The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Obecnie rozpoznajemy, że jednym z wydarzeń przedstawionych przez Siedem Gromów jest dzieło Chrystusa polegające na zgromadzeniu Jego ludu po raz drugi, które rozpoczął w lipcu 2023 roku. Historia ruchu millerowskiego wskazuje, że to dzieło dokonuje się w kontekście działań wojennych islamu, stanowiących tło tego poselstwa.

Poselstwo jest Objawieniem Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski, lecz to poselstwo jest niesione przez (umieszczone w kontekście) poselstwo Trzeciego Biada. Właśnie w tym czasie, gdy Pan po raz drugi wyciągał swą rękę w 1849 roku, Siostra White komentowała wstrząs rozgniewanych narodów, który jest symbolem islamu.

Historycy potwierdzają, że tym, co w 1848 roku wstrząsało narodami Europy, była działalność wojsk islamu, gdyż proroczo są one symbolizowane jako siła, która pobudza narody do gniewu. W pierwszym świadectwie tego, że Pan po raz drugi wyciąga swoją rękę, w latach 1840–1844 poselstwo Okrzyku o Północy dotarło na zjazd obozowy w Exeter. Stamtąd aż do 22 października 1844 roku poselstwo przetoczyło się niczym fala pływowa wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Ruch ten został zobrazowany typologicznie przez triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy, a niósł Go tam osioł.

Poselstwo Wołania o północy reprezentuje całe prorocze przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa, lecz to Objawienie jest osadzone w kontekście islamu Trzeciego Biada, doprowadzającego narody do gniewu, gdyż to islam niesie poselstwo, które jest Objawieniem Jezusa Chrystusa. Jezus jest Lwem z pokolenia Judy i jest związany z poselstwem „osła”.

To przez Judę dokonuje się "zgromadzenie ludu". Chrystus, jako Juda, jest także "Winoroślą" i "szlachetną winoroślą", przywiązaną do "oślęcia". Jego "szaty" są wyprane w "winie", które było "krwią winogron". Chrystus zaczął przelewać Swą krew w Gethsemane, gdy pocił się krwią, a Gethsemane oznacza "tłocznię oliwy". Od Gethsemane aż po krzyż przelewał Swą drogocenną krew, aby zgromadzić wszystkich ludzi przy Sobie.

Dzieło Chrystusa, polegające na pociąganiu wszystkich ludzi do siebie, jest procesem dwuetapowym, gdyż najpierw zbiera On "wygnańców Izraela", a następnie posługuje się nimi jako sztandarem, aby pociągnąć Jego inną trzodę.

Sto czterdzieści cztery tysiące to „owce”, które Go znają. „Inne owce” to Jego trzoda, która wychodzi z Babilonu, gdy widzi i słyszy chorągiew. Zanim podniesie swoją chorągiew, którą są Jego owce, najpierw zbiera je po raz drugi. Ta linia świętej historii współgra z wersetami od trzynastego do piętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela i dlatego współgra z ukrytą historią wersetu czterdziestego. Przedstawia linię prawdziwego protestanckiego rogu, która biegnie w obrębie historii odstępczego protestanckiego rogu, odstępczego republikańskiego rogu oraz nadejścia nierządnicy z Tyru, tuż przed ustawą niedzielną wersetu czterdziestego pierwszego. Linia prawdziwego protestanckiego rogu przedstawia zarówno historię, jak i poselstwo, w którym sto czterdzieści cztery tysiące zostają zapieczętowani.

„Wygnańcy Izraela” stanowią przeciwieństwo wobec „zgromadzenia szyderców”, jak nazywa ich Jeremiasz, albo „synagogi szatana”, jak nazywa ich Jan w rozdziałach drugim i trzecim Księgi Objawienia, gdzie zwraca się do kościołów w Smyrnie i Filadelfii. Zbór w Filadelfii reprezentuje „sto czterdzieści cztery tysiące” z siódmego rozdziału Objawienia, a zbór w Smyrnie to „wielki tłum” z tego samego rozdziału, którego nie można policzyć. Dwie klasy odkupionych w dniach ostatecznych pozostają w sporze z tymi, którzy kłamią, należą do synagogi szatana i twierdzą, że są ludem Bożym, bo mówią, że są Żydami.

Linia prawdziwego protestanckiego rogu składa się ze sporu istniejącego między nimi a dawnym ludem przymierza, który następnie zostaje pominięty. W tej samej historii wierni pozostają również w sporze z linią odstępczego protestantyzmu oraz z katolicyzmem. Te trzy byty religijne reprezentują smoka, bestię i fałszywego proroka na poziomie mikro w obrębie linii prawdziwego protestanckiego rogu.

Już wcześniej omawialiśmy ten fragment i w ten sposób ustaliliśmy, że wyrażenia „kościół nominalny” i „nominalny adwentysta” miały inne znaczenie i zastosowanie w czasie, gdy Siostra White pisała te słowa. Jednak prorocy mówili więcej o dniach ostatecznych niż o własnych dziejach, więc w tym fragmencie kościół nominalny w dniach ostatecznych byłby odstępczym protestantyzmem. Słowo „nominalny” znaczy „tylko z nazwy”.

Tak zwany Kościół protestancki przestał sprzeciwiać się Rzymowi w roku 1844, gdy zbuntował się przeciwko wejściu przez wiarę do Miejsca Najświętszego, gdzie mógł uznać, że siódmy dzień, sabat, jest właściwym dniem kultu. Zamiast tego zachował kult słońca, który jest znamieniem katolicyzmu. Nie można "protestować" przeciwko Rzymowi — co jest jedyną definicją słowa "protestant" — jeśli przyjęło się symbol władzy Kościoła rzymskiego, który Kościół ten wielokrotnie wskazywał jako dowód swej władzy do zmiany dnia kultu w Biblii z siódmego dnia, sabatu, na niedzielę.

„Nominalni adwentyści” to ci, którzy podają się za Adwentystów Dnia Siódmego, ale są też utożsamiani z Judaszem, który jest symbolem ucznia, który zdradził swoje wyznanie wiary. Nominalny Kościół Adwentystów Dnia Siódmego będzie nienawidził „świętych”, a ci święci „będą” wtedy „ludem nieznanym”. Nienawidzą tych nieznanych świętych „z powodu Sabatu”, prawdy, której nie mogą „obalić”. Prawda o Sabacie w historii Siostry White była Sabatem siódmego dnia, lecz jest typem prawdy o Sabacie dni ostatecznych, której nie można obalić, a jest to doktryna, którą laodycejski adwentyzm dnia siódmego po raz pierwszy odrzucił w swoim buncie w 1863 roku. Ta doktryna była pierwszą prawdą fundamentalną odkrytą przez Williama Millera i reprezentuje podstawowe prawdy adwentyzmu, w których nominalni adwentyści odmawiają kroczyć, jak to przedstawiają „stare ścieżki” Jeremiasza. Tą prawdą o Sabacie jest „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty.

Linia prawdziwego protestantyzmu, na którą składają się Filadelfia i Smyrna, zostaje zdradzona przez tych przedstawionych jako Judasz. Judasz zawarł układ, by trzykrotnie zdradzić Jezusa, w ten sposób wskazując na stopniową zdradę, która poprzedzała i kulminowała na krzyżu. Szesnasty werset jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawia prawo niedzielne, które zostało typologicznie zapowiedziane przez krzyż. Dlatego w wersetach poprzedzających prawo niedzielne z wersetu szesnastego, które jest też prawem niedzielnym z wersetu czterdziestego pierwszego, na świętych czasów ostatecznych sprowadzona zostaje trzystopniowa zdrada. Zdrada ta ma miejsce w okresie, gdy Pan po raz drugi gromadzi swój sztandar czasów ostatecznych.

Izajasz określa historyczny kontekst tego fragmentu w wersecie dziesiątym, używając wyrażenia „w owym dniu”. Ów „dzień” został więc określony w wersetach poprzedzających werset dziesiąty. Gdy prześledzimy tę konkretną narrację prorocką wstecz do miejsca, które pozwala nam ustalić, kiedy przypada „ów dzień”, dochodzimy do pierwszego wersetu dziesiątego rozdziału.

Siostra White określa „nieprawy dekret” z tego wersetu jako wkrótce nadchodzące prawo niedzielne:

Kontekst ponownego zgromadzenia Jego ludu przez Pana jest osadzony w historii zbliżającego się kryzysu prawa niedzielnego, gdyż w dwunastym wersecie dziesiątego rozdziału Izajasz mówi o tym, że Pan zakończy dzieło pośród swego ludu, zanim przyniesie swój sąd wykonawczy w czasie niesprawiedliwego dekretu, którym jest prawo niedzielne.

„Dzieło nad Syjonem i nad Jerozolimą”, które Pan „wykonuje” zanim wraz z prawem niedzielnym rozpocznie się ukaranie papiestwa, jest opieczętowaniem stu czterdziestu czterech tysięcy. W dziewiątym rozdziale Ezechiela mąż z kałamarzem pisarskim przechodzi przez Jerozolimę, oznaczając znakiem tych, „którzy wzdychają i płaczą z powodu obrzydliwości popełnianych w kraju” i w kościele. To dzieło obejmuje proces ponownego zgromadzenia przez Pana wygnańców Izraela. On gromadzi ich z czterech krańców ziemi, a „cztery krańce ziemi” są reprezentowane przez osiem obszarów geograficznych. Liczba osiem jest symbolem procesu próby obrazu bestii, co wskazuje, że ostateczne zgromadzenie tych, którzy mieliby stać się sztandarem, ma miejsce w okresie, gdy na ziemi przeprowadzana jest próba obrazu bestii.

Jedność, wyrażona słowami: „Efraim nie zazdrości Judzie, a Juda nie dręczy Efraima”, następuje, gdy przeciwnicy Judy zostają wytraceni. Proroczo dawny lud przymierza, reprezentowany przez Judasza, albo synagogę szatana, albo zgromadzenie szyderców, albo protestantów z historii millerystów, albo Żydów z historii Chrystusa, zostaje „odcięty” przy pierwszym rozczarowaniu. Gdy Jeremiasz przedstawia właśnie tę historię, został pouczony, że nigdy nie może wrócić do zgromadzenia szyderców, choć oni mogliby wrócić do niego, gdyby zdecydowali się pokutować.

Od 18 lipca 2020 roku aż do czasu prawa niedzielnego Pan po raz drugi gromadzi swój lud czasów ostatecznych. Gromadzi ich z całego świata, w okresie, gdy doprowadza do końca całe swoje dzieło dotyczące Judy i Jerozolimy. W tym czasie pieczętowania lud Boży czasów ostatecznych będzie niepozorny, lecz mimo to stanie w obliczu potrójnego sojuszu, który sprzeciwia się ich pracy.

Katolicyzm jest bestią potrójnego sojuszu, a jedną z jego córek jest klasa, którą siostra White identyfikuje jako nominalny kościół. Córki te reprezentują fałszywego proroka. Nominalni adwentyści laodycejscy, reprezentowani przez Judasza, są w tym przedstawieniu smokiem. Bunt z 1863 roku został typologicznie zilustrowany buntem starożytnego Izraela podczas pierwszego Kadeszu, kiedy postanowili odrzucić poselstwo Jozuego i Kaleba i wrócić do Egiptu. Egipt jest symbolem smoka.

Bunt w Kadesz stanowił dziesiątą próbę w serii prób, która doprowadziła do odrzucenia i śmierci ludu wybranego, wyprowadzonego z Egiptu, i był typem ostatecznej próby w serii prób, które zostały nałożone na filadelfijski adwentyzm millerowski 22 października 1844 r. i zakończyły się buntem z 1863 r. U samym końcu historii starożytnego Izraela Żydzi wołali: "Precz z nim, precz z nim, ukrzyżuj go". Piłat rzekł do nich: "Czy mam ukrzyżować waszego Króla?" Arcykapłani odpowiedzieli: "Nie mamy króla poza Cezarem". W pierwszym i ostatnim buncie dawny lud przymierza wybrał symbol smoka (Egipt i pogański Rzym) na swego króla.

18 lipca 2020 roku „przeciwnicy Judy” zostali „odcięci”, a świątynia stu czterdziestu czterech tysięcy została ustanowiona. Pozostało już tylko, aby świątynia została oczyszczona, zanim Posłaniec Przymierza nagle przyjdzie do Jego świątyni. W historii millerowskiej świątynię wznoszono przez czterdzieści sześć lat, od 1798 aż do 1844. Podczas pierwszego rozczarowania, 19 kwietnia 1844 r., protestanci zostali odcięci i stali się częścią synagogi szatana — zgromadzenia szyderców, córki Rzymu. Od tego momentu aż do 22 października 1844 r. zachodził proces oczyszczania, poprzedzający wejście wiernych za Chrystusem do Miejsca Najświętszego, aby mógł On dokonać dzieła połączenia swojej boskości z ich człowieczeństwem.

Historia prawdziwego protestanckiego rogu, który zostaje zebrany po raz drugi tuż przed niesprawiedliwym dekretem, aby był sztandarem, którego Bóg używa, by wezwać swoją inną trzodę z Babilonu, ma miejsce w tym samym okresie, gdy odstępcze rogi republikański i protestancki łączą się, dopuszczając się duchowego nierządu, stając się w ten sposób jednym ciałem, czyli jedną świątynią, która jest obrazem bestii. Świątynia Boża równocześnie kształtuje obraz Chrystusa.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.