli na pustkowie na tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.
“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.
Od tych, którzy chcieli pozostać wierni, wymagało to rozpaczliwej walki, by zdecydowanie oprzeć się oszustwom i obrzydliwościom, przebranym w szaty kapłańskie i wprowadzonym do Kościoła. Biblia nie była uznawana jako norma wiary. Naukę o wolności religijnej nazywano herezją, a jej zwolennicy byli nienawidzeni i wyjęci spod prawa.
“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.
"Po długim i ciężkim konflikcie nieliczni wierni postanowili zerwać wszelką łączność z odstępczym Kościołem, jeśli nadal będzie odmawiał uwolnienia się od fałszu i bałwochwalstwa. Uznali, że odłączenie jest absolutną koniecznością, jeśli mają być posłuszni Słowu Bożemu. Nie śmieli tolerować błędów zgubnych dla ich własnych dusz ani dawać przykładu, który naraziłby na niebezpieczeństwo wiarę ich dzieci i wnuków. Aby zapewnić pokój i jedność, byli gotowi pójść na wszelkie ustępstwa zgodne z wiernością Bogu; lecz uważali, że nawet pokój byłby zbyt drogo okupiony kosztem zasad. Jeśli jedność można by osiągnąć tylko za cenę kompromisu z prawdą i sprawiedliwością, niech więc będzie niezgoda, a nawet wojna." Wielki spór, 45.
Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.
W miarę zbliżania się końca tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat papieskich prześladowań pojawiły się „znaki” (w liczbie mnogiej) i, podobnie jak „znaki” na końcu tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni, w których pogański Rzym deptał dosłowną Jerozolimę; owe „znaki” nie były znakami do ucieczki.
“The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’
"Zbawiciel daje znaki Swego przyjścia, a co więcej, wyznacza czas, kiedy ukaże się pierwszy z tych znaków: 'Zaraz po ucisku owych dni słońce się zaćmi, a księżyc nie da swego blasku, i gwiazdy spadną z nieba, a moce niebios zostaną wstrząśnięte; i wtedy ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego; i wtedy wszystkie plemiona ziemi będą lamentować i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z mocą i wielką chwałą. A On pośle Swych aniołów z donośnym głosem trąby i zgromadzą Jego wybranych z czterech wiatrów, od jednego krańca nieba aż do drugiego.'"
“At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.
Pod koniec wielkiego papieskiego prześladowania Chrystus oświadczył, że słońce się zaćmi, a księżyc nie da swego światła. Następnie gwiazdy spadną z nieba. I mówi: „Nauczcie się przypowieści o drzewie figowym: Gdy jego gałąź jest jeszcze miękka i wypuszcza liście, wiecie, że lato jest blisko; tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że On jest blisko, u drzwi.” Mateusza 24:32, 33, margines.
“Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.
Chrystus dał znaki swojego przyjścia. Oświadcza, że możemy wiedzieć, kiedy jest blisko, tuż u drzwi. O tych, którzy widzą te znaki, mówi: „To pokolenie nie przeminie, aż wszystko to się spełni.” Te znaki się pojawiły. Teraz wiemy z całą pewnością, że przyjście Pana jest bliskie. „Niebo i ziemia przeminą” — mówi — „lecz Moje słowa nie przeminą.” Pragnienie wieków, 631, 632.
When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.
Gdy kończył się okres "trzech i pół roku deptania Jerozolimy" przez papieski Rzym, pojawiła się seria "znaków", które wskazały na przyjście Chrystusa i zapoczątkowały historię millerystów. Historia millerystów ma się powtórzyć co do joty w dniach ostatecznych. Te "znaki", które pojawiły się "u kresu wielkiego papieskiego prześladowania", były zapowiedziane typologicznie przez "znaki", które wystąpiły przy zamknięciu trzech i pół roku deptania Jerozolimy w latach 66–70 przez pogański Rzym. Dlatego, na podstawie dwóch świadków, będzie "znak" sztandaru, który zostaje wzniesiony w godzinie wielkiego trzęsienia ziemi, co stanowi znak ostrzegawczy do ucieczki w historii współczesnego Rzymu, a także będą "znaki" w liczbie mnogiej, które pojawią się pod koniec okresu prześladowań współczesnego Rzymu w dniach ostatecznych.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).
Przeczytaj 21. rozdział Ewangelii Łukasza. W nim Chrystus daje ostrzeżenie: "Baczcie na siebie, aby wasze serca nie stały się kiedykolwiek ociężałe od obżarstwa i pijaństwa oraz trosk tego życia, i aby ów dzień nie przyszedł na was znienacka. Bo przyjdzie jak sidło na wszystkich, którzy mieszkają na powierzchni całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się zawsze, abyście zostali uznani za godnych uniknąć tego wszystkiego i stanąć przed Synem Człowieczym" (Łukasza 21:34-36).
“The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.
Znaki czasu spełniają się w naszym świecie, a jednak kościoły są na ogół przedstawiane jako pogrążone we śnie. Czyż nie mamy wziąć przestrogi z doświadczenia głupich panien, które, gdy zabrzmiało wezwanie: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie”, stwierdziły, że nie mają oliwy w swoich lampach? A gdy poszły kupić oliwy, oblubieniec wszedł na ucztę weselną z mądrymi pannami, a drzwi zostały zamknięte. Gdy głupie panny dotarły do sali weselnej, spotkała je niespodziewana odmowa. Pan uczty oświadczył: „Nie znam was”. Zostały pozostawione na zewnątrz, stojąc na pustej ulicy, w mroku nocy. Manuscript Releases, tom 15, 229.