The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Four

W wersecie szesnastym jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawione jest podbicie Judy i Jerozolimy przez Pompejusza w 63 r. przed Chr. Stanowi ono obraz mającego wkrótce nadejść prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych, w wypełnieniu wersetu czterdziestego pierwszego tego samego rozdziału. Historia związana z tym wersetem wskazuje na wojnę domową toczącą się w czasie zdobycia miasta, tym samym wskazując na powtórzenie wojny secesyjnej w USA, która obecnie ma miejsce w Stanach Zjednoczonych. Niezależnie od tego, czy padły już strzały, czy nie, dwie klasy toczą obecnie zmaganie o kontrolę nad Stanami Zjednoczonymi. Gdy Pompejusz zdobył Jerozolimę, wskazywało to, że Jerozolima pozostanie pod władzą Rzymu aż do jej zburzenia w roku 70 po Chr. Tym samym stanowiło to typ mającego wkrótce nadejść prawa niedzielnego, które wyznacza koniec szóstego królestwa proroctwa biblijnego.

Pompejusz jest pierwszą z czterech potęg rzymskich, które zostały wskazane w tym fragmencie. Marek Antoniusz, który był Rzymianinem, również jest wskazany, lecz spośród czterech potęg przedstawionych jako przywódcy rzymscy Antoniusz reprezentuje przywództwo rzymskie, które zbuntowało się i zawarło przymierze z Egiptem przeciwko Rzymowi. Pompejusz, Juliusz Cezar, August Cezar i Tyberiusz Cezar są czterema Rzymianami, którzy zostali proroczo użyci do przedstawienia czterech pokoleń republikańskiego rogu bestii ziemi.

Pompejusz, przedstawiający bunt Wojny Secesyjnej w Stanach Zjednoczonych w pokoleniu roku 1863, ilustruje również ostatnie pokolenie oraz obecną „wojnę domową”, która już trwa. Juliusz Cezar przedstawia drugie pokolenie, kiedy Stany Zjednoczone były mocno ugruntowane jako naczelny naród pośród narodów, lecz zostały zamordowane w roku 1913, gdy zwierzchnictwo nad systemem finansowym zostało oddane globalistycznemu systemowi bankowemu i rozpoczęło się dzieło ustanowienia jednego światowego rządu. Cezar August przedstawia lata chwały pierwszych dwóch wojen światowych, kiedy pomimo rozlewu krwi Stany Zjednoczone stały się przedmiotem zazdrości świata. Następnie, w ostatnim pokoleniu, Tyberiusz Cezar, znany ze swego pijaństwa i z ukrzyżowania Chrystusa, przedstawia okres, który zasadniczo rozpoczął się wraz z wyborem Johna F. Kennedy’ego, pierwszego katolickiego prezydenta, wskazując tym samym na pokolenie, które skłoni się przed Rzymem.

Te prorocze kwestie związane z Pompejuszem są ważne, ale obecnie skupiamy się na proroczej historii, która poprzedza Pompejusza i werset szesnasty, historii, która zaczyna się w dwóch pierwszych wersetach rozdziału, wskazujących rok 1989 jako czas końca, a następnie wskazujących na bogatego szóstego prezydenta od czasów Reagana, który podburza globalistów, jak Trump z całą pewnością uczynił.

Trumpa symbolizuje czwarty władca po Cyrusie, Kserkses, bogaty król perski, znany także jako Achaszwerosz w opowieści o Esterze. W wersetach następnym królem po Kserksesie jest Aleksander Wielki, w wersecie trzecim. Historycznie między Kserksesem a Aleksandrem Wielkim było ośmiu władców. Od Trumpa do rządu światowego reprezentowanego przez Aleksandra Wielkiego przedstawia się dziesięciu królów; Trump jest pierwszym, a Aleksander ostatnim.

Prorocze linie wskazują, że wszyscy królowie ziemi dopuszczą się nierządu z papiestwem u końca świata, a królowie ci są przedstawieni jako „dziesięciu królów”. Achab, który był głową dziesięcioczęściowego królestwa i który był poślubiony Jezabel, przedstawia fakt, że chociaż wszyscy dziesięciu królowie dopuszczają się nierządu z papiestwem, istnieje jeden główny król, który czyni to jako pierwszy. Za pierwszym razem, gdy papiestwu został dany tron ziemi, owym głównym królem był Chlodwig, król Franków (Francji), w 496 r. po Chr. Pozostaje to w zgodzie z nadaniem przez papiestwo Francji tytułu pierworodnego Kościoła katolickiego oraz najstarszej córki Kościoła katolickiego.

Prorocze dzieło dokonane przez Francję, polegające na osadzeniu Rzymu na tronie cywilizowanego świata, jest typem proroczego dzieła Stanów Zjednoczonych. Ustawa niedzielna zapowiedziana w proroctwach biblijnych rozpoczyna się w Stanach Zjednoczonych, a następnie każdy naród na ziemi podąża za tym przykładem. Proroctwo za proroctwem wskazuje, że naczelny król spośród dziesięciu królów, który jako pierwszy i przede wszystkim dopuszcza się nierządu z człowiekiem grzechu w dniach ostatecznych, to Stany Zjednoczone. Chociaż między Kserksesem, pierwszym bogatym królem, a Aleksandrem Wielkim, ostatnim królem, w wersetach drugim i trzecim nie są przedstawieni żadni królowie, historia wskazuje na dziesięciu królów. Liczba dziesięć symbolizuje próbę, a także konfederację.

Próba, z którą mierzy się świat, polega na ustanowieniu ogólnoświatowego systemu, przedstawionego jako obraz bestii. Ta próba rozpoczyna się w Stanach Zjednoczonych wraz z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną i kończy się, gdy każdy naród na świecie pójdzie za tym przykładem. Jezus zawsze ukazuje koniec rzeczy jej początkiem, więc chociaż między bogatym królem a Aleksandrem w wersetach drugim i trzecim nie wymieniono żadnych królów, historia wskazuje na proces próby, który zaczyna się od najbogatszego prezydenta, który był bogaty dzięki swoim przedsięwzięciom biznesowym, a nie dlatego, że zdobył bogactwo poprzez udział w skorumpowanym systemie politycznym.

Nazwa Ameryka wywodzi się z łacińskiej wersji imienia „Amerigo”, które pochodzi od włoskiego odkrywcy Ameriga Vespucciego, nawigatora, który pod koniec XV i na początku XVI wieku odbył kilka wypraw do Nowego Świata. Ogólnie rzecz biorąc, wyprawy Vespucciego były możliwe dzięki finansowemu wsparciu, inwestycjom kapitałowym sponsorów i mecenasów, którzy dostrzegali potencjalne możliwości zysku, ekspansji i prestiżu w eksploracji Nowego Świata. Nazwa „Ameryka” jest symbolem dążenia do osiągania zysków.

Jezus zawsze ilustruje koniec pewnej rzeczy przez jej początek, a początek dziesięciu królów, którzy przedstawiają pomost od dwurożnego królestwa Medo-Persji do jednego światowego rządu reprezentowanego przez Aleksandra Wielkiego, rozpoczyna się od bogatego króla, który jest prezydentem królestwa uosabianego przez Francję i Achaba, a który stanie się również głową reprezentowaną przez Aleksandra Wielkiego, gdy cały świat stanie wobec ekonomii związanej z potęgą Stanów Zjednoczonych, gdy zmuszą one cały świat do oddania pokłonu Kościołowi katolickiemu, jeśli ludzie będą chcieli móc kupować i sprzedawać.

Siódme królestwo w siedemnastym rozdziale Apokalipsy tworzy dziesięciu królów, a jedną z proroczych cech tych dziesięciu królów jest to, że trwają tylko „krótki czas”, zanim zgodzą się przekazać swoje siódme królestwo nierządnicy Babilonu, które utrzymuje się tylko przez „jedną godzinę”. Proroczym powodem, dla którego przyjmują to porozumienie, jest to, że są pijani winem Babilonu. Historycznie rzecz biorąc, Aleksander Wielki panował tylko przez krótki czas, bo jego życie zakończyło się tak szybko, jak szybko powstało jego królestwo, gdyż zapił się na śmierć, symbolizując w ten sposób krótki czas i upojenie dziesięciu królów Organizacji Narodów Zjednoczonych. Gdy tylko Aleksander Wielki powstał, został złamany, a jego królestwo zostało oddane czterem wiatrom, co wskazuje na późniejszą walkę o ponowne ustanowienie jego dawnego królestwa.

Królestwo Aleksandra rozpadło się tak szybko, jak powstało, ponieważ stanowi obraz dni ostatecznych, w których proroctwo jest postrzegane jako wypełniające się szybko.

Trzecie biada islamu jest ustanowione na proroczych cechach pierwszego i drugiego biada. W pierwszym biada występował okres, który rozpoczął się wraz z pojawieniem się Mahometa i trwał aż do następnego okresu, określonego jako „pięć miesięcy” albo sto pięćdziesiąt lat, w którym islam miał „dręczyć” armie Rzymu. Koniec stu pięćdziesięciu lat proroctwa czasowego wyznacza zarazem początek proroctwa trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni, w którym islam drugiego biada miał następnie „zabijać” armie Rzymu.

11 września 2001 roku wyznaczył nadejście okresu przedstawionego przez Mahometa pierwszego biada, który obejmuje 7 października 2023 roku jako datę wyznaczającą początek okresu, w którym islam miał „ranić” „wojska Rzymu” w starożytnej, dosłownej „Wspaniałej Krainie”, będącej figurą Stanów Zjednoczonych; a od 7 października 2023 roku liczba ataków islamu przeciwko wojsku Rzymu, na dzień pisania tego artykułu, 17 lutego 2024 roku, zbliża się do dwustu.

Wraz z rychłym ustanowieniem ustawy niedzielnej Stany Zjednoczone zostają „zabite” jako szóste królestwo w proroctwie biblijnym, co stanowi paralelę do trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni islamskich ataków, które rozbiły dawne armie Rzymu, w miarę jak nasila się wojna ich trzeciego wielkiego dżihadu. Gdy Michał powstanie, czas łaski dla ludzkości się zakończy, a cztery wiatry zostaną w pełni uwolnione podczas siedmiu ostatnich plag.

„Cztery wiatry” zostały przez Siostrę White przedstawione jako „rozjuszony koń, usiłujący się wyrwać i nieść śmierć oraz zniszczenie na swojej drodze”, i zostają one w pełni uwolnione, gdy kończy się czas próby. W drugim biada zostały ukazane jako „czterej aniołowie”, a nie cztery wiatry.

„Cztery wiatry” albo „czterej aniołowie” są symbolami islamu, co wynika z kontekstu, w jakim dany symbol jest użyty. Gdy powstał Aleksander Wielki, jego królestwo, które reprezentuje siódme królestwo, będące jedną trzecią potrójnego królestwa smoka, bestii i fałszywego proroka: „gdy powstanie, jego królestwo zostanie złamane i zostanie rozdzielone ku czterem wiatrom nieba”. Gdy kończy się ludzki czas próby, cztery wiatry, czyli czterej aniołowie, zostają uwolnieni i łamią jego królestwo, bo jego królestwo „zostanie złamane”. Wówczas dziesięciu królów i ich partnerzy, globalistyczni kupcy, staną z daleka i będą lamentować i płakać.

Struktura gospodarcza dziesięciu królów zostaje rozbita przez „wschodni wiatr” islamu.

"Wschodni wiatr" islamu rozbija królestwo dziesięciu królów w "dniu ich zagłady", co jest zobrazowane przez to, że królestwo Aleksandra Wielkiego zostaje "złamane" i oddane czterem wiatrom. Wiele wydarzeń, które rozgrywają się w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, powtórzy się, gdy rozdział jedenasty dojdzie do swego ostatecznego wypełnienia. Ustalenie, gdzie właściwie rozdzielić te dzieje, jest proroczym zadaniem tych, którzy są powołani, by być badaczami proroctw. Ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Daniela kończy się w momencie zamknięcia czasu łaski dla ludzi, gdy Michał powstaje. Gdy królestwo Aleksandra Wielkiego zostaje podzielone na cztery wiatry, przedstawia to zamknięcie czasu łaski i wskazuje, że następująca od wersetu piątego historia prorocza ma być traktowana jako nowa linia prorocza.

Wersety od piątego do szesnastego ukazują historię od roku 538 aż do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego. Wersety od piątego do dziewiątego przedstawiają historię tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat papieskiego panowania, które rozpoczęło się w roku 538 i zakończyło w czasie końca w roku 1798. Werset dziesiąty wskazuje historię, która stanowi typ wersetu czterdziestego, kiedy papiestwo zmiótł Związek Sowiecki w czasie końca w roku 1989. Wersety jedenasty i dwunasty wskazują obecną wojnę zastępczą na Ukrainie, którą Putin i Rosja wygrają, lecz następstwa zwycięstwa Putina będą równoległe do „bitwy pod Niniwą” i „upadku Chosroesa”, które były „kluczem otwierającym czeluść bezdenną”, uwalniającym islam w historii pierwszego biada.

W następstwie krótkotrwałego triumfu Putina Stany Zjednoczone, w wersetach od trzynastego do piętnastego, odniosą zwycięstwo w wojnie zastępczej; to jest zakończenie wojny zastępczej, która toczyła się od czasu Drugiej Wojny Światowej. Fragment ten wskazuje na trzy bitwy: pierwsza bitwa zakończyła się w 1989 roku, w wypełnieniu wersetów dziesiątego i czterdziestego; druga, będąca obecną wojną na Ukrainie, odpowiada wersetom jedenastemu i dwunastemu; trzecia zaś wojna zastępcza, przedstawiająca ostateczne zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, została ukazana w wersetach od trzynastego do piętnastego.

To, co należy rozpoznać w odniesieniu do tych czterech okresów przedstawionych od wersetu piątego do wersetu piętnastego, to fakt, że dwa ostatnie okresy, które przedstawiają obecną wojnę na Ukrainie, a następnie odwet Stanów Zjednoczonych, mają miejsce w czasie pieczętowania. Werset szesnasty wskazuje na mające wkrótce nadejść prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych. Wersety od piątego do dziesiątego przedstawiają historię od 538 roku aż do czasu końca w 1798 roku, a następnie dalej do czasu końca w 1989 roku. Dwie bitwy ostatecznej wojny zastępczej, przedstawione w wersetach od jedenastego do piętnastego, wypełniają się zatem w okresie, w którym dwunasty rozdział Księgi Ezechiela wskazuje, że skutek każdego widzenia się wypełnia.

Te wizje zostały przedstawione Ezechielowi jako „koła w kołach”, które Siostra White określa jako „skomplikowane wzajemne oddziaływanie ludzkich wydarzeń”. Historia wojny na Ukrainie, zwycięstwa Putina, a następnie jego upadku, po którym nastąpiło zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, jest jednym z najbardziej złożonych objawień „linia po linii” w Słowie Bożym.

Komentując „koła w kołach” u Ezechiela, Siostra White mówi, że gdy Ezechiel po raz pierwszy zobaczył te koła, wydawały mu się chaosem, lecz ostatecznie dostrzegł w nich doskonały porządek; koła te są „skomplikowanym splotem ludzkich wydarzeń”. Aby właściwie podzielić historię przedstawioną w wersetach od jedenastego do piętnastego, należy zrozumieć relację między Kościołem katolickim a Niemcami nazistowskimi, ponieważ nazistowscy przywódcy w Ukrainie są reprezentantami tej relacji.

Konieczne jest także zrozumienie roli objawienia tzw. Maryi Dziewicy w Fatimie w Portugalii w 1918 roku, w tym trzech tajemnic, które tzw. Maryja Dziewica pozostawiła trojgu dzieciom z tamtej historii. Istota tych trzech przesłań, które opisują zmagania między Kościołem katolickim a ateistyczną Rosją oraz II wojną światową, stanowi część orędzia fatimskiego, które znajduje odzwierciedlenie w wojnie na Ukrainie.

Rewolucja Francuska oraz jej prorocza relacja do Kościoła katolickiego, a ostatecznie do Napoleona Bonaparte, który przedstawia Putina, jest także jednym z „kół” ukazanych w wojnie na Ukrainie. Prorocza relacja Rewolucji Francuskiej do Stanów Zjednoczonych również jest przedstawiona w tej historii, gdyż tak jak Putin jest przedstawiony przez Napoleona, kiedy Francja chyliła się ku upadkowi, tak były aktor Ronald Reagan, jako zwierzchnik wojsk katolicyzmu w bitwie roku 1989, jest typem byłego aktora Zełenskiego, gdy Ukraina chyli się ku upadkowi. W kołach, które przecinają się i łączą w tych wersetach, ostateczna kropla dla polityków Partii Demokratycznej w Stanach Zjednoczonych, którzy popierali i popierają Zełenskiego, zostanie obnażona przez Putina, gdy ten odniesie zwycięstwo.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.