Księga Daniela - numer dwanaście

Słowo lub wyrażenie zdwojone w natchnionym słowie jest symbolem poselstwa drugiego anioła.

W „ciemności” nocy Nabuchodonozorowi przyśnił się wizerunek, lecz nie potrafił sobie przypomnieć snu. W nocnym śnie przyśnił mu się wizerunek, lecz sen o tym wizerunku był dla jego zrozumienia równie ciemny jak noc, w której śnił ten sen.

Próba związana z snem o posągu Nabuchodonozora była próbą mającą na celu wskazanie, kto potrafi podać poprawny, proroczy opis posągu spowitego ciemnością, wraz z interpretacją treści snu. Poselstwo drugiego anioła, do którego w historii millerytów dołączyło poselstwo okrzyku o północy, zostało typologicznie zobrazowane przez Eliasza podczas pojedynku na górze Karmel. Ono również było próbą, która ujawniała nie tylko, kto jest prawdziwym Bogiem, ale także kto jest prawdziwym prorokiem. William Miller, o którym Siostra White wprost mówi, że został typologicznie zapowiedziany przez Eliasza, reprezentował Eliasza na górze Karmel. Jednak nie tyle reprezentowany był William Miller, ile zasady interpretacji proroctw, do których zrozumienia został on doprowadzony. Na górze Karmel prorocy męskiego bóstwa Baala i prorocy żeńskiego bóstwa Asztarte zostali zdemaskowani jako fałszywi prorocy. W historii millerytów kościoły protestanckie zostały zdemaskowane jako fałszywi prorocy, co typologicznie przedstawia scena na górze Karmel.

Kiedy kościoły protestanckie okazały swoje odrzucenie zasad interpretacji proroctw Williama Millera, stały się córkami Rzymu. W sensie proroczym córka jest obrazem swojej matki. Próba, której protestanci nie zdali w dziejach milleryzmu, była próbą, która zidentyfikowała i doprowadziła do powstania obrazu (córki) bestii. Właśnie tam został ujawniony róg prawdziwego protestantyzmu w opozycji do rogu odstępczego protestantyzmu. Nabuchodonozor domagał się interpretacji i, czyniąc to, z Bożej opatrzności przyczynił się do ujawnienia się zarówno fałszywych, jak i prawdziwych proroków.

Na zakończenie okresów prób rozróżnienie, ukazane na Górze Karmel oraz 22 października 1844 roku, zostało także zilustrowane w drugim rozdziale Księgi Daniela. W trzech proroczych przedstawieniach: Góry Karmel, historii millerystów i snu Nabuchodonozora o posągu, nacisk położony jest na właściwą interpretację proroctw, reprezentowaną przez Eliasza, Millera i Daniela. Interpretacja snu jest poselstwem, które zostaje odpieczętowane w historii, w której objawiają się dwie klasy proroków.

Na górze Karmel Eliasz zaproponował próbę, a próba, którą zaproponował, miała ukazać nie tylko, kto jest prawdziwym Bogiem, lecz także kto jest prawdziwym prorokiem. W drugim rozdziale Księgi Daniela to Chaldejczycy wskazują próbę, która ujawniła rozróżnienie między prawdziwym a fałszywym. Wyjaśniają, że wykładnia, której szuka Nebukadnezar, może być dana jedynie przez Boga, a nie przez ludzi. Skarżą się też, że relacja między Nebukadnezarem a jego religijnymi mędrcami była niewłaściwa, gdy stwierdzają: "rzadką rzeczą jest to, czego król żąda." Życzyliby sobie, aby król, reprezentujący państwo, trzymał się z dala od sfery religijnej, w której to oni byli uważani za autorytety. Nie protestują przeciwko zasadom łączenia kościoła i państwa; protestują przeciwko temu, że Nebukadnezar, reprezentujący państwo, domaga się kontroli nad kościołem. Byliby zadowoleni z relacji kościoła i państwa, gdyby przywódcy religijni rządzili państwem. Próba obrazu bestii — w której rozstrzygamy nasz wieczny los — podobnie jak sen Nebukadnezara o posągu — jest próbą na życie i śmierć.

Kiedy Daniel zostaje oświecony w zrozumieniu okoliczności życia i śmierci związanych ze snem o jeszcze nieznanym wizerunku, reprezentuje oświecenie stu czterdziestu czterech tysięcy co do faktu, że znajdują się w historii drugiej, wizualnej próby trzyetapowego procesu testowania. Jednak Daniel nie reprezentuje jedynie tych, którzy zdecydowali się stosować właściwą dietę i tym samym zdali pierwszy test, lecz reprezentuje także ludzkiego przedstawiciela, któremu Bóg udzielił szczególnego wglądu w proroctwo biblijne.

Chociaż wszyscy czterej wierni Hebrajczycy pomyślnie przeszli próbę dotyczącą diety, Daniel został wybrany na posłańca wizji i snów. Daniel uosabia proroczego posłańca, podobnie jak Eliasz, Jan Chrzciciel, Jan Objawiciel, William Miller i Future for America. Proroczy posłaniec nigdy nie jest oddzielony od próby proroczej.

W czasach Chrystusa ci, którzy odrzucili świadectwo Jana, nie mogli skorzystać z posługi Jezusa. W historii millerytów ci, którzy odrzucili pierwsze poselstwo (reprezentowane przez Williama Millera), nie mogli skorzystać z drugiego poselstwa. W obu tych dziejach wierni nie rozpoznali, dokąd prowadziła próba. Uczniowie nie chcieli dostrzec krzyża, choć wyraźnie im powiedziano, że to się stanie. Milleryci nie dostrzegali wielkiego rozczarowania. Daniel, gdy Arioch poinformował go o sprawie życia i śmierci związanej ze snem Nabuchodonozora o posągu, nie wiedział, jaka była treść snu ani dokąd prowadziła próba z posągiem. Wiedział tylko, że była to sprawa życia i śmierci. Dlatego Daniel potrzebował czasu, aby zrozumieć interpretację.

Daniel okazał wiarę w dietę (metodologię), którą postanowił stosować przy pierwszej próbie. Dlatego dano mu czas, tak jak dano go uczniom w czasach Chrystusa. Czas, który dano uczniom, obejmował okres śmierci Chrystusa, Jego pogrzebu, zmartwychwstania oraz Jego wstępnego wniebowstąpienia, zanim spotkał się z uczniami na drodze do Emaus, a potem ponownie w górnej izbie. Następnie, na końcu tego czasu, tchnął na nich Ducha Świętego.

Ezechiel prorokował i martwe kości zostały połączone. Potem Ezechiel prorokował ponownie i Duch Święty został tchnięty na nowo uformowane ciała, a one powstały jako potężna armia. Gdy Chrystus tchnął na uczniów, otworzył ich zrozumienie.

Wszyscy prorocy mówią o końcu świata, a Daniel nie jest wyjątkiem. Czas, o który prosił, był okresem, w którym mógł otrzymać zrozumienie. Okres oczekiwania millerytów trwał od pierwszego rozczarowania aż do chwili, gdy rozpoznali, że znajdują się w czasie zwłoki, w związku z proroctwami z Ewangelii Mateusza, rozdział 25, oraz Księgi Habakuka, rozdział 2. Historia czasu zwłoki w ruchu milleryckim wypełniła się podczas poselstwa drugiego anioła. Drugi rozdział Księgi Daniela przedstawia tę samą historię, więc jego prośba o czas proroczo koresponduje z czasem zwłoki millerytów. Dlatego prośba Daniela o czas oraz czas zwłoki millerytów reprezentują czas zwłoki stu czterdziestu czterech tysięcy, który rozpoczął się 18 lipca 2020 roku.

Prośba Daniela o czas na zrozumienie snu o posągu Nabuchodonozora jest przedstawiona w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia jako trzy i pół dnia, podczas których dwaj świadkowie leżeli martwi na ulicy. W opisie trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Objawienia, trzech i pół dnia, które symbolicznie przedstawiają proroczą pustynię, rozlega się głos, który woła. Ludzki głos, którego używa Pocieszyciel, aby przebudzić i przywrócić do życia martwe, wyschłe kości, jest reprezentowany przez Daniela, któremu dane zostało prorocze objawienie, czym był sen i co oznaczał. Głos wołającego na pustyni otrzymał prorocze zrozumienie snów i widzeń, co jest reprezentowane przez Daniela. Głos woła, wskazując, że zostało mu dane poselstwo wołania o północy, a wołanie to rozlega się o północy, co symbolizuje ciemność.

W najgłębszej ciemności o północy głosowi (Danielowi) udzielono zrozumienia przesłania, które było spowite ciemnością. Polecenie dane głosowi (Ezechielowi) brzmi, aby prorokował do martwych wyschłych kości. Gdy tak czyni, Pocieszyciel zostaje tchnięty na zmarłych na ulicy i zostają oni „ożywieni”. Jednak ożywienie dokonuje się wyłącznie przez modlitwę. Modlitwa jest kamieniem milowym w historii ożywienia martwych wyschłych kości zabitych na ulicy. Daniel proroczo reprezentuje ten kamień milowy, dokładnie we właściwym miejscu, gdzie ten kamień milowy zostaje wskazany.

Opierając się na wierze w dietę, którą Daniel postanowił stosować, został następnie wprowadzony w proces naocznej próby, który wymagał od niego zastosowania metodologii reprezentowanej przez jego dietę: najpierw miał zapewnić, że jego Bóg wskaże i wyjaśni sen, a następnie doprowadzić do przedstawienia tego snu królowi. Miał właściwą dietę, czyli właściwą metodologię, a potem miał naocznie zamanifestować swoją wiarę, przedstawiając przesłanie snu o posągu Nebukadnezara, który pozostawał w absolutnej „ciemności”. Jego kolejnym działaniem była naoczna manifestacja wiary, gdyż wówczas zastosował boską formułę dla ludu Bożego, kiedy ten znajduje się w ciemności.

W obliczu mrocznej treści nocnego snu Nabuchodonozora Daniel i jego trzej towarzysze przycisnęli się do siebie i modlili się.

Daniel został wówczas nagrodzony przez Tego, który "wie, co jest w ciemnościach". Ruch na rzecz ustawodawstwa niedzielnego toczy się w ciemnościach, a ci, którzy deklarują, że spożywają boski pokarm, są zobowiązani rozpoznać, że tworzy się obraz bestii, który przygotowuje religijno-polityczną platformę do narzucenia znamienia papieskiej władzy.

Drugi rozdział Księgi Daniela ukazuje nie tylko dzieje drugiego anioła w historii millerystów, lecz jeszcze wyraźniej ilustruje dzieje drugiego anioła w ruchu trzeciego anioła. W próbie związanej ze snem Nabuchodonozora o posągu przedstawiona jest próba obrazu bestii. Prorocze etapy przebudzenia ludu Bożego na kwestie życia i śmierci związane ze zbliżającą się ustawą niedzielną są bardzo konkretnie wskazane w Księgach Daniela i Objawienia.

Daniel reprezentuje posłańca w tej historii, w której rozbrzmiewa przesłanie snu o posągu na wagę życia i śmierci. Trwa przy diecie, którą zrozumiał, i w wierze stwierdza, że Bóg może objawić to widzenie, lecz prosi o czas. Tym czasem jest czas zwłoki. Po zakończeniu czasu zwłoki zostaje mu dane poznanie tego, co było w mrocznym śnie Nebukadnezara, i to nie tylko tego. Otrzymuje nie tylko zrozumienie snu o posągu, który jest typem obrazu bestii i związanej z nim próby, lecz także wielbi Boga pod koniec czasu zwłoki, bo Bóg "daje mądrość mądrym i poznanie tym, którzy mają rozeznanie; On objawia rzeczy głębokie i tajemne; On wie, co jest w ciemności, a światłość mieszka z Nim".

Daniel umieszcza tutaj swoje uwielbienie w kontekście tego, że nastąpiło "pomnożenie poznania", ponieważ to on w rozdziale dwunastym stwierdza, że "mądrzy" zrozumieją "pomnożenie poznania", a także wychwala Boga za to, że dał "mądrość" i "poznanie" "mądrym". On bezpośrednio nawiązuje do mądrych panien i łączy swój czas z czasem zwłoki. Umieszcza ilustrację z rozdziału drugiego bezpośrednio w doskonałym wypełnieniu czasu zwłoki z Mateusza dwudziestego piątego, w ruchu trzeciego anioła. Co ważniejsze, księga Objawienia wskazuje, że tuż przed zamknięciem czasu próby Janowi powiedziano, by nie pieczętował słów proroctw ksiąg Daniela i Objawienia, gdyż są tą samą księgą.

Czas, kiedy proroctwa z Księgi Daniela i Apokalipsy mają zostać odpieczętowane, przypada na czas zwłoki w przypowieści o dziesięciu pannach, i ten czas jest przedstawiony przez prośbę Daniela o czas. Po jego prośbie o czas nastąpiła modlitwa, która musi mieć miejsce przed wskrzeszeniem suchych, martwych kości. W okresie, w którym zostały objawione wzrost poznania i zrozumienie sennego posągu spowitego ciemnością, Bóg uczynił dla Daniela coś jeszcze. "On objawia rzeczy głębokie i tajemne." Tajemnicą historii Wołania o północy jest proroctwo z Apokalipsy, które zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski. Tą "głęboką i tajemną" rzeczą jest "prawda".

Prawda staje się proroczym kluczem, który zostaje objawiony posłańcowi, którego przedstawia Daniel, co pozwala rozpoznać ukrytą historię „siedmiu grzmotów”. Ukryta historia to historia trzech kamieni milowych. Pierwszy jest rozczarowaniem, a ostatni jest rozczarowaniem, jak pokazuje historia millerystów. Hebrajskie słowo tłumaczone jako „prawda” zostało utworzone przez „Cudownego Językoznawcę” poprzez połączenie pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego. Jezus jest pierwszy i ostatni, i On jest „prawdą”. Struktura słowa, utworzonego przez „Cudownego Językoznawcę”, wskazuje trzy prorocze kamienie milowe, stanowiące ukrytą historię „siedmiu grzmotów”, które miały pozostać zapieczętowane, dopóki Daniel nie poprosił o „czas” i nie udał się na modlitwę.

Rozczarowanie z 18 lipca 2020 r. było pierwszym kamieniem milowym i ilustruje rozczarowanie związane z ostatnim z trzech kamieni milowych, którym jest ustawa niedzielna. Środkowa litera, trzynasta litera, jest symbolem buntu i jest symbolem środkowego kamienia milowego ukrytej historii siedmiu gromów. Bunt jest reprezentowany przez głupie panny podczas Wołania o północy, ponieważ Wołanie o północy jest środkowym kamieniem milowym trzystopniowej historii: 18 lipca 2020 r., Wołania o północy i wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej. Gdy tylko nadchodzi północ, czas przechodzi w trzynastą godzinę, w której widzialny przejaw głupich panien polega na ich rozpoznaniu, że nie mają złotej oliwy.

W symbolicznej „pustyni” „trzech i pół dnia” z jedenastego rozdziału Księgi Objawienia, lud Boży jest ukazany jako znajdujący się w symbolicznej historii przekleństwa „siedmiu razy”. Pod koniec tego okresu mają uznać, że zostali rozproszeni, że zgrzeszyli, że ich ojcowie zgrzeszyli, że postępowali wbrew Bogu, a Bóg postępował wbrew nim. To uznanie ma ich skłonić do odmówienia modlitwy z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej. To uznanie, że muszą modlić się modlitwą z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, proroczo współbrzmi z modlitwą Daniela z drugiego rozdziału Księgi Daniela i jest zilustrowane modlitwą Daniela w rozdziale dziewiątym. Powodem, dla którego Daniel w rozdziale dziewiątym odmówił modlitwę z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, było jego uznanie, że znajdował się u kresu siedemdziesięciu lat proroctwa Jeremiasza o niewoli ludu Bożego.

Te same siedemdziesiąt lat oznaczają historię zapieczętowania ludu Bożego. Te siedemdziesiąt lat oznaczają oczyszczenie z trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza oraz dwa oczyszczenia świątyni dokonane przez Chrystusa. Oznaczają one historię próby obrazu bestii. Ta historia rozpoczęła się 11 września 2001 roku i zakończy się wraz z rychło nadchodzącym prawem niedzielnym. Na końcu tego symbolicznego siedemdziesięcioletniego okresu Daniel zabiega o "czas oczekiwania", aby móc się modlić. Jego modlitwa została wysłuchana, gdy została mu objawiona ostateczna tajemnica proroctwa. To objawienie przyszło, gdy prawdziwy protestancki lud Boży wciąż znajdował się w czasie rozproszenia na "pustyni" po 18 lipca 2020 roku. Wówczas "prawda" została objawiona "głosowi wołającemu na pustyni".

Będziemy kontynuować drugi rozdział Księgi Daniela w następnym artykule.