The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

Te siedem lat ostrzeżenia, od roku 63 aż do roku 70, ogłoszone przez człowieka, który „chodził tam i z powrotem ulicami Jerozolimy, ogłaszając biady, które miały nadejść na miasto”, było zobrazowane ostrzeżeniem danym Jerozolimie przez trzy i pół roku: najpierw w czasie posługi Chrystusa, a następnie przez trzy i pół roku w czasie posługi uczniów. W poprzednich artykułach wykazano już, że zniszczenie Jerozolimy mogło nastąpić na krzyżu albo później, przy ukamienowaniu Szczepana, lecz Boża cierpliwość odroczyła Jego sąd nad miastem i ludem.

“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

A na „kogo upadnie, zmiażdży go na proch”. Lud, który odrzucił Chrystusa, wkrótce miał zobaczyć zniszczenie swego miasta i narodu. Ich chwała miała zostać złamana i rozwiana jak proch na wietrze. A co zniszczyło Żydów? Była to skała, która, gdyby na niej budowali, byłaby ich ostoją. Była to wzgardzona dobroć Boża, odtrącona sprawiedliwość, zlekceważone miłosierdzie. Ludzie przeciwstawili się Bogu i wszystko, co miało być ich zbawieniem, obróciło się w ich zgubę. Wszystko, co Bóg przeznaczył ku życiu, stało się dla nich ku śmierci. Ukrzyżowanie Chrystusa przez Żydów pociągnęło za sobą zniszczenie Jerozolimy. Krew przelana na Kalwarii była ciężarem, który wtrącił ich w ruinę w tym i w przyszłym świecie. Tak będzie w owym wielkim dniu ostatecznym, gdy sąd spadnie na odrzucających łaskę Bożą. Chrystus, ich kamień obrazy, ukaże im się wówczas jako góra pomsty. Blask Jego oblicza, który dla sprawiedliwych jest życiem, będzie dla bezbożnych ogniem trawiącym. Z powodu odrzuconej miłości, wzgardzonej łaski, grzesznik zostanie zgładzony.

“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

Przez liczne obrazy i powtarzane ostrzeżenia Jezus ukazał, jaki skutek przyniesie Żydom odrzucenie Syna Bożego. Tymi słowami zwracał się do wszystkich we wszystkich wiekach, którzy odmawiają przyjęcia Go jako swego Odkupiciela. Każde ostrzeżenie jest dla nich. Zbezczeszczona świątynia, nieposłuszny syn, fałszywi dzierżawcy, pogardliwi budowniczowie mają swój odpowiednik w doświadczeniu każdego grzesznika. Jeśli się nie upamięta, los, który zapowiadały, stanie się jego udziałem. The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

Okres siedmiu lat, w którym mąż składał świadectwo Jerozolimie, został podczas pierwszego oblężenia podzielony na dwa równe okresy po tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Te siedem lat oznaczało zniszczenie Jerozolimy, a siedem lat posługi Chrystusa i uczniów oznaczało początek zniszczenia Jerozolimy, a Jezus zawsze ilustruje koniec początkiem. Te siedem lat było także zobrazowane przez „siedem czasów” wymierzonych przeciwko królestwu północnemu, które zostały podzielone na dwa równe okresy po tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

Kiedy Współczesny Rzym powtórzy historię pogańskiego i papieskiego Rzymu depczącego dosłowną i duchową Jerozolimę, i kiedy Współczesny Rzym powtórzy dwie historie dwóch okresów ostrzeżeń, danych przez człowieka od roku 63 do roku 70, i kiedy współczesny Rzym powtórzy historię przedstawioną przez dwa okresy, gdy Chrystus i uczniowie wchodzili i wychodzili z Jerozolimy przez trzy i pół roku, zostaną objawione dwa odrębne okresy, choć w dniach ostatecznych „już czasu nie będzie”.

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

Ostatni z tych dwóch okresów to symboliczne czterdzieści dwa miesiące, podczas których Współczesny Rzym dokona swego ostatecznego prześladowania wiernych, gdy jego śmiertelna rana zostanie uleczona wraz z rychłym wprowadzeniem prawa niedzielnego. Te symboliczne czterdzieści dwa miesiące to drugi z dwóch okresów i stanowią okres sądu wykonawczego nad Współczesnym Rzymem. Okres ten poprzedza sąd śledczy nad żywymi w laodycejskim adwentyzmie.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

Mężczyzna, który przekazał ostrzeżenie dosłownej Jerozolimie, zginął podczas oblężenia Tytusa. Nie zginął podczas zniszczenia, lecz podczas oblężenia, które poprzedzało zniszczenie, ponieważ podczas zniszczenia Jerozolimy nie zginął ani jeden chrześcijanin.

“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

Przez siedem lat pewien mężczyzna wciąż chodził w górę i w dół ulicami Jerozolimy, ogłaszając nieszczęścia, które miały spaść na miasto. Dniem i nocą intonował dziką żałobną pieśń: 'Głos ze wschodu! głos z zachodu! głos z czterech wiatrów! głos przeciw Jerozolimie i przeciw świątyni! głos przeciw oblubieńcom i oblubienicom! głos przeciw całemu ludowi!' — Tamże. Ten osobliwy człowiek został uwięziony i wychłostany, lecz z jego ust nie wyrwała się żadna skarga. Na zniewagi i obelgi odpowiadał tylko: 'Biada, biada Jerozolimie!' 'biada, biada jej mieszkańcom!' Jego ostrzegawczy krzyk nie ustał, aż został zabity podczas oblężenia, które zapowiedział. Wielki bój, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

Mężczyzna zginął podczas oblężenia, lecz nie podczas ostatecznego zniszczenia, a ostateczne zniszczenie symbolizuje zamknięcie czasu łaski i siedem ostatnich plag. Dlatego mężczyzna jest symbolem poselstwa, by przy pierwszym oblężeniu opuścić Jerozolimę. Wówczas chrześcijanie uciekli, a w pierwszym, trzyipółletnim okresie mężczyzna był symbolem grupy, która nie ginie w Jerozolimie, zaś w drugim, trzyipółletnim okresie jest symbolem ostatnich chrześcijan, którzy giną przed zamknięciem czasu łaski. W pierwszym okresie wskazuje on na sto czterdzieści cztery tysiące, a w drugim, trzyipółletnim okresie reprezentuje wielką rzeszę, która ginie w tym czasie.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

Przesłanie tego mężczyzny zostało zapisane przez historyka i było wyrażone przez sześć głosów. Gdy ostatecznie został uwięziony, jego siódme i ostatnie przesłanie brzmiało: „biada, biada” Jerozolimie i jej mieszkańcom. Pierwszym zarejestrowanym „głosem” był „głos ze wschodu”, a jego ostatnim przesłaniem było „biada”. Pierwszy element jego przesłania i ostatni element jego przesłania stanowiły biblijny symbol, który reprezentuje islam, ponieważ islam w Biblii to dzieci „wschodu” i reprezentuje je „wiatr wschodni”. Podwojenie słowa „biada” w jego ostatnim przesłaniu odzwierciedla koniec Współczesnego Babilonu, gdy królowie ziemi trzykrotnie wołają: „Alas, alas that great city”. Greckie słowo tłumaczone jako „alas” w trzech wersetach w osiemnastym rozdziale Księgi Objawienia jest tłumaczone jako „woe” w rozdziale ósmym, wersecie trzynastym.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

I ujrzałem i usłyszałem anioła lecącego środkiem nieba, który donośnym głosem mówił: Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi z powodu pozostałych głosów trąb trzech aniołów, którzy mają jeszcze zatrąbić! Objawienie 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

Proklamacja mężczyzny „biada, biada” reprezentuje potrójne zastosowanie trzech biad, ponieważ elementy pierwszego Biada, połączone z elementami drugiego Biada „linia po linii”, identyfikują elementy trzeciego Biada, tak jak trzy wypowiedzi „biada, biada” królów ziemi w rozdziale osiemnastym reprezentują trzecie Biada, ustanowione przez pierwsze i drugie Biada. Początek i koniec przesłania tego mężczyzny typizują przesłanie islamu trzeciego Biada.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

Pierwszym przejawem jego przesłania był głos ze „wschodu”, a „wschód” jest symbolem islamu, ale jest też oznaczeniem anioła pieczętującego, który pojawia się na wschodzie.

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

A potem ujrzałem czterech aniołów stojących na czterech krańcach ziemi, trzymających cztery wiatry ziemi, aby wiatr nie wiał ani na ziemię, ani na morze, ani na żadne drzewo. I ujrzałem innego anioła wychodzącego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego; i zawołał donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano wyrządzić szkodę ziemi i morzu, mówiąc: Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług Boga naszego na ich czołach. I usłyszałem liczbę opieczętowanych: opieczętowanych było sto czterdzieści cztery tysiące ze wszystkich plemion synów Izraela. Objawienie 7:1-4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

W opowieści o Eliaszu na Górze Karmel, gdy spojrzał ku morzu i zobaczył chmurę, spoglądał na zachód, ponieważ Góra Karmel znajduje się w pobliżu Morza Śródziemnego.

And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

I stało się za siódmym razem, że rzekł: Oto z morza unosi się mały obłok, jak ręka człowieka. I rzekł: Idź, powiedz Achabowi: Przygotuj swój rydwan i zjedź, aby deszcz cię nie zatrzymał. 1 Księga Królewska 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

Eliasz zapewne stał zwrócony na zachód, w stronę Morza Śródziemnego. W dwunastym rozdziale Ewangelii Łukasza Chrystus mówi, że Jego przesłanie jest przesłaniem podziału.

Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

Czy mniemacie, że przyszedłem przynieść pokój na ziemię? Powiadam wam: nie, lecz raczej rozłam. Albowiem odtąd w jednym domu będzie pięciu poróżnionych: trzech przeciw dwóm, a dwóch przeciw trzem. Ojciec będzie poróżniony z synem, a syn z ojcem; matka z córką, a córka z matką; teściowa z synową, a synowa z teściową. I rzekł też do ludu: Gdy widzicie chmurę wznoszącą się od zachodu, zaraz mówicie: Nadciąga deszcz; i tak jest. A gdy widzicie, że wieje wiatr południowy, mówicie: Będzie upał; i tak się dzieje. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd nieba i ziemi; jak to jest, że nie potraficie rozpoznać tego czasu? Łukasza 12:51-56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

Poselstwo posłańca do Jerozolimy nosi pieczęć Alfy i Omegi, ponieważ początek i koniec wskazują na islam trzeciego Biada, a głosem "wschodu" równocześnie określa poselstwo islamu jako poselstwo pieczętujące. "Drugi głos" z "zachodu" wskazuje na późny deszcz, który jest ostatnim deszczem, a wszyscy prorocy mówią o dniach ostatecznych. Poselstwo "zachodu" jest symbolem poselstwa późnego deszczu, które tworzy dwie klasy czcicieli. Jedna klasa nie potrafi rozpoznać poselstwa późnego deszczu, gdyż "nie umieją rozpoznać tego czasu."

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

Kolejnym elementem poselstwa posłańca jest głos „czterech wiatrów”, który jest zarazem poselstwem pieczętowania i poselstwem gniewnego konia islamu, reprezentowanym przez trzecie „Biada”. Następny element jest wymierzony przeciw Jerozolimie i świątyni, a tym samym wskazuje na poselstwo wszystkich proroków, które identyfikuje klasę ludzi, którzy są pomijani, ponieważ oparli swoje roszczenie do zbawienia nie na Chrystusie, lecz na świątyni i swoim dziedzictwie jako Bożego ludu wybranego. To ci, którzy na przestrzeni świętej historii przedstawiani są jako głoszący: „Świątynia Pana, Świątynia Pana — to my”. Poselstwo przeciwko Jerozolimie i świątyni jest poselstwem laodycejskim.

“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

"Nie należy się dziwić, że kościół nie jest ożywiany mocą Ducha Świętego. Mężczyźni i kobiety odkładają na bok naukę, którą dał Chrystus. Gniew i chciwość biorą górę. Świątynia duszy jest pełna nieprawości. Nie ma miejsca dla Chrystusa. Ludzie podążają własnymi przewrotnymi drogami. Nie chcą słuchać słów Zbawiciela. Biorą sprawy w swoje ręce, odrzucając nagany i ostrzeżenia, aż świecznik zostaje usunięty z jego miejsca, a duchowe rozeznanie zostaje zamącone przez ludzkie wyobrażenia. Choć zawodzą w służbie, usprawiedliwiają się, mówiąc: 'Świątynia Pana, Świątynia Pana — to my.' Odkładają na bok prawo Boże, by podążać za światłem własnej wyobraźni." Review and Herald, 8 kwietnia 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

Posłaniec następnie podniósł głos swego ostrzegawczego przesłania przeciwko panom młodym i pannom młodym, jako symbol metody „linia za linią”, gdyż linia prorocza dni ostatecznych będzie taka sama jak linia prorocza za dni Noego, kiedy żenili się i za mąż wydawali właśnie w chwili, gdy potop zagłady miał już zalać ich światowe ambicje i plany.

“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

Biblia stwierdza, że w dniach ostatecznych ludzie będą pochłonięci sprawami doczesnymi, przyjemnościami i pogonią za pieniędzmi. Będą ślepi na sprawy wieczne. Chrystus mówi: „Jak było za dni Noego, tak będzie i z przyjściem Syna Człowieczego. Albowiem jak w dniach przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do dnia, gdy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich; tak będzie i z przyjściem Syna Człowieczego.” Ewangelia Mateusza 24:37–39.

“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

Tak jest i dziś. Ludzie pędzą w pogoni za zyskiem i egoistycznym dogadzaniem sobie, jakby nie było Boga, nieba ani życia przyszłego. Za czasów Noego ostrzeżenie o potopie zostało posłane, aby wstrząsnąć ludźmi w ich niegodziwości i wezwać ich do pokuty. Podobnie orędzie o rychłym przyjściu Chrystusa ma obudzić ludzi z ich pochłonięcia sprawami tego świata. Jest po to, by rozbudzić w nich świadomość wiecznych rzeczywistości, aby dali posłuch zaproszeniu do stołu Pańskiego.

“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

Ewangeliczne zaproszenie ma być ogłoszone całemu światu — "do każdego narodu i plemienia, i języka, i ludu". Objawienie 14:6. Ostatnie poselstwo przestrogi i miłosierdzia ma oświecić całą ziemię swoją chwałą. Ma dotrzeć do wszystkich warstw społeczeństwa, bogatych i biednych, wysoko i nisko postawionych. "Wyjdźcie na drogi i między opłotki" — mówi Chrystus — "i przymuszajcie ich, aby weszli, aby Mój dom się napełnił". Lekcje z przypowieści Chrystusa, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

Ostatni element ostrzeżenia jest podkreślony w poprzednim fragmencie. Przesłanie przedstawione jako głos przeciwko „wszystkim ludziom” jest wieczną Ewangelią, która wskazuje na konieczność spełnienia wymagań Ewangelii, aby dostąpić zbawienia. Pierwszym wymaganiem wiecznej Ewangelii jest bojaźń Boża, a ta bojaźń opiera się na fakcie, że to nasze grzechy umieściły Chrystusa, Syna Boga żywego, na krzyżu.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

Każdy aspekt posługi posłańca do Jerozolimy podczas jego siedmiu lat służby reprezentował wieczną ewangelię, która była tą samą ewangelią, jaka była przedstawiana w siedmiu latach, gdy Chrystus potwierdzał przymierze z wieloma, od roku 27 do roku 34. Jest to także wieczna ewangelia, która jest proklamowana w dwóch ostatnich okresach dni ostatecznych i jest specyficzna dla poselstwa późnego deszczu, będącego poselstwem islamu trzeciego biada. Wskazuje ona pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, oddzielenie pszenicy od kąkolu, laodycejski stan kąkolu oraz potrójne zastosowanie proroctwa jako symbol metodologii późnego deszczu, określanej jako „linia za linią”.

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

Poselstwo siedmiu lat w tamtej historii jest proroczo osadzone w "dniach pomsty", które stanowiły część pierwszej wzmianki o poselstwie i dziele Chrystusa, a Jego poselstwo i dzieło mają zostać powtórzone w dniach ostatecznych przez sto czterdzieści cztery tysiące. Wówczas umiejscowią oni swoje poselstwo w proroczym kontekście "dni Bożej pomsty". W Jego Słowie przedstawione są dwa biblijne rodzaje Bożej "pomsty": Jego pomsta wymierzona Jego ludowi oraz Jego pomsta wymierzona Jego wrogom.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

„Siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26 ilustruje Bożą pomstę wobec Jego zbuntowanego ludu, a ta pomsta obejmuje dosłowne i duchowe podeptanie świątyni i zastępu. W symbolice podeptania świątyni i zastępu przedstawiona jest także symbolika Bożej pomsty na Jego wrogach. W dniach ostatecznych Boża pomsta wobec Jego ludu jest przedstawiona jako wyplucie laodycejskiego Adwentyzmu u progu rychło nadchodzącego prawa niedzielnego. Przy tym kamieniu milowym zaczyna się również Jego pomsta na Współczesnym Babilonie.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

Sąd śledczy nad żywymi w laodycejskim adwentyzmie, po którym następuje sąd wykonawczy nad nierządnicą z Tyru i nad bestią, na której ona jedzie i nad którą panuje, stanowi proroczą historię dni ostatecznych, w której spełnia się skutek każdego widzenia. Każde widzenie należy odnieść do tych dwóch proroczych okresów, ponieważ metodologia późnego deszczu polega na nakładaniu linii proroczej na linię proroczą. Na początku obu tych historii Jezus wskazał "znak", który dowodzi, że żyjący w tym czasie należą do ostatniego pokolenia w dziejach ziemi.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

Pierwszy okres zaczął się wraz z rozpoczęciem opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy 11 września 2001 roku. To właśnie w ramach tego kamienia milowego został umieszczony "znak", który Chrystus wskazał w Ewangelii Łukasza 21.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

A teraz, bracia, Bóg chce, abyśmy zajęli swoje miejsce u boku człowieka, który niesie latarnię; chcemy zająć swoje miejsce tam, gdzie jest światło i gdzie Bóg nadał trąbie pewny dźwięk. Chcemy nadać trąbie pewny dźwięk. Byliśmy w zakłopotaniu i w zwątpieniu, a kościoły są gotowe umrzeć. Ale teraz czytamy: 'I po tych rzeczach ujrzałem innego anioła, zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia została rozświetlona jego chwałą. I zawołał donośnym, potężnym głosem, mówiąc: Upadł, upadł Babilon wielki i stał się mieszkaniem demonów, schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i klatką wszelkiego nieczystego i znienawidzonego ptactwa' [Objawienie 18:1, 2].

“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

„No więc, jak mamy cokolwiek wiedzieć o tym poselstwie, jeśli nie jesteśmy w stanie rozpoznać czegokolwiek z niebiańskiego światła, gdy do nas przychodzi? I równie chętnie przyjmiemy najciemniejsze zwiedzenie, gdy przyjdzie do nas od kogoś, kto się z nami zgadza, chociaż nie mamy ani odrobiny dowodu, że Duch Boży posłał tę osobę. Chrystus powiedział: ‘Przychodzę w imieniu mojego Ojca, ale nie chcecie Mnie przyjąć’ [zob. Jana 5:43]. Otóż właśnie to dzieje się tutaj od czasu spotkania w Minneapolis. Ponieważ Bóg posyła poselstwo w swoim imieniu, które nie zgadza się z waszymi poglądami, dlatego [wnioskujecie], że nie może to być poselstwo od Boga.” Kazania i przemówienia, tom 1, 142.