Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.
Wersety trzynasty i czternasty wskazują na historię, w której Seleukos i Filip Macedoński zawierali sojusz, i typologicznie przedstawiają Stany Zjednoczone jako pierwszą armię zastępczą Rzymu, a Macedonię (Grecję) jako symbol Organizacji Narodów Zjednoczonych. W tej wczesnej historii sojusz króla północy (Seleukosa) i Filipa (Grecja) odzwierciedla dzieje prowadzące do bitwy pod Panium; dwa stulecia później miasto to zmieniło nazwę z Panium na Cezareę Filipową. Podwójna nazwa tego miasta nie upamiętniała sojuszu Seleukosa i Filipa Macedońskiego.
The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.
Nazwa „Cezarea Filipowa” wywodzi się z historycznej przemiany starożytnego miasta znanego jako Paneas lub Panium. Miasto pierwotnie nosiło nazwę Paneas ze względu na bliskość słynnego źródła poświęconego greckiemu bogu Panowi. Źródło to, które było ważnym miejscem kultu w starożytności, zasilało rzekę Jordan.
During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and ‘Philippi,’ honoring Herod Philip.
Za panowania króla Heroda Wielkiego, około I wieku p.n.e., miasto przeszło znaczącą przebudowę i zostało rozbudowane oraz upiększone. Cezarea Filipowa została nazwana przez Heroda Filipa, syna Heroda Wielkiego. Nadał on miastu nazwę Cezarea na cześć rzymskiego cesarza Augusta, a Filipowa od własnego imienia, stąd Cezarea Filipowa. Zatem „Cezarea Filipowa” to połączenie „Cezarea”, odzwierciedlające hołd Heroda dla cesarza Augusta, oraz „Filipowa”, honorujące Heroda Filipa.
Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.
W ujęciu proroczym Panium wiąże się z sojuszem między Seleukosem a Filipem z Macedonii, a także z sojuszem między Cezarem a Herodem Filipem. Te dwa sojusze odnoszą się do sojuszu między Stanami Zjednoczonymi a Organizacją Narodów Zjednoczonych, który następuje po upadku Rosji Putina, reprezentowanej przez Seleukosa i Filipa. Reprezentują one również sojusz między papiestwem, które jest matką, a Stanami Zjednoczonymi, które są córką, jak pokazują Cezar i Filip, którzy obaj byli przedstawicielami Rzymu. Razem wskazują, że Stany Zjednoczone sięgają „przez przepaść, by uchwycić dłoń władzy rzymskiej”, i „ponad otchłań, by uścisnąć dłoń spirytyzmowi”. Przed ustawą niedzielną z wersetu szesnastego potrójny sojusz jest już ustanowiony.
Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.
Panium stanowi centrum greckiego kultu boga Pana. Źródło poświęcone greckiemu bogu Panowi było wówczas znane także jako „Bramy Piekieł”. Kiedy Jezus je odwiedził, Jego wypowiedź o „Bramach Piekieł” wskazuje na zmaganie między politycznymi i religijnymi atrybutami Grecji (globalizm) a odstępczym protestantyzmem, toczące się w dniach ostatecznych. Jest to bitwa, którą po raz pierwszy zainicjował bogaty Prezydent, który poruszył królestwo Grecji w wersecie drugim. Jest to ogólnoświatowa bitwa zewnętrzna, a także wewnętrzna bitwa w Stanach Zjednoczonych.
The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.
Religia globalizmu to religia smoka, która w naszych współczesnych realiach jest religią wokeizmu. W 2020 roku bestia z bezdennej otchłani, zidentyfikowana w jedenastym rozdziale Apokalipsy, ujawniła swoją polityczną i religijną władzę i zgładziła oba rogi bestii z ziemi. Ta bezdenna otchłań jest, między innymi, reprezentowana przez „Źródło Pana”, które zasilało rzekę Jordan.
In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.
W mitologii greckiej Pan był związany z naturą, dziką przyrodą i wiejską muzyką, a obecność poświęconego mu źródła miała religijne znaczenie dla czcicieli. Bóg Pan jest często przedstawiany z nogami, rogami i uszami kozła. Pana uważano za boga pasterzy i trzód, a często ukazywano go jako figlarne i psotne bóstwo, które harcowało w lasach i górach. Wyobrażenie Pana jako bóstwa o kozich nogach współgra z rozdziałem ósmym Księgi Daniela, gdzie Grecja jest przedstawiona jako kozioł. Kozy były powszechnym zwierzęciem domowym w starożytnej Grecji i często występowały w rejonach górskich, gdzie, jak wierzono, przemierzał Pan. Ten wizerunek stał się znaczącym elementem ikonografii Pana i utrzymał się w greckiej sztuce i literaturze przedstawiających go, w tym na narodowej walucie.
When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the Church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”
Gdy Jezus odwiedził Cezareę Filipową, stwierdził, że „bramy piekielne” nie przemogą Kościoła. To, co Piotr powiedział w odpowiedzi na pytanie Jezusa, jest w historii i tradycji chrześcijańskiej rozumiane jako „chrześcijańskie wyznanie”.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.
Gdy Jezus przybył w okolice Cezarei Filipowej, zapytał swoich uczniów: Za kogo ludzie uważają mnie, Syna Człowieczego? A oni powiedzieli: Jedni mówią, że jesteś Janem Chrzcicielem; inni, że Eliaszem; a jeszcze inni, że Jeremiaszem albo jednym z proroków. On im rzekł: A wy za kogo mnie uważacie? A Szymon Piotr, odpowiadając, rzekł: Ty jesteś Mesjaszem, Synem Boga żywego. A Jezus, odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony, bo nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz mój Ojciec, który jest w niebie. I ja ci mówię, że ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję mój Kościół; a bramy piekieł go nie przemogą. I dam ci klucze Królestwa Niebieskiego; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Wtedy przykazał swoim uczniom, aby nikomu nie mówili, że on jest Jezusem Chrystusem. Mateusz 16:13-20.
This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the Church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the Church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.
Ten fragment jest istotny, ponieważ stanowi przełomowy moment w posłudze Jezusa i w rozwoju teologii chrześcijańskiej. Wyznanie Piotra, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Boga żywego, jest postrzegane jako fundament wiary chrześcijańskiej i kamień węgielny, na którym zbudowany jest Kościół. Sformułowanie „na tej skale zbuduję mój Kościół” jest w tradycji katolickiej interpretowane jako odniesienie do samego Piotra, którego Jezus wskazuje jako „skałę”, na której zostanie zbudowany Kościół. Ta interpretacja stanowi podstawę prymatu i autorytetu papieskiego w teologii katolickiej.
In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the Church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the Church.
W teologii protestanckiej „skała” nie jest rozumiana jako odnosząca się do Piotra osobiście, lecz do wyznania wiary Piotra w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego. Z tego punktu widzenia fundamentem Kościoła nie jest Piotr, lecz wyznanie, że Jezus jest Chrystusem i Synem Bożym. Niezależnie od interpretacji teologicznej, Wyznanie Piotra w Mt 16,13-20 uważa się za centralny i fundamentalny fragment wiary chrześcijańskiej, podkreślający tożsamość Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego oraz potwierdzający misję i cel Kościoła.
In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.
W poprzednim artykule przedstawiliśmy fragment z The Desire of Ages, w którym Siostra White wskazuje niektóre kwestie związane z wizytą Chrystusa w Cezarei Filipowej. Jedną z rzeczy, na które zwraca uwagę, jest to, że Chrystus zabrał uczniów z dala od wpływu Żydów, aby przedstawić lekcje z Cezarei Filipowej.
“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.
„Jezus i Jego uczniowie przybyli teraz do jednego z miasteczek w okolicach Cezarei Filipowej. Byli poza granicami Galilei, w regionie, w którym panowało bałwochwalstwo. Tutaj uczniowie zostali odsunięci od dominującego wpływu judaizmu i znaleźli się w bliższym kontakcie z pogańskim kultem. Wokół nich obecne były przejawy zabobonów, które istniały we wszystkich częściach świata. Jezus pragnął, aby widok tych rzeczy skłonił ich do poczucia swojej odpowiedzialności wobec pogan. Podczas Jego pobytu w tym regionie starał się wycofać z nauczania ludu i bardziej poświęcić się swoim uczniom.” Tęsknota wieków, 411.
On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.
18 lipca 2020 roku Chrystus wyprowadził uczniów z 11 września 2001 roku spod wpływu adwentyzmu laodycejskiego. Pierwsze rozczarowanie w przypowieści o dziesięciu pannach spowodowało oddzielenie ruchu od zgromadzenia szyderców, które było właśnie pomijane. Ta prawda wypełniła się w historii millerystów 19 kwietnia 1844 roku, a ponownie 18 lipca 2020 roku. Wówczas rozpoczął się czas zwłoki i nosi on znamiona "Prawdy" zarówno w ruchu pierwszego, jak i trzeciego anioła.
The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.
Pierwsze rozczarowanie jest pierwszym z trzech drogowskazów, a historia kończy się Wielkim Rozczarowaniem z 22 października 1844 roku, które typizuje «wielkie trzęsienie ziemi» z jedenastego rozdziału Apokalipsy. Początek, pierwsza litera alfabetu hebrajskiego, oznacza rozczarowanie, a koniec, dwudziesta druga litera alfabetu hebrajskiego, również oznacza rozczarowanie. Trzynasta litera, reprezentująca bunt, wskazuje na rozczarowanie głupich panien, które ujawniają swój stan zguby, gdy wezwanie o północy wskazuje, kto się przygotował, a kto się nie przygotował na kryzys. Dwadzieścia dwie litery alfabetu hebrajskiego stanowią symbol połączenia boskości z człowieczeństwem, które dokonuje się w ramach tej historii, choć historia ruchu millerowskiego reprezentuje pierwszy Kadesz, a nasza dzisiejsza historia reprezentuje ostatni Kadesz.
The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.
Te dwie linie są równoległe, lecz jedna przedstawia porażkę ludu Bożego, a druga zwycięstwo ludu Bożego. Tuż przed krzyżem Jezus przyprowadził Swoich uczniów do Panium, tak jak przyprowadził Swoich uczniów czasów ostatecznych do Panium, i czyniąc to pozwolił, by rozczarowanie uwolniło Jego uczniów czasów ostatecznych spod "kontrolującego wpływu" adwentyzmu laodycejskiego, reprezentowanego przez "judaizm" w historii szesnastego rozdziału Ewangelii Mateusza. Czyniąc to, jednocześnie wprowadził Swoich uczniów w bliższy kontakt z pogaństwem, ukazując tym samym środowisko działania Jego uczniów czasów ostatecznych, którzy obecnie żyją w pełnym przejawie szatańskiej mocy, reprezentowanym przez nowoczesne systemy komunikacji, wykorzystywane do skłonienia całego świata do przyjęcia znamienia bestii.
The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.
Historia Cezarei Filipowej jest zbieżna z historią Bitwy pod Panium oraz z wersetami od trzynastego do piętnastego. Chrystus i Jego uczniowie stali w cieniu krzyża, typologicznie ukazując Jego uczniów czasów ostatecznych stojących w cieniu prawa niedzielnego. Tam, w wersetach od trzynastego do piętnastego, czyli w Cezarei Filipowej, a także w kontekście Bitwy pod Panium, gdzie dziś stoimy, Chrystus zaczął uczyć swoich uczniów o tym, co miało się wydarzyć w wersecie szesnastym.
“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.
Miał im powiedzieć o cierpieniu, które Go czekało. Lecz najpierw odszedł samotnie i modlił się, aby ich serca były przygotowane na przyjęcie Jego słów. Tęsknota wieków, 411.
Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.
Zanim Chrystus powiedział swoim uczniom o krzyżu, najpierw odszedł, czyli zwlekał, tym samym wyznaczając czas zwłoki w przypowieści i w historii od 18 lipca 2020 r. do lipca 2023 r.
“Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.
„Gdy do nich dołączył, nie od razu przekazał to, co pragnął im oznajmić. Zanim to uczynił, dał im sposobność wyznania wiary w Niego, by zostali umocnieni na zbliżającą się próbę.” The Desire of Ages, 411.
In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.
W lipcu 2023 roku Pan zaczął dawać sposobność tym, których dotknęło rozczarowanie, do wyrażenia swojej wiary. Uczynił to, ukazując przesłanie rozdziału 37 Księgi Ezechiela, które było potwierdzeniem przesłania z 11 września 2001 roku. Była to nić, która połączyła czas pieczętowania od 11 września 2001 roku z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym. Uczynił to, umieszczając rozczarowanie z 18 lipca 2020 roku w strukturze prawdy, gdyż ci, którzy byli gotowi dostrzec, mogli rozpoznać, że każdy ruch reformacyjny ma motyw przewodni, który przenika właściwą mu świętą historię.
In the last days the message of the third Woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third Woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third Woe.
W ostatnich dniach orędzie trzeciego Biada nadeszło 11 września 2001 roku, następnie ogłoszono fałszywe orędzie trzeciego Biada, które przyniosło rozczarowanie, lecz orędzie, które przywróciło ich do życia po trzech i pół dnia, gdy byli jak martwe, suche i rozproszone kości, było orędziem czterech wiatrów, które jest także trzecim Biada.
The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.
Uczniowie czasów ostatecznych mogą dostrzec, jeśli zechcą, że trzy drogowskazy zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy przedstawiają ten sam temat na każdym etapie, a na drugim etapie bunt reprezentowany przez trzynastą literę alfabetu hebrajskiego potwierdził przesłanie jako „Prawda”. Drugim świadectwem, które Pan dał, był fakt, że pierwsze rozczarowanie wcześniejszych ruchów reformacyjnych opierało się na buncie przeciw objawionej woli Boga, czy to Mojżesz, który nie obrzezał swego syna, czy Uzza, który dotknął tej Arki, czy Marta i Maria, które zwątpiły w słowo Jezusa dotyczące śmierci Łazarza. Jedyną linią reformy, która nie podtrzymywała faktu, że pierwsze rozczarowanie było oparte na nieposłuszeństwie, był ruch reformacyjny millerowski, lecz w tamtym czasie również wykazano, że historia ruchu millerowskiego posiadała wewnętrzne drogowskazy, oparte na prawdzie o ósmym, będącym z siedmiu.
The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.
Fakt, że ósmy jest z owych siedmiu, jest istotnym elementem Objawienia Jezusa Chrystusa, które jest teraz odpieczętowywane, a przejście filadelfijskiego ruchu millerowskiego do Kościoła Laodycei było kamieniem milowym, który wskazywał, kiedy laodycejski ruch trzeciego anioła przejdzie do filadelfijskiego ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. A zatem fakt, że pierwsze rozczarowanie millerystów dokonało się bez tego, by ich ruch okazał nieposłuszeństwo, dostarczył kontrastu dla tego samego kamienia milowego w dniach ostatecznych, kiedy laodycejski ruch trzeciego anioła okaże nieposłuszeństwo i spowoduje rozczarowanie, i w ten sposób będzie zgodny z millerowskim kamieniem milowym oraz stworzy podstawy do dostrzeżenia, że ruch stu czterdziestu czterech tysięcy jest ósmym, który jest z owych siedmiu.
On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.
W lipcu 2023 roku Pan wzbudził „głos wołającego na pustyni”, aby przygotować swój lud ostatnich dni na kryzys prawa niedzielnego, a gdy powrócił do uczniów po trwaniu na modlitwie, dał im sposobność, by wyrazili swoją wiarę. W czasach Chrystusa poselstwem był Jego chrzest, moment, w którym Jezus stał się Jezusem Chrystusem. Ten kamień milowy odpowiada 11 września 2001 roku, a Jego uczniów zapytano, za kogo uważają Go ludzie, a następnie, za kogo oni sami uważają Chrystusa.
“Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’
Kiedy do nich dołączył, nie od razu objawił to, co pragnął im przekazać. Zanim to uczynił, dał im sposobność wyznania wiary w Niego, aby zostali umocnieni przed nadchodzącą próbą. Zapytał: „Za kogo ludzie uważają Mnie, Syna Człowieczego?”
“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.
Niestety uczniowie byli zmuszeni przyznać, że Izrael nie rozpoznał swojego Mesjasza. Niektórzy wprawdzie, gdy widzieli Jego cuda, ogłaszali Go Synem Dawida. Tłumy, które zostały nakarmione w Betsaidzie, pragnęły obwołać Go królem Izraela. Wielu było gotowych uznać Go za proroka; lecz nie wierzyło, że jest Mesjaszem. The Desire of Ages, 411.
The majority of Adventism did not believe in the third Woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.
Większość adwentystów nie wierzyła w trzecie biada z 11 września 2001 r. Wierzyli w niektóre cuda słowa prorockiego, które zostały przedstawione w tym ruchu, a niektórzy rozumieli, że poselstwo z 11 września 2001 r. zawierało elementy prawdy, jednak tak naprawdę nie wierzyli w twierdzenia dotyczące 11 września 2001 r.
The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:
Twierdzenie z 11 września 2001 roku zostało zobrazowane przez twierdzenie z 11 sierpnia 1840 roku, a to twierdzenie zostało wyrażone przez Siostrę White, gdy komentowała wypełnienie 11 sierpnia 1840 roku. Stwierdziła:
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
Dokładnie w określonym czasie Turcja, za pośrednictwem swoich ambasadorów, przyjęła protekcję sprzymierzonych mocarstw Europy i tym samym poddała się kontroli narodów chrześcijańskich. Wydarzenie to dokładnie wypełniło przepowiednię. Gdy to stało się wiadome, rzesze przekonały się o słuszności zasad wykładni proroctw przyjętych przez Millera i jego współpracowników, a ruch adwentowy otrzymał potężny impuls. Ludzie wykształceni i o wysokiej pozycji przyłączyli się do Millera, zarówno w głoszeniu, jak i w publikowaniu jego poglądów, a w latach 1840–1844 działalność szybko się rozszerzała. Wielki bój, 334, 335.
What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.
11 sierpnia 1840 roku potwierdzono, że prorocze poglądy Millera były trafne, a twierdzenie z 11 września 2001 roku stanowi potwierdzenie, że prorocze poglądy Future for America są trafne. Niepokutujący tłum w lipcu 2023 roku nie mógł i nie chciał przyjąć założenia, że metodologia opracowana przez Chrystusa i powierzona Future for America jest w istocie metodologią późnego deszczu. Ale wtedy Chrystus zapytał swoich uczniów, co oni, a nie tłum, myślą.
“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’
"Jezus zadał teraz drugie pytanie, dotyczące samych uczniów: 'A wy za kogo mnie uważacie?' Piotr odpowiedział: 'Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.'"
“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.
Od początku Piotr wierzył, że Jezus jest Mesjaszem. Wielu innych, których przekonało nauczanie Jana Chrzciciela i którzy przyjęli Chrystusa, zaczęło wątpić w posłannictwo Jana, gdy został uwięziony i stracony; a teraz wątpili, że Jezus jest Mesjaszem, na którego tak długo czekali. Wielu uczniów, którzy gorąco oczekiwali, że Jezus zasiądzie na tronie Dawida, opuściło Go, gdy dostrzegli, że nie ma takiego zamiaru. Lecz Piotr i jego towarzysze nie odstąpili od swojej wierności. Chwiejna postawa tych, którzy wczoraj chwalili, a dziś potępiali, nie zachwiała wiarą prawdziwego naśladowcy Zbawiciela. Piotr wyznał: "Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego". Nie czekał, aż królewskie zaszczyty uwieńczą Pana, lecz przyjął Go w Jego uniżeniu.
“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.
Piotr wyraził wiarę dwunastu. Jednak uczniowie byli jeszcze dalecy od zrozumienia misji Chrystusa. Sprzeciw i przeinaczanie ze strony kapłanów i przywódców, choć nie mogły odwieść ich od Chrystusa, wciąż wprawiały ich w wielkie zakłopotanie. Nie widzieli jasno swojej drogi. Wpływ ich wczesnego wychowania, nauki rabinów, potęga tradycji wciąż przesłaniały im prawdę. Od czasu do czasu docierały do nich drogocenne promienie światła od Jezusa, lecz często byli jak ludzie błądzący po omacku wśród cieni. Lecz tego dnia, zanim zostali postawieni w obliczu wielkiej próby swojej wiary, Duch Święty spoczął na nich z mocą. Na krótki czas ich oczy odwróciły się od „rzeczy widzialnych”, by ujrzeć „rzeczy niewidzialne”. 2 List do Koryntian 4:18. Pod zasłoną człowieczeństwa dostrzegli chwałę Syna Bożego.
“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.
"Jezus odpowiedział Piotrowi, mówiąc: 'Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz mój Ojciec, który jest w niebie.'" Pragnienie wieków, 412.
Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.
Wyznanie Piotra, polegające na rozpoznaniu, że Chrystus jest Synem Bożym, bezpośrednio dotyczyło kwestii próby w tamtej historii. Nadszedł czas, aby Mesjasz się objawił, jak zapowiadało prorocze Słowo Boże, i tylko ci, którzy przyjęli tę prawdę, zostali zaliczeni do grona tych, których reprezentowało wyznanie Piotra. Piotr reprezentuje tych, którzy przyjmują przesłanie ustanowione 11 września 2001 roku i wyznają, że Jezus jest Synem Bożym. "Piotr wyraził wiarę dwunastu", a owi dwunastu, których reprezentował, to sto czterdzieści cztery tysiące. Z tego powodu Chrystus w tym fragmencie zmienił imię Piotra z Szymona Bar-Jony na Piotra.
“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.
„Szymon” znaczy „ten, który słyszy”, a „bar” znaczy „syn (kogoś)”, a „Jonasz” znaczy „gołębica”. Szymon reprezentował tych, którzy usłyszeli przesłanie gołębicy, która symbolizowała prawdy związane z chrztem Jezusa, gdy stał się Chrystusem, namaszczonym mocą, co zostało symbolicznie ukazane przez zstąpienie Ducha Świętego w postaci gołębicy.
The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.
Linie reformy biegną równolegle do siebie, a Jan reprezentuje zwolenników Millera, którzy 11 sierpnia 1840 roku zjedli małą książeczkę. Jeremiasz koresponduje z tym wydarzeniem i kiedy zjadł małą książeczkę, został wtedy nazwany imieniem Bożym.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.
Gdy znalazłem Twoje słowa, zjadłem je; a Twoje słowo było dla mnie radością i weselem mego serca, bo nazwano mnie Twoim imieniem, o Panie, Boże Zastępów. Jeremiasza 15:16.
When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”
Gdy Pan zawarł przymierze z Abramem, zmienił jego imię na Abraham, tak jak uczynił to w przypadku Saraj i Jakuba. Zmiana imienia oznacza relację przymierza, a przy kamieniu milowym, gdzie zstępuje boski symbol, lud Boży ma spożyć poselstwo, wejść w przymierze, a wtedy ich imiona zostają zmienione. Jako przedstawiciel uczniów z czasów Chrystusa, Szymon Bar-Jona reprezentował tych, którzy "usłyszeli" poselstwo "gołębicy".
When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.
Kiedy złożył świadectwo, że rozpoznał, iż przy owym kamieniu milowym Jezus stał się Chrystusem i że On jest Synem Bożym, wraz ze wszystkim, co się z tym wiąże, wtedy Chrystus zmienił mu imię na Piotr. Wyraził przesłanie, które ówczesny lud przymierza Chrystusa przyjął, a czyniąc to, stał się także figurą stu czterdziestu czterech tysięcy z czasów ostatecznych.
The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.
Litera "P" jest szesnastą literą alfabetu angielskiego, a litera "E" jest piątą literą alfabetu, a litera "T" jest dwudziestą literą, litera "E" się powtarza, a imię kończy się literą "R", która jest osiemnastą literą. Szesnaście "razy" pięć, "razy" dwadzieścia, "razy" pięć, "razy" osiemnaście równa się sto czterdzieści cztery tysiące. Wspaniały Lingwista mówił do Piotra po hebrajsku, a Nowy Testament został napisany w języku greckim, a tłumacze Przekładu Króla Jakuba przygotowali Nowy Testament w języku angielskim.
In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).
Pomimo trzech stopni odmienności językowej, Chrystus, który jest Synem Bożym, Przedziwnym Lingwistą i Przedziwnym Rachmistrzem, umieścił w szesnastym rozdziale Ewangelii Mateusza ilustrację zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, która współgra z bitwą pod Panium oraz Jego wizytą w Cezarei Filipowej. Uczynił to, wykorzystując swoje panowanie nad językiem i liczbami, gdyż jest zarówno Palmonim (Przedziwnym Rachmistrzem), jak i Słowem (Przedziwnym Lingwistą).
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.
Niemal dwa tysiące lat temu w niebie dał się słyszeć z tronu Boga głos o tajemniczej doniosłości: "Oto przychodzę." "Nie chciałeś ofiar ani darów, lecz ciało Mi przygotowałeś... Oto przychodzę (w zwoju księgi napisano o Mnie), aby czynić Twoją wolę, o Boże." Hebrajczyków 10,5-7. W tych słowach ogłoszone jest wypełnienie zamysłu, który był ukryty od wieków wiecznych. Chrystus miał odwiedzić nasz świat i wcielić się. Mówi: "Ciało Mi przygotowałeś." Gdyby ukazał się w chwale, którą miał u Ojca, zanim powstał świat, nie znieślibyśmy blasku Jego obecności. Abyśmy mogli ją oglądać i nie zostać zniszczeni, objawienie Jego chwały zostało przesłonięte. Jego boskość była zasłonięta człowieczeństwem — niewidzialna chwała w widzialnej ludzkiej postaci.
“This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.
Ten wielki cel był zapowiedziany w typach i symbolach. Płonący krzew, w którym Chrystus ukazał się Mojżeszowi, objawił Boga. Symbolem wybranym do przedstawienia Bóstwa był niepozorny krzew, który pozornie nie miał w sobie nic pociągającego. Ten krzew skrywał w sobie Nieskończonego. Wszechmiłosierny Bóg okrył Swoją chwałę najpokorniejszą postacią, aby Mojżesz mógł na nią spojrzeć i żyć. Tak też w słupie obłoku za dnia i w słupie ognia w nocy Bóg porozumiewał się z Izraelem, objawiając ludziom Swoją wolę i udzielając im Swojej łaski. Chwała Boża była przyćmiona, a Jego majestat zasłonięty, aby słaby wzrok śmiertelnych mógł ją oglądać. Tak więc Chrystus miał przyjść w 'ciele naszego poniżenia' (Filipian 3:21, R. V.), 'na podobieństwo ludzi'. W oczach świata nie miał takiego piękna, by pragnęli Go; a jednak był wcielonym Bogiem, światłem nieba i ziemi. Jego chwała była zasłonięta, Jego wielkość i majestat ukryte, aby mógł zbliżyć się do zasmuconych, kuszonych ludzi.
“God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.
„Bóg przekazał przez Mojżesza Izraelowi: ‘Niech uczynią Mi świątynię, abym mieszkał pośród nich’ (Wyjścia 25:8), i zamieszkał w świątyni, pośród swego ludu. Przez całą ich uciążliwą wędrówkę po pustyni symbol Jego obecności był z nimi. Tak też Chrystus rozbił swój namiot pośród naszego ludzkiego obozowiska. Rozbił swój namiot obok namiotów ludzi, aby zamieszkać wśród nas i zaznajomić nas ze swoim Boskim charakterem i życiem. ‘Słowo stało się ciałem i rozbiło namiot wśród nas (i oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy.’ Jana 1:14, R.V., margines.”
“Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’
„Odkąd Jezus przyszedł, aby zamieszkać wśród nas, wiemy, że Bóg zna nasze doświadczenia i współczuje naszym smutkom. Każdy syn i każda córka Adama mogą zrozumieć, że nasz Stwórca jest przyjacielem grzeszników. Albowiem w każdej nauce o łasce, w każdej obietnicy radości, w każdym czynie miłości, w każdej boskiej mocy przyciągania ukazanej w ziemskim życiu Zbawiciela, widzimy „Boga z nami”.”
“Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.
Szatan przedstawia Boże prawo miłości jako prawo egoizmu. Twierdzi, że posłuszeństwo jego przykazaniom jest dla nas niemożliwe. Upadek naszych pierwszych rodziców, wraz ze wszystkimi wynikłymi z niego nieszczęściami, przypisuje Stwórcy, skłaniając ludzi, by patrzyli na Boga jako na sprawcę grzechu, cierpienia i śmierci. Jezus miał odsłonić to oszustwo. Jako jeden z nas miał dać przykład posłuszeństwa. Dlatego przyjął naszą naturę i przeszedł przez nasze doświadczenia. „We wszystkim musiał upodobnić się do braci.” Hebrajczyków 2:17. Gdybyśmy mieli dźwigać cokolwiek, czego Jezus nie zniósł, to w tym punkcie Szatan przedstawiłby moc Boga jako niewystarczającą dla nas. Dlatego Jezus był „we wszystkim kuszony podobnie jak my”. Hebrajczyków 4:15. Zniósł każdą próbę, której i my podlegamy. I nie korzystał dla siebie z żadnej mocy, która nie byłaby nam darmo udzielona. Jako człowiek stawił czoła pokusom i zwyciężył w mocy danej Mu przez Boga. Mówi: „Chętnie spełniam Twoją wolę, Boże mój; tak, Twoje prawo jest w moim sercu.” Psalm 40:8. Gdy chodził, czyniąc dobro i uzdrawiając wszystkich uciśnionych przez Szatana, ukazywał ludziom jasno charakter Bożego prawa i naturę Jego służby. Jego życie świadczy, że i dla nas jest możliwe zachowywać Boże prawo.
“By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.
Przez swoje człowieczeństwo Chrystus dotknął ludzkości; przez swoją boskość obejmuje tron Boży. Jako Syn Człowieczy dał nam przykład posłuszeństwa; jako Syn Boży daje nam moc do posłuszeństwa. To Chrystus przemówił z krzewu na górze Horeb do Mojżesza, mówiąc: „JA JESTEM, KTÓRY JESTEM... Tak powiesz synom Izraela: JA JESTEM posłał mnie do was”. Księga Wyjścia 3:14. To było zapewnieniem wyzwolenia Izraela. Tak więc, gdy przyszedł „w podobieństwie ludzi”, ogłosił się JA JESTEM. Dziecię z Betlejem, cichy i pokorny Zbawiciel, jest Bogiem „objawionym w ciele”. 1 Tymoteusza 3:16. A nam mówi: „JA JESTEM Dobrym Pasterzem”. „JA JESTEM chlebem żywym”. „JA JESTEM drogą, prawdą i życiem”. „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Jana 10:11; 6:51; 14:6; Mateusza 28:18. JA JESTEM gwarancją każdej obietnicy. JA JESTEM; nie bójcie się. „Bóg z nami” jest rękojmią naszego wybawienia od grzechu, zapewnieniem naszej mocy do posłuszeństwa prawu nieba. The Desire of Ages, 23, 24.