The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Two

Proroctwo fatimskie było dziełem Szatana, mającym przygotować Kościół katolicki do oddania mu swojej organizacji, gdy będzie się podawał za Chrystusa, gdyż jest ono "arcydziełem mocy Szatana — pomnikiem jego wysiłków, by zasiąść na tronie i rządzić ziemią według swojej woli." Ci, którzy nie skorzystają ze świadectwa proroczego wskazującego na rolę Fatimy w kierowaniu katolicyzmem, z powodu niechęci do uwierzenia w zdolność Szatana do dokonywania cudów, sami wystawiają się na zwiedzenie. Proroctwo fatimskie dotyczyło wewnętrznej walki w łonie katolicyzmu oraz wojny katolicyzmu z ateizmem.

Wojna katolicyzmu z ateizmem jest tematem czterdziestego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Ilustracja tego zmagania rozpoczyna się w roku 1798, w wersecie czterdziestym. Rozpoczęła się od bitwy, w której Napoleon, król południa, uprowadził papieża do niewoli w 1798 roku, a świadectwo zawarte w tym wersecie kończy się następnie tym, że król północy zmiótł króla południa w roku 1989. W obrębie tej historii (od 1798 do 1989 roku) obaj przeciwnicy, w latach 1917 i 1918, zostają każdy z osobna oznaczeni proroczą symboliką, która łączy oba ich świadectwa, zachowując zarazem ogólny temat wersetu. Proroctwo fatimskie jest bez wątpienia proroctwem szatańskim, lecz stanowi przedmiot proroczego Słowa Bożego i dlatego jest historią, którą należy właściwie rozumieć.

W trzeciej wojnie zastępczej, jak przedstawiono to w wersetach trzynastym do piętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela, zostaje wprowadzona potęga, która wywyższa samą siebie, aby ustanowić widzenie. Werset ten wypełnił się w roku 200 p.n.e., gdy „Rzymianie interweniowali na rzecz młodego króla Egiptu” i „postanowili, że powinien być chroniony przed zgubą obmyśloną przez Antiocha i Filipa”. Werset ten oraz historia roku 200 p.n.e. wskazują, że tuż przed ustawą niedzielną, pod pozorem obrony osłabionego następcy Putina, w czasie gdy Stany Zjednoczone i Organizacja Narodów Zjednoczonych (Seleukos i Filip Macedoński) postanowiły zająć terytoria rosyjskie i podzielić je dla wzajemnej korzyści, papieski Rzym (nierządnica z Tyru) zacznie grać swoją muzykę, gdy zacznie wychodzić, aby popełniać nierząd z królami ziemi.

Rok 533 i dekret Justyniana zostaną następnie powtórzone, jak zostało to proroczo przedstawione w Objawieniu, rozdział trzynasty, werset drugi; werset ten stwierdza, że smok (pogański Rzym) miał zapewnić papiestwu trzy rzeczy.

Smok pogańskiego Rzymu dał papiestwu swoją „stolicę” (miasto Rzym) w roku 330, gdy Konstantyn przeniósł swą stolicę do Konstantynopola. Klodwig przekazał papiestwu swoją wojskową „moc” począwszy od roku 496, a w roku 533 Justynian nadał papiestwu cywilną „władzę”. Pięć lat później pogański Rzym osadził papiestwo na tronie, jak przedstawiono to w wersetach szesnastym, trzydziestym pierwszym i czterdziestym pierwszym jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Gdy Stany Zjednoczone wygrają trzecią wojnę zastępczą, papiestwo pokona komunistyczną potęgę Rosji, która jest przedmiotem proroctwa fatimskiego. Wojny zastępcze noszą podpis prawdy, albowiem wszystkie trzy bitwy zostają stoczone przez papieską armię zastępczą.

Pierwszą i ostatnią papieską armią zastępczą są Stany Zjednoczone (odstępczy protestantyzm). Środkową armią zastępczą są naziści Ukrainy, którzy byli również katolicką armią zastępczą przeciwko komunistycznej Rosji w czasie drugiej wojny światowej. Są trzy wojny światowe i są trzy wojny zastępcze. Drugą wojną zarówno spośród wojen światowych, jak i wojen zastępczych, był nazizm. Obecna wojna na Ukrainie jest wojną pogranicza, która po raz pierwszy wypełniła wersety jedenaście i dwanaście w bitwie pod Rafią. Wojna na Ukrainie dokonuje się obecnie w czasie drugiego z trzech uderzeń islamu trzeciego biada, choć islam nie jest zaangażowany w tę konkretną wojnę.

Pierwsze uderzenie zostało wymierzone przeciwko duchowej ziemi chwały 11 września 2001 roku, a ostatnie z trzech uderzeń następuje przy prawie niedzielnym i ponownie jest wymierzone przeciwko duchowej ziemi chwały. Drugie z trzech uderzeń islamu trzeciego biada zostało wymierzone przeciwko dosłownej starożytnej ziemi chwały 7 października 2023 roku. Wojna ta toczy się dokładnie na tym samym obszarze, na którym Ptolemeusz odniósł zwycięstwo w bitwie pod Rafią. Jezus oświadczył, że w dniach ostatecznych będą wojny i wieści o wojnach.

Wojny, do których odniósł się Jezus, rozgrywają się w historii, gdy wypełnia się skutek każdego widzenia, a to właśnie Ezechiel odnotował ten fakt. W tej historii przedstawione są: nadejście trzeciego biada islamu, druga i trzecia bitwa wojen zastępczych, powtórzenie amerykańskiej wojny secesyjnej oraz powtórzenie amerykańskiej wojny o niepodległość. Wojny te dokonują się w czasie historii pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, a przy rychłym nadejściu ustawy niedzielnej Pan wzbudzi swoje wojsko jako chorągiew, gdy rozpocznie się ostateczna, trzecia wojna światowa i gdy islam trzeciego biada spotęguje swoje rozjątrzanie narodów.

W czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy dwie klasy ludu Bożego są określane na podstawie ich zdolności widzenia i słyszenia.

W tym okresie, który rozpoczął się 11 września 2001 roku, Jezus powiedział: „będziecie słyszeć o wojnach i pogłoskach o wojnach”. W Księdze Objawienia Jan reprezentuje tych, którzy słyszą głos Chrystusa.

„Głos”, który usłyszał, był „jak trąba”, a trąba jest symbolem wojny, a on usłyszał głos za sobą. Następnie odwrócił się, aby zobaczyć głos.

Widzenie Chrystusa, które Jan ujrzał, gdy obrócił się, aby zobaczyć głos, było tym samym widzeniem, które Daniel oglądał w rozdziale dziesiątym, tym samym widzeniem, które Izajasz ujrzał w rozdziale szóstym, oraz tym samym widzeniem, które oglądał Paweł, gdy ujrzał historię siedmiu grzmotów.

Gdy Gabriel wyjaśnił Danielowi widzenie, przedstawił prorocze wydarzenia rozdziału jedenastego. Wydarzenia te stanowią opis działań wojennych, a w przedstawieniu tych wojen sprawcze widzenie „mareh” w formie żeńskiej, wyrażone jako „marah”, sprawiło, że Daniel został przemieniony na obraz Chrystusa. Gdy Chrystus mówi, że usłyszycie o wojnach i wieściach o wojnach, wskazuje na wojny przedstawione w rozdziale jedenastym Księgi Daniela. Dalej wskazuje, że aby zobaczyć widzenie, które sprawia, że patrzący zostaje przemieniony na Jego obraz, musisz się odwrócić, bo głos jest za tobą. Wojny przedstawione w rozdziale jedenastym Daniela są opisami wojen, które wydarzyły się w przeszłości. Słysząc o tamtych wojnach w przeszłości, człowiek zostaje pouczony o historii, która rozgrywa się teraz, lecz tylko jeśli ma oczy, by widzieć, i uszy, by słyszeć.

Gdy Ezechiel zapisał, że nadejdzie chwila, kiedy widzenie nie będzie już odwlekane, miało to związek z jego wizją niebiańskiej świątyni, gdzie między innymi Ezechiel zobaczył „koła jedno w środku drugiego”, co Siostra White określa jako złożoną sieć wzajemnych powiązań ludzkich wydarzeń.

Skomplikowane koła, które na pierwszy rzut oka wydają się być w nieładzie, są złożoną grą ludzkich wydarzeń, przedstawioną w sporach i zgiełku narodów. Historia, którą Chrystus wyznaczył w swoim Słowie, mówi nam, gdzie się znajdujemy, a czyniąc to, wskazuje ostateczne obalenie wszelkich ziemskich panowań. Czas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy jest tym momentem, w którym wypełnia się skutek każdego widzenia, a w obrębie tej historii koła przedstawiają wojny i wieści o wojnach, które Chrystus określił jako „początek boleści”. Początek boleści rozpoczął się 11 września 2001 roku, gdyż wtedy rozpoczął się czas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, a anioł pieczętujący kładzie swój znak na tych, którzy wzdychają i zawodzą z powodu obrzydliwości popełnianych pośród Kościoła i ziemi.

Wojny na ziemi przynoszą smutek tym, którzy widzą i słyszą to, co te wojny przedstawiają. Historia zapieczętowania wskazuje na ostateczne obalenie wszystkich królestw ziemskich, a obalenie tych królestw zostało prześledzone w proroczej historii minionych czasów. Gdy Izajasz w rozdziale szóstym ujrzał to samo widzenie, co Jan, Daniel, Ezechiel, Hiob i Paweł, zgłosił się, by przekazywać orędzie dla tamtego czasu, lecz zapytał, jak długo będzie musiał je przekazywać?

Odpowiedź, jaką otrzymał Izajasz, brzmiała, że będzie musiał przedstawiać poselstwo aż do czasu, gdy „ziemia zostanie całkowicie zniszczona”. Poselstwo o pieczętowaniu jest przekazywane w czasie wojny, a wojna jest wyraźnie określona jako interpretacja widzenia „marah”, które wszyscy prorocy ujrzeli. Zewnętrzne poselstwo ma na celu wywołać wewnętrzne doświadczenie, ale tylko u tych, którzy „będą słuchać”.

Powiązanie papieskiej armii zastępczej nazistów w drugiej wojnie światowej zgadza się, linia po linii, z drugą armią zastępczą w drugiej wojnie zastępczej, a sama druga wojna światowa zgadza się z drugą wojną zastępczą. Powiązanie drugiej wojny zastępczej z graniczną wojną pod Rafią, która obecnie powtarza się na Ukrainie, jest geograficznie związane z drugim uderzeniem islamu trzeciego biada, które rozpoczęło się 7 października 2023 roku, i przedstawia prorocze koła w kołach.

W 1999 roku opublikowano książkę napisaną przez Johna Cornwella. John Cornwell był wówczas starszym pracownikiem naukowym w Jesus College w Cambridge w Anglii oraz wielokrotnie nagradzanym dziennikarzem i autorem. Książka dotyczyła roli papieża rzymskiego, który panował w czasie II wojny światowej. Książka rozpoczyna się od dziadka przyszłego papieża, który był prawą ręką papieża Piusa IX, znanego jako Pio Nono. W 1849 roku republikański tłum zaatakował zabudowania watykańskie, a papież Pius IX uciekł z miasta Rzymu. Człowiekiem, którego zabrał ze sobą na wygnanie, był dziadek Eugenia Pacellego. Eugenio Pacelli był wnukiem prawej ręki papieża Piusa IX, a później został Piusem XII, zaś książka o Eugenio Pacellim nosiła tytuł Hitler’s Pope, The Secret History of Pius XII.

W książce Cornwell bada, w jakim stopniu papież Pius XII, wcześniej kardynał Eugenio Pacelli, był świadomy prześladowań Żydów przez nazistowski reżim podczas II wojny światowej i jak na nie reagował. Wykazuje, że publiczne milczenie Piusa XII i brak działań w potępieniu Holokaustu ilustrowały jego niemoralne przywództwo w czasie wojny.

Cornwell przedstawia historyczny kontekst pontyfikatu Piusa XII, uwzględniając jego dyplomatyczne zaplecze oraz złożoną dynamikę polityczną tamtego okresu. Analizuje podejście Watykanu do postępowania wobec nazistowskich Niemiec. Cornwell wskazuje, że Pius XII nie potępił Holokaustu ani nie interweniował w obronie prześladowanych Żydów, gdyż jako kardynał w 1933 roku doprowadził do zawarcia konkordatu z Hitlerem, który obiecywał katolickie podporządkowanie się dziełu Hitlera.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.