The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.
Dwie laski zostają połączone, aby stać się jedną świątynią. Liczba czterdzieści sześć jest symbolem świątyni, i to czterdzieści sześć lat oddziela niewolę królestwa północnego od niewoli królestwa południowego. Gdy w 1798 roku, w czasie końca, zostaje zakończone deptanie świątyni i zastępu, to właśnie czterdzieści sześć lat łączy dwie laski w jedną świątynię. Od 723 r. p.n.e. do 677 r. p.n.e. świątynia była zburzona i zdeptana. W 1798 roku deptanie ustało, a do 1844 roku wzniesiono świątynię. Tam mieli stać się jednym narodem, z jednym królem, i przestać grzeszyć na zawsze. Taki był plan, lecz bunt z 1863 roku przesunął go na 2001 rok.
Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.
Paweł utożsamia Kościół z ciałem, a Chrystusa z Głową, i posługuje się ciałem jako symbolem cielesności. Dla Pawła cielesność i ciało są terminami zamiennymi.
For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.
Jeśli bowiem żyjecie według ciała, umrzecie; lecz jeśli przez Ducha umartwiacie uczynki ciała, będziecie żyć. Rzymian 8:13.
The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.
Wzór ludzkiej świątyni opiera się na wzorze Bożej świątyni. Ciało, którym jest Kościół, odpowiada cielesności w świątyni człowieka. W świątyni człowieka umysł jest głową, a ciało jest cielesnością.
For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.
Jesteśmy bowiem członkami jego ciała, z jego ciała i z jego kości. Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją, i połączy się z żoną swoją, i ci dwoje będą jednym ciałem. Tajemnica to wielka; ja zaś mówię o Chrystusie i Kościele. Efezjan 5:30–32.
The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.
Gdy zatrąbienie siódmego anioła wyznaczyło początek dzieła dopełnienia tajemnicy Bożej, świątynia, którą Jan miał zmierzyć, była świątynią Bożą, lecz świątynia ludzka została stworzona na wzór świątyni Bożej. Są symbolami zamiennymi. Mojżesz przebywał na górze przez czterdzieści sześć dni, gdy ukazano mu wzór, którego miał użyć przy wznoszeniu ziemskiego przybytku. Wzór pochodził z niebiańskiej świątyni.
Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.
Chrystus był niebiańską świątynią objawioną w ciele i reprezentuje wzorzec ludzkiej świątyni, ponieważ ludzie zostali stworzeni na Jego obraz. Z tego powodu wzorzec ludzkiej świątyni wyrażony jest przez czterdzieści sześć chromosomów.
The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.
Świątynie są w sensie proroczym wymienne. A zatem świątynia, którą Janowi polecono zmierzyć, składała się tylko z dwóch części, bez dziedzińca. Pierwsza część reprezentuje świątynię ludzką, Kościół (oblubienicę), naród, ciało, czyli to, co cielesne. Druga część reprezentuje świątynię Bożą, oblubieńca, króla, głowę, czyli umysł. Obietnica wiecznego przymierza, która zostaje wypełniona dla stu czterdziestu czterech tysięcy w dniach ostatecznych, została zilustrowana przez dwie laski z trzydziestego siódmego rozdziału Księgi Ezechiela. Została zilustrowana przez świątynię Jana, która składa się z dwóch części. Została zilustrowana przez ścisłe definicje Pawła dotyczące tajemnicy Chrystusa w wierzącym, nadziei chwały.
The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.
Dzieło opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy jest dziełem trwałego połączenia Boskości z człowieczeństwem. To dzieło zostaje dokonane podczas rozbrzmiewania Siódmej Trąby. To połączenie jest w Piśmie Świętym ukazywane, linia za linią, na różne sposoby. Usprawiedliwienie i uświęcenie są teologicznymi określeniami tego dzieła. Usprawiedliwienie jest dziełem Chrystusa jako naszego Zastępcy, a uświęcenie jest dziełem Chrystusa jako naszego Wzoru. Usprawiedliwienie stanowi nasze prawo do nieba, a uświęcenie stanowi naszą zdatność do nieba. Oba te dzieła są udzielane wierzącemu przez obecność Ducha Świętego. To dzieło jest przedstawione jako wypisanie Bożego prawa na sercach i umysłach tych, którzy zostają przyjęci do wiecznego przymierza.
The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.
„Umysł” symbolizuje komnatę w świątyni, w której przebywa głowa. Umysł jest tym, co nazywa się wyższą naturą, w przeciwieństwie do ciała, które jest naturą niższą. Umysł reprezentują nasze myśli, ciało reprezentują nasze uczucia.
“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.
Wielu doświadcza niepotrzebnego smutku. Odwracają myśli od Jezusa i zbytnio skupiają je na sobie. Wyolbrzymiają drobne trudności i szerzą zniechęcenie. Dopuszczają się wielkiego grzechu niepotrzebnego szemrania przeciwko zrządzeniom Bożej Opatrzności. Wszystko, co mamy i czym jesteśmy, zawdzięczamy Bogu. On dał nam zdolności, które w pewnym stopniu są podobne do tych, które On sam posiada; i powinniśmy gorliwie pracować nad rozwijaniem tych zdolności, nie po to, by zadowalać i wywyższać siebie, lecz aby Go uwielbiać.
“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.
Nie powinniśmy pozwalać, aby nasze umysły zostały odciągnięte od wierności Bogu. Przez Chrystusa możemy i powinniśmy być szczęśliwi oraz wyrobić w sobie nawyki samokontroli. Nawet myśli muszą być podporządkowane woli Bożej, a uczucia pod kontrolą rozumu i religii. Nasza wyobraźnia nie została nam dana po to, by pozwalać jej szaleć i chodzić własnymi drogami, bez żadnego wysiłku powściągania i dyscypliny. Jeśli myśli są niewłaściwe, uczucia też będą niewłaściwe; a myśli i uczucia razem składają się na charakter moralny. Gdy postanawiamy, że jako chrześcijanie nie musimy powściągać naszych myśli i uczuć, dostajemy się pod wpływ złych aniołów i zapraszamy ich obecność oraz ich kontrolę. Jeśli ulegamy naszym wrażeniom i pozwalamy, by nasze myśli płynęły torem podejrzeń, zwątpienia i narzekania, będziemy nieszczęśliwi, a nasze życie okaże się porażką. Review and Herald, 21 kwietnia 1885 r.
Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”
Razem wzięte, myśli i uczucia tworzą charakter moralny. Nasz charakter składa się z niższej i wyższej natury; umysł jest naturą wyższą, a jeśli myśli umysłu zostaną uświęcone, nasze uczucia zostaną uświęcone. Dzieje się tak, ponieważ umysł jest wyższą, kierowniczą naturą spośród dwóch natur, które składają się na nasze człowieczeństwo. „Władze”, które zostały zamierzone jako część naszego bytu, są „w pewnym stopniu” „podobne do tych, które” Chrystus „posiada”, gdyż zostaliśmy stworzeni na Jego obraz i „powinniśmy usilnie pracować nad rozwijaniem” owych „władz”.
The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.
Władze, które wchodzą w skład wyższej natury, czyli umysłu człowieka, to: zdolność sądzenia, pamięć, sumienie, a zwłaszcza wola.
“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.
Wielu pyta: «Jak mam oddać się Bogu?» Pragniesz oddać Mu siebie, ale jesteś słaby moralnie, zniewolony przez zwątpienie i kierowany nawykami grzesznego życia. Twoje obietnice i postanowienia są jak powrozy z piasku. Nie potrafisz panować nad swoimi myślami, porywami i uczuciami. Świadomość złamanych obietnic i niedotrzymanych przyrzeczeń osłabia twoje zaufanie do własnej szczerości i sprawia, że czujesz, iż Bóg nie może cię przyjąć; jednak nie musisz rozpaczać. Musisz zrozumieć prawdziwą moc woli. Jest to władza rządząca naturą człowieka, moc decyzji, wyboru. Wszystko zależy od właściwego działania woli. Bóg dał ludziom zdolność wyboru; do nich należy z niej korzystać. Nie możesz zmienić swego serca, nie możesz sam z siebie oddać Bogu jego uczuć; ale możesz wybrać, że będziesz Mu służyć. Możesz oddać Mu swoją wolę; wówczas On będzie w tobie sprawiał chcenie i działanie zgodnie ze swoim upodobaniem. W ten sposób cała twoja natura znajdzie się pod panowaniem Ducha Chrystusa; twoje uczucia skupią się na Nim, a twoje myśli będą z Nim w harmonii.
“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.
Pragnienia dobra i świętości same w sobie są słuszne; lecz jeśli na nich poprzestaniesz, nic ci nie dadzą. Wielu zginie, choć mają nadzieję i pragną zostać chrześcijanami. Nie dochodzą do momentu poddania swojej woli Bogu. Nie decydują się teraz zostać chrześcijanami.
“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.
Dzięki właściwemu użyciu woli w twoim życiu może nastąpić całkowita zmiana. Oddając swoją wolę Chrystusowi, łączysz się z mocą, która jest ponad wszystkimi zwierzchnościami i władzami. Otrzymasz siłę z wysoka, by trwać niewzruszenie, i tak poprzez stałe poddanie się Bogu będziesz w stanie prowadzić nowe życie, życie wiary. Kroki ku Chrystusowi, 47, 48.
The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.
Moc woli jest „władzą rządzącą” w naturze człowieka, a rządca ma swoją siedzibę w komnacie ludzkiej świątyni, sprzymierzonej z „mocą, która jest ponad wszystkimi zwierzchnościami i władzami”. Miejscem, w którym w ludzkiej świątyni dokonuje się zjednoczenie Boskości z człowieczeństwem, jest twierdza duszy. Każdy człowiek ma swoją twierdzę i jest ona albo zajęta przez Chrystusa, albo przez arcywroga Chrystusa.
“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.
Gdy Chrystus obejmuje we władanie twierdzę duszy, człowiek staje się jedno z Nim. A ten, kto jest jedno z Chrystusem, zachowując tę jedność, intronizując Go w sercu i słuchając Jego poleceń, jest bezpieczny przed sidłami Złego. Zjednoczony z Chrystusem, gromadzi w sobie łaski Chrystusa i poświęca Panu siłę, skuteczność i moc, aby pozyskiwać Mu dusze. Przez współdziałanie ze Zbawcą staje się narzędziem, przez które Bóg działa. Potem, gdy przychodzi Szatan i usiłuje zawładnąć duszą, przekonuje się, że Chrystus uczynił go silniejszym niż mocarz zbrojny. Review and Herald, 12 grudnia 1899.
The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.
Cytadelą duszy są serce i umysł człowieka. Obietnica Nowego Przymierza określa trzy podstawowe obietnice dla wierzącego. Obiecano mu ziemię do zamieszkania, tak jak dla Adama i Ewy był nią Ogród Eden, który z kolei reprezentował Ziemię Obiecaną w Jego przymierzu ze starożytnym Izraelem, która z kolei przedstawiała duchową Ziemię Chwały dla duchowego Izraela; a te trzy razem składają, werset po wersecie, świadectwo o obietnicy ziemi uczynionej nową dla tych, którzy zwyciężą, jak On zwyciężył.
When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.
Gdy Adam i Ewa zgrzeszyli, zostali "rozproszeni" z Ogrodu Edenu na "siedem czasów", a po siedmiu tysiącleciach ziemia zostaje uczyniona nową, a Ogród Edenu zostaje przywrócony. Rozproszenie starożytnego Izraela na "siedem czasów" było zobrazowane przez rozproszenie Adama i Ewy. Przymierze obiecuje ziemię do zamieszkania, co było obietnicą przywrócenia Edenu. Podeptanie świątyni i zastępu przedstawia stopniową eskalację grzechu w rodzinie ludzkiej, która zaczęła się od grzechu Adama.
The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.
Dwie pozostałe obietnice przymierza polegają na tym, że wierni otrzymają nowe ciało i nowy umysł, a mianowicie umysł Chrystusowy. Ciało jest cielesnością, naturą niższą, a w odniesieniu do Chrystusa jest Kościołem. Umysł jest naturą wyższą; jest tym, co Siostra White określa mianem "twierdzy duszy". Paweł jasno naucza, że otrzymujemy umysł Chrystusowy w chwili przyjęcia wymagań ewangelii, gdy zostajemy usprawiedliwieni. Uczy też, że nowego i uwielbionego ciała nie otrzymamy aż do Drugiego Przyjścia.
Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.
Oto oznajmiam wam tajemnicę: nie wszyscy zaśniemy, lecz wszyscy będziemy przemienieni, w jednej chwili, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby: bo zabrzmi trąba, a umarli zostaną wskrzeszeni jako niezniszczalni, a my będziemy przemienieni. Albowiem to, co zniszczalne, musi przyoblec niezniszczalność, a to, co śmiertelne, musi przyoblec nieśmiertelność. A kiedy to, co zniszczalne, przyodzieje niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodzieje nieśmiertelność, wtedy spełni się słowo, które jest napisane: Śmierć została pochłonięta w zwycięstwie. O śmierci, gdzie jest twoje żądło? O grobie, gdzie jest twoje zwycięstwo? Żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu jest prawo. 1 List do Koryntian 15:51–56.
A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.
Doktryna ta — która, jak mówi Jan, uznaje tych, którzy wierzą w takie fałszywe nauki, za antychrysta — twierdzi, że Chrystus nigdy nie przyjął ciała podległego skutkom grzechu, które zaczęły dotykać rodzinę ludzką począwszy od grzechu Adama.
And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.
A każdy duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga; i to jest ten duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść; a teraz już jest na świecie. 1 Jana 4:3.
The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.
Wino Babilonu (Antychrysta), które naucza o „Niepokalanym Poczęciu”, twierdzi, że Maryja została uczyniona doskonałą, tak jak Adam i Ewa przed grzechem, aby narodzenie Jezusa opierało się na poczęciu z boskości (Duch Święty), z doskonałym człowieczeństwem (Maryi). Fałszywa doktryna Niepokalanego Poczęcia nie dotyczy tego, kiedy Jezus został poczęty w łonie Maryi, lecz tego, w jaki sposób Maryja została poczęta w doskonałości Adama i Ewy. Sugestia, że ciało, które Chrystus przyjął na siebie, gdy przyszedł odkupić człowieka, było ciałem bezgrzesznym, pozbawionym skutków dziedziczności, jest nauką Antychrysta.
For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.
Wielu bowiem zwodzicieli wyszło na świat, którzy nie wyznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele. Taki jest zwodzicielem i antychrystem. 2 Jana 1:7.
When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.
Kiedy Chrystus zmartwychwstał, natchnienie starannie podkreśla, że miał wówczas uwielbione ciało. Jego zmartwychwstanie przedstawiało zmartwychwstanie sprawiedliwych przy jego powtórnym przyjściu, i to wtedy otrzymamy obietnicę przymierza dotyczącą nowego ciała.
“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.
Nadszedł czas, aby Chrystus wstąpił na tron Swego Ojca. Jako Boski Zwycięzca miał wkrótce powrócić z trofeami zwycięstwa do niebiańskich dziedzińców. Przed Swoją śmiercią oświadczył Swemu Ojcu: „Ukończyłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania.” Jana 17:4. Po Swoim zmartwychwstaniu zatrzymał się na ziemi przez pewien czas, aby Jego uczniowie mogli oswoić się z Nim w Jego zmartwychwstałym i uwielbionym ciele. Teraz był gotów do pożegnania. Potwierdził fakt, że jest żyjącym Zbawicielem. Jego uczniowie nie musieli już wiązać Go z grobem. Mogli myśleć o Nim jako o uwielbionym na oczach niebiańskiego wszechświata. Pragnienie wieków, 829.
The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.
Obietnica przymierza dotycząca ziemi do zamieszkania spełni się, gdy ziemia zostanie odnowiona, gdy Eden zostanie przywrócony, a „siedem razy” (siedem tysięcy lat) rozproszenia ludzkości pierwszego Adama dobiegnie końca. Obietnica przymierza nowego i uwielbionego ciała zostanie udzielona podczas Drugiego Przyjścia, w mgnieniu oka.
“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.
"Opowieść o Betlejem jest niewyczerpanym tematem. W niej ukryta jest 'głębokość bogactw zarówno mądrości, jak i poznania Boga.' Rzymian 11:33. Dziwimy się ofierze Zbawiciela, który zamienił tron nieba na żłób, a towarzystwo wielbiących aniołów na zwierzęta stajni. Ludzka pycha i samowystarczalność stoją zgromione w Jego obecności. A jednak był to dopiero początek Jego cudownego uniżenia. Dla Syna Bożego przyjęcie ludzkiej natury byłoby niemal nieskończonym uniżeniem, nawet wtedy, gdy Adam stał w swej niewinności w Edenie. Ale Jezus przyjął człowieczeństwo wtedy, gdy rodzaj ludzki został osłabiony przez cztery tysiące lat grzechu. Jak każde dziecko Adama przyjął skutki działania wielkiego prawa dziedziczności. Jakie były te skutki, ukazuje historia Jego ziemskich przodków. Przyszedł z takim dziedzictwem, aby dzielić nasze smutki i pokusy oraz dać nam przykład bezgrzesznego życia." Pragnienie wieków, 48.
When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.
Kiedy człowiek spełnia wymogi ewangelii, w tej chwili otrzymuje nowy umysł, mianowicie umysł Chrystusowy, natomiast ciało, czyli – jak nazywa je również Paweł – natura cielesna, zostaje przemienione przy Powtórnym Przyjściu. Niższa natura, która składa się z uczuć, nie zostaje wyeliminowana przy nawróceniu. Te uczucia, stanowiące część charakteru moralnego, pozostają aż do Powtórnego Przyjścia. Te uczucia reprezentują system emocjonalny, który jest powiązany z układem hormonalnym. Reprezentują one zmysły, które są powiązane z układem nerwowym. Wszystkie elementy niższej natury człowieka, które uważa się za uczucia, dzielą się na dwie podstawowe kategorie. Jednym rodzajem uczuć są skłonności, które odziedziczyliśmy po naszych przodkach, a drugim rodzajem uczuć są skłonności wykształcone, które rozwinęliśmy poprzez własne wybory.
Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”
Niektóre dziedziczne skłonności są po prostu częścią ludzkiej natury, a niektóre typy dziedzicznych skłonności sprzyjają czynieniu zła. Nabyte typy uczuć to te, które kształtujemy własnymi wyborami, a dziedziczne skłonności są przekazywane na mocy "wielkiego prawa dziedziczności".
Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.
Jezus "przyjął człowieczeństwo wtedy, gdy rodzaj ludzki został osłabiony przez cztery tysiące lat grzechu. Jak każde dziecko Adama przyjął skutki działania wielkiego prawa dziedziczności. Czym były te skutki, ukazuje historia Jego ziemskich przodków. Przyszedł z taką dziedzicznością, aby dzielić nasze boleści i pokusy oraz dać nam przykład życia bezgrzesznego." Mając w sobie skutki czterech tysięcy lat działania wielkiego prawa dziedziczności, Jezus zawsze utrzymywał owe skłonności w poddaniu mocą swojej woli i nigdy, ani razu, nie pielęgnował żadnych grzesznych uczuć.
Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.
Gdyby Jezus przyjął ludzkie ciało, takie, jakie mieli Adam i Ewa, zanim zgrzeszyli, nie przyjmując skutków osłabienia ludzkości, do którego doszło w ciągu ponad czterech tysięcy lat degradacji, wówczas nie dałby przykładu, jak każde dziecko Boże może zwyciężać.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.
Wielu patrzy na ten konflikt między Chrystusem a Szatanem jako na coś, co nie ma szczególnego związku z ich własnym życiem; i dlatego niewiele ich interesuje. Lecz w obrębie każdego ludzkiego serca spór ten się powtarza. Nikt nie opuszcza szeregów zła, by służyć Bogu, nie napotykając ataków Szatana. Pokusy, którym opierał się Chrystus, są tymi, którym nam tak trudno się oprzeć. Atakowały Go z tym większą siłą, im bardziej Jego charakter przewyższa nasz. Niosąc na sobie straszliwy ciężar grzechów świata, Chrystus wytrzymał próbę dotyczącą apetytu, miłości świata oraz tego zamiłowania do popisu, które prowadzi do zuchwałości. Były to pokusy, które pokonały Adama i Ewę, i które tak łatwo pokonują nas.
“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.
Szatan wskazywał na grzech Adama jako dowód, że Boże prawo jest niesprawiedliwe i nie można go przestrzegać. W naszym człowieczeństwie Chrystus miał odkupić upadek Adama. Lecz gdy Adama zaatakował kusiciel, nie ciążyły na nim żadne skutki grzechu. Stał w mocy doskonałego człowieczeństwa, posiadając pełnię sił umysłu i ciała. Otaczały go chwały Edenu i codziennie obcował z istotami niebiańskimi. Nie tak było z Jezusem, gdy wszedł na pustynię, by zmierzyć się z Szatanem. Przez cztery tysiące lat ludzkość słabła w sile fizycznej, w mocy umysłowej i w wartości moralnej; a Chrystus przyjął na siebie słabości zdegenerowanej ludzkości. Tylko w ten sposób mógł wyrwać człowieka z najgłębszych otchłani jego upadku.
“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.
Wielu twierdzi, że było niemożliwe, aby Chrystus uległ pokusie. Wtedy nie mógłby zostać postawiony w położeniu Adama; nie mógłby odnieść zwycięstwa, którego Adam nie odniósł. Jeśli w jakimkolwiek sensie toczymy cięższą walkę niż toczył Chrystus, wówczas nie mógłby przyjść nam z pomocą. Lecz nasz Zbawiciel przyjął człowieczeństwo ze wszystkimi jego obciążeniami. Przyjął naturę człowieka, z możliwością ulegnięcia pokusie. Nie mamy nic do zniesienia, czego On nie zniósł.
“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’
"W przypadku Chrystusa, podobnie jak w przypadku świętej pary w Edenie, apetyt był podstawą pierwszej wielkiej pokusy. Właśnie tam, gdzie zaczął się upadek, musi rozpocząć się dzieło naszego odkupienia. Jak przez pobłażanie apetytowi Adam upadł, tak przez wyrzeczenie się apetytu Chrystus musi zwyciężyć. 'A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, potem odczuł głód. A gdy przystąpił do Niego kusiciel, rzekł: Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, aby te kamienie stały się chlebem. Lecz On, odpowiadając, rzekł: Napisano: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.'"
“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.
"Od czasów Adama aż do Chrystusa pobłażanie sobie zwiększało moc pożądliwości i namiętności, aż niemal uzyskały one nieogranowaną władzę. W ten sposób ludzie stali się upadli i chorzy, a sami z siebie nie byli w stanie tego przezwyciężyć. W imieniu człowieka Chrystus zwyciężył, znosząc najcięższą próbę. Dla naszego dobra okazał panowanie nad sobą silniejsze niż głód czy śmierć. A w tym pierwszym zwycięstwie rozstrzygały się także inne sprawy, które wchodzą w grę we wszystkich naszych zmaganiach z mocami ciemności." Pragnienie wieków, 117.