In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

W rozdziale dziesiątym Daniel zostaje dotknięty trzykrotnie, a te trzy dotknięcia odpowiadają trzem razom, gdy Daniel osobiście doświadcza „mareh”, widzenia. Pierwsze i ostatnie ukazanie się należały do Gabriela, posłańca Objawienia Jezusa Chrystusa. To Gabriel jest tym, który bierze przesłanie od Chrystusa, dane Mu przez Ojca, i przekazuje je prorokowi, mającemu posłać je do kościołów.

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

Lecz pokażę ci to, co jest zapisane w księdze prawdy: i nie ma nikogo, kto by stał po mojej stronie w tych sprawach, oprócz Michała, waszego księcia. Daniel 10:21.

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

Gabriel wie, że jest istotą stworzoną, i właśnie dlatego w Księdze Objawienia wyraźnie powiedział Janowi, aby go nie czcił.

And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

I padłem do jego stóp, aby oddać mu pokłon. A on rzekł do mnie: Patrz, nie czyń tego; jestem współsługą twoim i braci twoich, którzy mają świadectwo Jezusa. Oddaj cześć Bogu, bo świadectwo Jezusa jest duchem proroctwa. Objawienie 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

Badacz proroctw powinien więc zrozumieć, że powód, dla którego Gabriel stwierdza, iż w związku z tym, co „jest zapisane w Piśmie prawdy”, nie ma nikogo ponad nim, ma określony proroczy cel. Gdy wskazuje, że tylko Chrystus rozumie Pisma lepiej niż on sam, identyfikuje Chrystusa jako „Michała, waszego księcia”. Lecz Michał nie jest tylko księciem, jest archaniołem.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

A jednak archanioł Michał, kiedy spierał się z diabłem o ciało Mojżesza, nie odważył się wnieść przeciw niemu obelżywego oskarżenia, lecz rzekł: Pan niech cię zgromi. Judy 7.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

Wszystkie trzy dotknięcia są więc anielskie, a we wszystkich trzech przypadkach, gdy Daniel doświadcza widzenia „mareh”, jest ono anielskie. Za trzecim razem Daniel zostaje dotknięty, aby go wzmocnić, gdyż wcześniej, przy drugim dotknięciu, utracił siły.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

Wtedy znowu przyszedł ktoś podobny do człowieka, dotknął mnie i wzmocnił. I rzekł: Mężu bardzo umiłowany, nie bój się; pokój niech będzie z tobą; bądź mocny, tak, bądź mocny. A gdy przemówił do mnie, nabrałem sił i rzekłem: Niech mój pan mówi, bo mnie wzmocniłeś. Wtedy rzekł: Czy wiesz, po co przyszedłem do ciebie? Teraz wrócę, aby walczyć z księciem Persji; a gdy odejdę, oto przyjdzie książę Grecji. Daniela 10:18–20.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

Gabriel przypomina Danielowi, że „przyszedł, aby” dać Danielowi „zrozumienie tego, co spotka twój lud w dniach ostatecznych”, gdy zapytał Daniela: „Czy wiesz, dlaczego przyszedłem do ciebie?” Zgodnie z tym, czego nauczał Daniela o dniach ostatecznych, Gabriel następnie stwierdza, że „wróci, aby walczyć z księciem Persji; a gdy odejdę, oto przyjdzie książę Grecji”. Następnie rozpoczyna proroczą narrację rozdziału jedenastego, która opisuje to, co spotyka sto czterdzieści cztery tysiące w dniach ostatecznych. Ta prorocza narracja zostaje osadzona w kontekście walki z „księciem Persji” i „księciem Grecji”.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

W rzeczywistości między Cyrusem Wielkim a Aleksandrem Wielkim minęło ponad dwieście lat. Ale w wielkim trzęsieniu ziemi z jedenastego rozdziału Apokalipsy ostateczne wydarzenia następują szybko, a gdy tylko szóste królestwo zostaje podbite przez fałszywego króla północy, siódme królestwo, czyli dziesięciu królów, reprezentowanych przez Grecję, natychmiast oddaje swoje królestwo Bestii.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

Na jednym poziomie wizja „mareh” została użyta siedmiokrotnie w dziesiątym rozdziale Księgi Daniela. Rozważyliśmy cztery z tych siedmiu przypadków i ustaliliśmy, że pierwsze odniesienie wskazuje na to, iż przed trzecim rokiem Cyrusa Daniel rozumiał widzenie. W kolejnych trzech odniesieniach trzy dotknięcia przy każdym widzeniu określają doświadczenie Daniela, gdy budzi się on z żałoby trwającej dwadzieścia jeden dni. Jego przebudzenie do ożywienia jest ukształtowane według trzystopniowego procesu wiecznej ewangelii, a trzy te kroki są przedstawione przez aniołów, chociaż krok drugi stanowi Michał, archanioł, który jest Tym, który wzbudził Mojżesza ze śmierci i przeniósł go do nieba.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

Pozostałe trzy miejsca, w których w rozdziale dziesiątym występuje słowo „wizja”, nie używają terminu „mareh”, lecz „marah”. „Marah” jest żeńską formą „mareh”. Oznacza wizję, a w sensie sprawczym „zwierciadło” lub „lustro”. Klucz do jego definicji polega na tym, że ma ono charakter „sprawczy”. Jest to wizja „wyglądu”, lecz różni się rodzajem, wskazując tym samym na odmienne prorocze przesłanie. Zgodnie ze swą definicją „zwierciadło” implikuje, że ci, którzy widzą wizję, dostrzegają pewien rodzaj odbicia. To jest ten element tego słowa, który ma charakter „sprawczy”. Definicja słowa sprawczego w kontekście „marah” jest głęboka.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

Termin „kauzatywny” odnosi się do pojęcia przyczynowości lub działania polegającego na spowodowaniu, że coś się wydarzy. W językoznawstwie, a konkretnie w morfologii czasownika, forma kauzatywna to konstrukcja gramatyczna wskazująca, że podmiot czasownika sprawia, iż inna osoba lub rzecz wykonuje czynność opisywaną przez ten czasownik. Na przykład w języku angielskim czasownik „to read” nabiera znaczenia kauzatywnego, gdy mówimy „to make someone read”. Wówczas podmiot sprawia, że inna osoba wykonuje czynność czytania.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

Forma kauzatywna wskazuje, że podmiot jest odpowiedzialny za spowodowanie czynności wyrażonej przez czasownik. Określenie „kauzatywny” odnosi się do sposobu, w jaki działanie lub zdarzenie jest spowodowane. W trzech miejscach, w których Daniel używa hebrajskiego słowa „marah”, widzenie, na które się spogląda, sprawia, że patrzący zostaje przemieniony w obraz, na który spogląda.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

A dwudziestego czwartego dnia pierwszego miesiąca, gdy byłem nad brzegiem wielkiej rzeki, która zwie się Hiddekel, wtedy podniosłem oczy swoje i spojrzałem, a oto pewien mąż odziany w płótno, którego biodra były przepasane szczerym złotem z Ufaz. Jego ciało było też jak beryl, a jego oblicze jak wygląd (mareh) błyskawicy, a jego oczy jak lampy ognia, a jego ramiona i jego nogi podobne barwą do wypolerowanego brązu, a głos jego słów jak głos mnóstwa. A ja, Daniel, sam jeden widziałem to widzenie (marah); bo mężowie, którzy byli ze mną, nie widzieli widzenia (marah), lecz padło na nich wielkie drżenie, tak że uciekli, aby się ukryć. Przeto zostałem sam i widziałem to wielkie widzenie (marah), i nie pozostała we mnie żadna siła; albowiem moja krasa obróciła się we mnie w zniszczenie, i nie zachowałem żadnej siły. Jednak słyszałem głos jego słów; a gdy usłyszałem głos jego słów, wtedy zapadłem w głęboki sen twarzą ku ziemi, a moja twarz była zwrócona ku ziemi. Daniela 10:4-9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

Pod koniec dwudziestu jeden dni żałoby, które w ostatnich dniach pokrywają się z trzema i pół dniami, gdy dwaj świadkowie są martwi na ulicy, Daniel nagle ujrzał ukazanie się Chrystusa, a Jego wygląd był „jak wygląd (mareh) błyskawicy.” To wydarzenie, na końcu trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Apokalipsy, powoduje oddzielenie, gdyż „mężowie, którzy byli z” Danielem [nie zobaczyli] „widzenia (marah); ale padło na nich wielkie drżenie, tak że uciekli, aby się ukryć. Dlatego” Daniel „został sam”, lecz „mężowie, którzy byli ze mną [nie zobaczyli] widzenia (marah); ale padło na nich wielkie drżenie, tak że uciekli, aby się ukryć”.

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

Wizja, którą Daniel ujrzał, gdy był sam, była kobiecą, sprawczą wizją, która przemieniła Daniela w obraz tej wizji. Przemiana dokonała się przez odebranie Danielowi ludzkiej siły oraz obrócenie jego wdzięku w skażenie.

“The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

Samo ciało, w którym przebywa dusza i przez które działa, należy do Pana. Nie mamy prawa zaniedbywać żadnej części żywego mechanizmu. Każda część żywego organizmu należy do Pana. Wiedza o naszym własnym organizmie fizycznym powinna nas uczyć, że każdy członek ma służyć Bogu jako narzędzie sprawiedliwości.

“None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

Nikt oprócz Boga nie może poskromić pychy ludzkiego serca. Nie możemy zbawić samych siebie. Nie możemy sami się odrodzić. Na niebiańskich dziedzińcach nie rozbrzmi pieśń: „Mnie, który umiłowałem samego siebie i obmyłem samego siebie, sam siebie odkupiłem — mnie niech będzie chwała i cześć, błogosławieństwo i uwielbienie.” A jednak właśnie to jest motyw przewodni pieśni, którą wielu śpiewa tutaj na tym świecie. Nie wiedzą, co znaczy być cichym i pokornego serca; i nie zamierzają się tego dowiedzieć, jeśli tylko mogą tego uniknąć. Cała Ewangelia zawiera się w uczeniu się od Chrystusa Jego cichości i pokory.

“What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

"Czym jest usprawiedliwienie z wiary? Jest to dzieło Boga polegające na sprowadzeniu chwały człowieka do prochu i uczynieniu dla człowieka tego, co nie leży w jego mocy uczynić dla siebie samego." Testimonies to Ministers, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

Doświadczenie usprawiedliwienia przez wiarę jest dziełem Boga polegającym na sprowadzeniu chwały człowieka do prochu. Widzenie, przed którym mężczyźni, którzy byli z Danielem, musieli uciekać, było „kauzatywnym” żeńskim widzeniem objawienia się Chrystusa, a bezpośrednio po tym, jak własna sprawiedliwość Daniela została sprowadzona do prochu, zostały udzielone trzy anielskie dotknięcia, które ostatecznie umocniły Daniela, by mógł nieść poselstwo.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

W roku 1888 potężny anioł zstąpił z poselstwem usprawiedliwienia przez wiarę, przedstawionym przez starszych Jonesa i Waggonera. Ten sam anioł ponownie zstąpił 11 września 2001 roku z tym samym poselstwem usprawiedliwienia przez wiarę. To wyznaczyło początek pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Na zakończenie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy poselstwo z początku zostaje powtórzone, gdyż Jezus zawsze ukazuje koniec czegoś poprzez jego początek.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

11 sierpnia 1840 roku ten sam anioł zstąpił i rozpoczął trzy etapy, które zostały zrealizowane w latach 1840–1844. Te trzy etapy rozpoczęły się umocnieniem pierwszego anioła 11 sierpnia 1840 roku, przyjściem drugiego anioła 19 kwietnia 1844 roku oraz przyjściem trzeciego anioła 22 października 1844 roku. Ta historia była zapowiedzią zstąpienia pierwszego z trzech aniołów 11 września 2001 roku, po którym nastąpił drugi anioł podczas rozczarowania 18 lipca 2020 roku, a zakończy się przyjściem trzeciego anioła przy wkrótce nadchodzącym prawie niedzielnym.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

Pod koniec tej historii, gdy Michał zstępuje, aby wskrzesić Mojżesza i Eliasza po trzech i pół dniach śmierci na ulicach, jak to przedstawiono w rozdziale jedenastym Apokalipsy, a co również odzwierciedlają dwadzieścia jeden dni żałoby Daniela, Chrystus ponownie zstępuje. Najpierw ukazuje wizję swojej chwały, wizję, która kładzie chwałę człowieka w proch i dokonuje oddzielenia. Gdy Daniel leży w prochu i gdy zostaje przemieniony przez oglądanie „sprawczej” kobiecej wizji, Gabriel dotyka go po raz pierwszy i stawia go na jego drżących nogach.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

Wtedy Michał archanioł zstępuje, aby „wskrzesić Mojżesza”, i dotyka Daniela po raz drugi, pozostawiając go bez sił, ponieważ przytłoczyła go świadomość, że naprawdę rozmawiał ze swoim Panem. Następnie przychodzi Gabriel, dotyka go po raz trzeci i umacnia go do dzieła bycia sztandarem wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego. Trzy dotknięcia są symbolami trzech aniołów z czternastego rozdziału Apokalipsy, choć mają miejsce w ciągu jednego dnia.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

Doświadczenie pierwszego anioła obejmuje pojawienie się Chrystusa niczym błyskawica, wizję „sprawczą”, która oddziela, oraz pierwszy dotyk, który podnosi Daniela z prochu jego ludzkiej chwały. Pierwszy anioł posiada wszystkie trzy etapy zawarte w pierwszym, ponieważ reprezentuje pierwsze orędzie. Nie jest przypadkiem, że pierwszy dotyk został odnotowany w wersetach OD DZIEWIĄTEGO DO JEDENASTEGO.

Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

Jednak usłyszałem głos jego słów; a gdy usłyszałem głos jego słów, padłem w głęboki sen, twarzą ku ziemi. I oto dotknęła mnie ręka, która podniosła mnie na kolana i na dłonie. I rzekł do mnie: Danielu, mężu bardzo umiłowany, zrozum słowa, które mówię do ciebie, i stań prosto, bo do ciebie teraz zostałem posłany. A gdy wypowiedział do mnie to słowo, stanąłem drżąc. Daniela 10:9-11.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

Doświadczenie drugiego dotknięcia, którego udzielił sam Chrystus, sprawia, że Daniel, dotąd niezdolny do mówienia, może rozmawiać ze swoim Panem. Przy drugim dotknięciu Daniel nie ma tchu, dlatego jest tu ukazany na etapie pierwszego orędzia Ezechiela w rozdziale trzydziestym siódmym.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

A gdy wypowiedział do mnie takie słowa, skłoniłem oblicze ku ziemi i oniemiałem. A oto ktoś na podobieństwo synów ludzkich dotknął moich warg; wtedy otworzyłem usta, przemówiłem i rzekłem do tego, który stał przede mną: O mój panie, od tego widzenia spadły na mnie boleści i nie zachowałem siły. Bo jakże może sługa tego mojego pana rozmawiać z tym moim panem? albowiem natychmiast opuściła mnie wszelka siła i zabrakło mi tchu. Daniel 10:15-17.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

W drugim przesłaniu Ezechiela przesłanie z czterech wiatrów ma zostać tchnięte na kości, aby ożyły i stanęły jako potężna armia. Obdarzenie tej armii mocą jest reprezentowane przez trzeci dotyk.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

Wtedy znowu przyszedł ktoś podobny z wyglądu do człowieka, dotknął mnie i wzmocnił, i rzekł: Mężu bardzo umiłowany, nie bój się; pokój niech będzie z tobą; bądź mocny, owszem, bądź mocny. A gdy mówił do mnie, nabrałem siły i rzekłem: Niech mój pan mówi, bo mnie wzmocniłeś. Wtedy rzekł: Czy wiesz, po co przyszedłem do ciebie? A teraz wrócę, by walczyć z księciem Persji; a gdy odejdę, oto przyjdzie książę Grecji. Lecz oznajmię ci to, co jest zapisane w piśmie prawdy; i nie ma nikogo, kto by mnie w tym wspierał, oprócz Michała, waszego księcia. A ja w pierwszym roku Dariusza Meda, ja sam, stanąłem, aby go podtrzymać i umocnić. A teraz oznajmię ci prawdę: Oto jeszcze trzej królowie powstaną w Persji, a czwarty będzie o wiele bogatszy niż wszyscy; i dzięki swej sile przez swoje bogactwa podburzy wszystkich przeciw królestwu Grecji. Daniela 10:18–11:2.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

Poselstwem, które ożywia dwóch świadków w trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela, jest poselstwo islamu trzeciego biada; lecz linijka po linijce poselstwo, które Gabriel wskazuje w ilustracji Michała wzbudzającego Mojżesza i zabierającego go do nieba jako znak, jest poselstwem ostatniego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Jest to poselstwo szóstego prezydenta (republikańskiego rogu), który został zabity w 2020 roku, jak wcześniej został zabity prawdziwy protestancki róg. W narracji Daniela zmartwychwstanie po dniach żałoby po prawdziwym protestanckim rogu doprowadziło do rozpoznania zmartwychwstania republikańskiego rogu.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

Siedmiokrotnie w dziesiątym rozdziale Księgi Daniela użyte zostaje słowo „widzenie” lub „ukazanie”. Tych siedem odniesień określonych jest tym samym hebrajskim słowem, z tym wyjątkiem, że trzykrotnie występuje ono w rodzaju żeńskim, a pozostałe cztery razy w rodzaju męskim. Siódemka, będąc liczbą doskonałości, a także układ trzy-cztery, który daje siedem, stanowi podstawową cechę Księgi Objawienia, w której ostatnie trzy z siedmiu zborów, ostatnie trzy z siedmiu pieczęci oraz ostatnie trzy z siedmiu trąb zostają wyraźnie odróżnione od pierwszych czterech.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

Księgi Daniela i Objawienia to ta sama księga i w tym sensie Daniel i Jan są tym samym symbolem czasów ostatecznych. Widzenie Chrystusa w rozdziale dziesiątym to widzenie Chrystusa w pierwszym rozdziale Objawienia.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

W pierwszym rozdziale Apokalipsy Jan słyszy za sobą głos i odwraca się, by zobaczyć tego, który mówi.

I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

Byłem w Duchu w dzień Pański i usłyszałem za sobą potężny głos jakby trąby, mówiący: Ja jestem Alfa i Omega, pierwszy i ostatni; co widzisz, zapisz w księdze i poślij do siedmiu kościołów, które są w Azji: do Efezu, do Smyrny, do Pergamonu, do Tiatyry, do Sardes, do Filadelfii i do Laodycei. Objawienie 1:10, 11.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Czy będą to trzy dotknięcia w dziesiątym rozdziale Księgi Daniela, czy też to samo widzenie w pierwszym rozdziale Apokalipsy, czy dwa poselstwa Ezechiela w rozdziale trzydziestym siódmym, czy Izajasz dotknięty rozżarzonym węglem wziętym z ołtarza — doświadczenie to wskazuje na udzielenie mocy końcowemu poselstwu ostrzeżenia, a to poselstwo rozpoczyna się przy zmartwychwstaniu dwóch świadków w lipcu 2023 roku. Daniel, Jan, Ezechiel i Izajasz wszyscy przedstawiają posłańca, który słyszy za sobą „głos” ze „starych ścieżek”, pytający: „kogo poślę?” Gdy ów posłaniec odpowiada: „oto jestem, poślij mnie”, zostaje wzmocniony i podnosi swój głos jako ten, który woła na pustyni. „Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów.”

We will continue this study in our next article.

Będziemy kontynuować to badanie w naszym następnym artykule.

“Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

Podczas dopiero co opisanego wydarzenia anioł Gabriel przekazał Danielowi całą naukę, jaką był wówczas w stanie przyjąć. Kilka lat później jednak prorok zapragnął dowiedzieć się więcej o sprawach jeszcze nie do końca wyjaśnionych i ponownie postanowił szukać u Boga światła i mądrości. 'W owych dniach ja, Daniel, byłem w żałobie trzy pełne tygodnie. Nie jadłem smacznych potraw, ani mięso, ani wino nie weszły do moich ust, ani też wcale się nie namaszczałem.... Potem podniosłem oczy, spojrzałem, i oto pewien mąż odziany w lniane szaty, którego lędźwie przepasane były szczerym złotem z Ufaz. Jego ciało było też jak beryl, a oblicze jego jak wygląd błyskawicy, a jego oczy jak pochodnie ognia, a ramiona jego i nogi z wyglądu podobne do wypolerowanego brązu, a głos jego słów jak głos mnóstwa' (Daniela 10:2-6).

“This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

Ten opis jest podobny do tego, który przedstawił Jan, gdy na wyspie Patmos objawił mu się Chrystus. Sam Syn Boży ukazał się Danielowi. Nasz Pan przychodzi wraz z innym niebiańskim posłańcem, aby pouczyć Daniela, co wydarzy się w dniach ostatecznych.

“The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

Wielkie prawdy objawione przez Odkupiciela świata są dla tych, którzy szukają prawdy jak ukrytych skarbów. Daniel był już w podeszłym wieku. Jego życie upłynęło pośród powabów pogańskiego dworu, a jego umysł był obciążony sprawami wielkiego imperium. A jednak odsuwa to wszystko, aby umartwiać swoją duszę przed Bogiem i szukać poznania zamysłów Najwyższego. A w odpowiedzi na jego błagania światło z niebiańskich dziedzińców zostało przekazane tym, którzy mieli żyć w dniach ostatecznych. Z jaką więc gorliwością powinniśmy szukać Boga, aby otworzył nasz umysł, byśmy pojęli prawdy przyniesione nam z nieba.

“‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

„Ja, Daniel, sam tylko widziałem to widzenie; mężowie zaś, którzy byli ze mną, nie widzieli tego widzenia; ale padło na nich wielkie drżenie, tak że uciekli, aby się ukryć… A we mnie nie pozostała żadna siła, bo moja krasa obróciła się we mnie w skażenie i nie zachowałem żadnej siły” (wersety 7, 8). Wszyscy, którzy są naprawdę uświęceni, doświadczą czegoś podobnego. Im jaśniejsze mają spojrzenie na wielkość, chwałę i doskonałość Chrystusa, tym wyraźniej będą widzieć własną słabość i niedoskonałość. Nie będą mieli skłonności, by przypisywać sobie bezgrzeszny charakter; to, co w ich własnych oczach wydawało się słuszne i piękne, w zestawieniu z czystością i chwałą Chrystusa wyda się jedynie niegodne i ulegające skażeniu. To wtedy, gdy ludzie są oddzieleni od Boga, gdy mają bardzo niewyraźne wyobrażenie o Chrystusie, mówią: „Jestem bezgrzeszny; jestem uświęcony.”

“Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

Wtedy Gabriel ukazał się prorokowi i tak do niego przemówił: 'O Danielu, bardzo umiłowany mężu, zrozum słowa, które mówię do ciebie, i stań prosto, bo do ciebie teraz zostałem posłany. A gdy wypowiedział do mnie to słowo, stanąłem drżąc. Wtedy rzekł do mnie: Nie bój się, Danielu, bo od pierwszego dnia, kiedy postanowiłeś w swoim sercu zrozumieć i upokorzyć się przed swoim Bogiem, twoje słowa zostały wysłuchane i przyszedłem z powodu twoich słów' (wersety 11, 12).

“What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

Cóż za wielki zaszczyt okazuje Danielowi Majestat nieba! Pociesza swego drżącego sługę i zapewnia go, że jego modlitwa została wysłuchana w niebie. W odpowiedzi na tę żarliwą prośbę anioł Gabriel został posłany, aby poruszyć serce króla perskiego. Monarcha opierał się natchnieniom Ducha Bożego przez trzy tygodnie, gdy Daniel pościł i modlił się, lecz Książę nieba, Archanioł Michał, został posłany, aby skłonić serce upartego króla do podjęcia stanowczego działania w odpowiedzi na modlitwę Daniela.

“‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

„A gdy wypowiedział do mnie takie słowa, zwróciłem twarz ku ziemi i oniemiałem. I oto ktoś na podobieństwo synów ludzkich dotknął moich warg... I rzekł: Mężu bardzo umiłowany, nie lękaj się; pokój niech będzie z tobą; bądź mocny, tak, bądź mocny. A gdy do mnie mówił, nabrałem sił i rzekłem: Niech mój Pan mówi, bo mnie umocniłeś” (wersety 15–19). Tak wielka była chwała Boża objawiona Danielowi, że nie mógł znieść tego widoku. Wtedy posłaniec nieba zasłonił blask swojej obecności i ukazał się prorokowi jako „ktoś na podobieństwo synów ludzkich” (werset 16). Swoją boską mocą umocnił tego człowieka prawości i wiary, aby mógł usłyszeć orędzie zesłane mu od Boga.

“Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

Daniel był oddanym sługą Najwyższego. Jego długie życie było wypełnione szlachetnymi czynami służby dla swego Pana. Jego czystości charakteru i niewzruszonej wierności dorównują jedynie pokora serca i skrucha przed Bogiem. Powtarzamy: życie Daniela jest natchnionym przykładem prawdziwego uświęcenia. Uświęcone życie, 49–52.