The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty

Ostatnia obietnica Starego Testamentu mówi, że przed wielkim i strasznym dniem Pana przyjdzie Eliasz.

Eliasz, który przychodzi przed „wielkim i strasznym dniem Pana”, jest zarówno pojedynczym posłańcem, jak i ruchem związanym z przesłaniem, które ów posłaniec głosi. Wysłanym Eliaszem są więc sto czterdzieści cztery tysiące, którzy nie zaznają śmierci, tak jak to symbolizują Henoch i Eliasz. To ci, którzy zostaną wzniesieni niczym sztandar w czasie rychło nadchodzącego prawa niedzielnego.

Eliasza czasów ostatecznych symbolizował także Jan Chrzciciel, lecz Jan nie przedstawiał stu czterdziestu czterech tysięcy. Przedstawiał tych, którzy przyłączają się do ruchu i przyjmują poselstwo posłańca czasów ostatecznych, po czym zostają zamordowani przez papiestwo podczas kryzysu ustawy niedzielnej, rozpoczynającego się wraz z rychło nadchodzącą ustawą niedzielną i kończącego się, gdy powstaje Michał, a papiestwo dochodzi do swego kresu i nikt mu nie pomoże.

Eliasz jest ukazany na Górze Karmel, a Jan w sali uczty Heroda. Ci dwaj świadkowie historyczni identyfikują dwie grupy ludu Bożego czasów ostatecznych, przedstawione w siódmym rozdziale Apokalipsy. Sto czterdzieści cztery tysiące i wielki tłum odpowiadają Górze Karmel i przyjęciu urodzinowemu Heroda. Te dwie linie prorocze stanowią solidny punkt odniesienia, by starannie zidentyfikować elementy ósmej głowy, to znaczy tej z siedmiu głów w siedemnastym rozdziale Apokalipsy, z wystarczającą szczegółowością proroczą, aby wyjaśnić, jak i dlaczego ostatni prezydent, który jest ósmym prezydentem, to znaczy z tych siedmiu, staje się wielkim dyktatorem Stanów Zjednoczonych w ostatnich etapach szóstego królestwa proroctwa biblijnego.

Przy prawie niedzielnym dokonuje się potrójne zjednoczenie.

A jednak w tej ilustracji istnieje sekwencja i ta sekwencja jest tematem natchnionego słowa. Jest to wydarzenie, które ma miejsce w momencie „dekretu”, które w pewnym sensie jest pojedynczym wydarzeniem, lecz w rzeczywistości stanowi bardzo starannie ułożony ciąg wydarzeń. W chwili „dekretu” Stany Zjednoczone przestają być szóstym królestwem proroctwa biblijnego, co oznacza, że właśnie wtedy zaczyna się siódme królestwo, ale siódme królestwo zgadza się przekazać swoje królestwo bestii. Gdy fałszywy prorok zostaje pokonany, smok zajmuje swoje miejsce i natychmiast oddaje połowę swojego królestwa bestii.

Na górze Karmel było czterystu pięćdziesięciu proroków Baala, a także czterystu proroków gaju, którzy w Samarii jedli przy stole Jezebel.

Eliasz określa konfrontację na Górze Karmel jako spór nie tylko o to, kto jest prawdziwym Bogiem, ale także o to, kto jest prawdziwym prorokiem.

Gdy ofiara Eliasza została strawiona przez ogień, który zstąpił z nieba, wówczas własnoręcznie zgładził czterystu pięćdziesięciu proroków Baala.

Baal był fałszywym męskim bóstwem, a czterystu proroków gaju, którzy nadal byli przy Izebel i jedli przy jej stole w mieście Samarii, było prorokami żeńskiego bóstwa Asztoret. To żeńskie bóstwo przetrwało rzeź proroków na górze Karmel dokonaną przez Eliasza.

Góra Karmel symbolizuje wkrótce nadchodzące prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych. Wtedy zostaje wzniesiony sztandar stu czterdziestu czterech tysięcy (których typem jest Eliasz). Tam wyraźnie objawia się prawdziwy protestancki róg w kontraście z fałszywym protestanckim rogiem, który jest w Samarii i żywi się dietą Izebel. Tam róg republikański, który stał się rogiem zarówno kościoła, jak i państwa w okresie poprzedzającym Górę Karmel, dochodzi do swego kresu jako szóste królestwo proroctwa biblijnego. Wtedy pozostają Achab i jego dziesięciokrotny naród oraz Izebel, która ukrywała się w Samarii, ucztując z odstępczymi protestantami. Szóste królestwo zostaje zakończone, a wtedy przychodzi deszcz bez miary.

Na urodzinowym przyjęciu Heroda Eliasz, reprezentowany przez Jana Chrzciciela, przebywa w rzymskim więzieniu, oczekując wybawienia albo śmierci. Nie ma proroków Baala, którzy odegraliby taniec zwiedzenia; jest tylko Salome, córka Izebel. Herod i jego przyjaciele z dworu są pijani winem Babilonu, gdyż jego urodziny również symbolizują prawo niedzielne, a wszystkie narody zaczęły pić wino Babilonu 11 września 2001 roku, na długo przed wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym.

Te trzy wersety spełniły się, gdy wielkie budynki Nowego Jorku, wieże bliźniacze, zostały powalone przez dotknięcie Boga.

Nadchodzące wkrótce prawo niedzielne jest przedstawione przez drugi głos osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia i obrazuje górę Karmel Achaba oraz przyjęcie urodzinowe Heroda. Herodiada, która jest także Izebel, nie jest obecna na pijackiej uczcie Heroda, tak jak Izebel była nieobecna na górze Karmel. Aż do prawa niedzielnego była zapomniana przez siedemdziesiąt symbolicznych lat panowania bestii z ziemi, szóstego królestwa proroctwa biblijnego. Gdy Izebel otrzymała swoją śmiertelną ranę w latach 1798 i 1799, szóste królestwo (Stany Zjednoczone) rozpoczęło swój okres jako szóste królestwo proroctwa biblijnego. Kiedy szóste królestwo się zakończy, wówczas ona powróci i zacznie śpiewać swoje pieśni oraz uprawiać nierząd ze wszystkimi narodami ziemi.

Jej pieśni nierządu i wina zostały proroczo zapoczątkowane 11 września 2001 roku, lecz był to jedynie okres przygotowania, jak obrazowało to trzydzieści lat od 508 do 538 roku, kiedy po raz pierwszy objęła tron. Aż do wprowadzenia prawa niedzielnego, gdy szóste królestwo zostanie zgładzone rękami Eliasza, pozostaje ukryta w Samarii. Wówczas Jan Chrzciciel jest przetrzymywany w jej więzieniu, oczekując albo wybawienia, albo śmierci.

Herod i jego dostojni przyjaciele byli pijani winem Babilonu, gdy Salome, córka Herodiady (Izebel), wykonała swój niezwykle uwodzicielski taniec, a Herod okazał swoje pożądliwe i kazirodcze żądze. Został całkowicie oczarowany seksualnymi awansami swojej pasierbicy i obiecał jej aż do połowy swego królestwa.

Pierwszy głos osiemnastego rozdziału Apokalipsy zabrzmiał 11 września 2001 roku, a drugi głos zabrzmi z chwilą wprowadzenia wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego. W historii przedstawionej w szóstym rozdziale Ewangelii Jana pierwszy głos roku 2001 był głosem Chrystusa mówiącym swoim uczniom, że muszą jeść Jego ciało i pić Jego krew, gdyż On był prawdziwym Chlebem z nieba. Okres ten rozpoczął się w Galilei i zakończył oczyszczeniem Jego uczniów, którzy od Niego odeszli w Ewangelii Jana, rozdział szósty, werset sześćdziesiąty szósty. Ta historia zaczęła się w Galilei od próby dotyczącej pokarmu, a zakończyła się wprowadzeniem przymusu znamienia bestii, co obrazuje liczba imienia papieża, która wynosi sześć, sześć, sześć. Galilea oznacza „punkt zwrotny”, a 11 września 2001 był proroczym „punktem zwrotnym” (Galilea), a urodziny Heroda odbywały się przy udziale przywódców Galilei. Zarówno początkowy głos osiemnastego rozdziału Apokalipsy, jak i końcowy głos osiemnastego rozdziału Apokalipsy, są reprezentowane przez Galileę, która jest punktem zwrotnym.

Galilea w roku 2001 oraz Galilea w czasie wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego wskazują, kiedy zostaje wylane światło późnego deszczu. W 2001 było to wylanie w ograniczonej mierze, lecz przy drugim głosie jest wylewane bez miary, co przedstawia potężne wylanie po tym, jak Eliasz zgładził proroków Baala, które miało miejsce na przyjęciu urodzinowym Heroda. Urodziny Heroda wyznaczają narodziny siódmego królestwa proroctw biblijnych, które następują bezpośrednio po śmierci poprzedniego królestwa. Stany Zjednoczone zaczęły panować w 1798 roku, wraz ze śmiercią piątego królestwa, a wraz ze śmiercią proroków Baala nastały urodziny siódmego królestwa. To siódme królestwo jest reprezentowane przez dziesięcioczłonowe północne królestwo Achaba oraz przez Heroda, przedstawiciela dziesięcioczłonowego północnego królestwa pogańskiego Rzymu.

Herod zgadza się wypełnić przysięgę, którą złożył Salome, i dać jej głowę Jana; przysięga ta była przedstawiona jako sięgająca do połowy jego królestwa. Dziesięciu królów Narodów Zjednoczonych, mimo że nienawidzą nierządnicy, zgadzają się oddać swoje siódme królestwo ósmej głowie, która jest spośród siedmiu poprzednich głów. Zgadzają się na królestwo oparte na połączeniu światowego Państwa z jej światowym Kościołem. Lecz to małżeństwo jest łacińskie, a nie angielskie, gdyż ich małżeństwo jest przedstawione jako „niewiasta” panująca „nad królami”. W małżeństwie łacińskim rodzina zachowuje nazwisko kobiety, a nie mężczyzny, a nazwa tego dwoistego małżeństwa jest ważnym elementem narracji prorockiej.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.