We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.
Rozważamy okres proroczy przedstawiony jako drugie zgromadzenie, określone przez proroka Izajasza, a następnie przez siostrę White.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.
W owym dniu wyrośnie korzeń Isajego, który stanie jako sztandar dla narodów; do niego będą się zwracać poganie, a chwalebne będzie miejsce jego spoczynku. I stanie się w owym dniu, że Pan po raz drugi podniesie swą rękę, aby odzyskać resztę swego ludu, która pozostanie, z Asyrii i z Egiptu, z Patros i z Kusz, z Elamu i z Szinear, z Chamat i z wysp morskich. I wzniesie sztandar dla narodów, zgromadzi wygnańców Izraela i zbierze rozproszonych Judy z czterech krańców ziemi. Ustanie też zazdrość Efraima, a przeciwnicy Judy zostaną wytraceni; Efraim nie będzie zazdrościł Judzie, a Juda nie będzie gnębił Efraima. Izajasza 11:10-13.
When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”
Gdy Boży lud czasów ostatecznych zostanie zgromadzony po raz drugi, nastąpi zjednoczenie wśród tych uczniów, które zostało przedstawione przez dziesięć dni poprzedzających Pięćdziesiątnicę, a które Izajasz określa jako czas, gdy: „I zazdrość Efraima ustąpi, a wrogowie Judy zostaną wytraceni; Efraim nie będzie zazdrościł Judzie, a Juda nie będzie uciskał Efraima.”
“Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.
„Doświadczenia mają nadejść na lud Boży, a kąkol ma być oddzielony od pszenicy. Lecz niech Efraim już więcej nie zazdrości Judzie, a Juda nie będzie już gnębić Efraima. Życzliwe, łagodne, współczujące słowa popłyną z uświęconych serc i ust. Niezbędne jest, abyśmy byli zjednoczeni, a jeśli wszyscy będziemy szukać łagodności i pokory Chrystusa, będziemy mieli umysł Chrystusowy i zapanuje jedność ducha.” Review and Herald, 19 marca 1895.
Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.
Zjednoczenie jest elementem dzieła, którego dokonuje Chrystus, gdy po raz drugi gromadzi sto czterdzieści cztery tysiące. Jedność tę symbolizowało dziesięć dni poprzedzających Pięćdziesiątnicę oraz sześć dni zjazdu namiotowego w Exeter, a mogła zostać osiągnięta w latach 1856–1863, gdyby ci, którzy doświadczyli wielkiego rozczarowania 22 października 1844 roku, nie zbłądzili.
“But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!
Ale w okresie zwątpienia i niepewności, który nastąpił po rozczarowaniu, wielu wyznawców adwentu porzuciło wiarę. Pojawiły się niezgody i podziały… Tak więc dzieło zostało zahamowane, a świat pogrążony w ciemności. Gdyby cała społeczność adwentystów zjednoczyła się wokół przykazań Bożych i wiary Jezusa, jakże odmienna byłaby nasza historia!
“It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.
Nie było wolą Boga, aby przyjście Chrystusa w ten sposób się opóźniło. Bóg nie zamierzył, by Jego lud, Izrael, błąkał się czterdzieści lat na pustyni. Obiecał poprowadzić ich bezpośrednio do ziemi Kanaanu i osadzić ich tam jako lud święty, zdrowy i szczęśliwy. Lecz ci, którym najpierw zwiastowano, nie weszli „z powodu niewiary” (Hebrajczyków 3:19). Ich serca były pełne szemrania, buntu i nienawiści i nie mógł wypełnić z nimi swego przymierza.
“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.
Przez czterdzieści lat niewiara, szemranie i bunt trzymały starożytny Izrael z dala od ziemi Kanaanu. Te same grzechy opóźniły wejście współczesnego Izraela do niebiańskiego Kanaanu. W żadnym z tych przypadków obietnice Boże nie były winne. To niewiara, światowość, brak poświęcenia i spory wśród ludu, który wyznaje, że należy do Pana, sprawiły, że przez tyle lat pozostajemy w tym świecie grzechu i smutku. Wybrane Przesłania, tom 1, 68, 69.
The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.
Zstąpienie drugiego anioła wskazało na rozproszenie podczas pierwszego rozczarowania, które zapoczątkowało czas oczekiwania, a następnie doprowadziło do sześciodniowego okresu na zjeździe obozowym w Exeter, gdzie osiągnięto jedność co do poselstwa, zanim na zakończenie zjazdu nastąpiło wylanie Ducha Świętego w związku z poselstwem wołania o północy.
The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.
Zstąpienie trzeciego anioła 22 października 1844 roku wskazało na rozproszenie podczas Wielkiego Rozczarowania i zapoczątkowało okres nauczania, gdy prawdy związane z Miejscem Najświętszym zostały objawione ludowi Bożemu. Do roku 1849 Pan wyciągał swoją rękę, aby po raz drugi zgromadzić swój lud, a do roku 1851 prezentowano tablicę z 1850 roku. Ta tablica przedstawiała podstawowe poselstwo i właśnie to poselstwo, które miało zostać wzniesione przed światem jako sztandar.
The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.
Ponowne zgromadzenie uczniów przez Chrystusa rozpoczęło się natychmiast po Jego zstąpieniu, a zgromadzenie w Exeter zaczęło się w okresie czasu oczekiwania. W historii rebelii z 1863 roku ponowne zgromadzenie rozpoczęło się co najmniej pięć lat po rozpoczęciu procesu edukacyjnego, który zaczął się, gdy w 1844 roku została odsłonięta światłość sanktuarium. W 1848 roku islam wzbudzał gniew narodów. Drugie zgromadzenie jest przedstawione jako dzieło postępujące, które urzeczywistnia się wraz z nadejściem dziesięciu dni poprzedzających Pięćdziesiątnicę, a także w ciągu sześciu dni zjazdu namiotowego w Exeter, i które powinno było zostać ukończone do roku 1856.
The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.
Dzieło gromadzenia Jego ludu po raz drugi jest końcowym dziełem trzeciego anioła i dokonuje się ręką Chrystusa.
And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.
A gdy nadszedł dzień sabatu, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, którzy go słuchali, zdumiewało się, mówiąc: Skąd ma ten człowiek to wszystko? I cóż to za mądrość, która została mu dana, że nawet takie potężne dzieła są dokonywane jego rękami? Marka 6:2.
The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.
Rozproszenie, które następuje, gdy zstępuje boski symbol, zapoczątkowuje proces próby, który ostatecznie ujawnia dwa rodzaje czcicieli i w ten sposób oczyszcza świątynię.
Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.
Ma w ręku wiejadło i dokładnie oczyści swoje klepisko, zbierze pszenicę do spichlerza, a plewy spali ogniem nieugaszonym. Mateusza 3:12.
In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.
W tym okresie lud Boży ma wziąć przesłanie z ręki anioła i je spożyć.
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.
I ujrzałem innego potężnego anioła zstępującego z nieba, odzianego w obłok; a na jego głowie była tęcza, a jego oblicze było jak słońce, a jego nogi jak słupy ognia. W jego ręku była otwarta książeczka; i postawił swą prawą nogę na morzu, a lewą na ziemi. Objawienie 10:1–2.
At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.
Gdy 19 kwietnia 1844 roku przybył drugi anioł, lud Boży był rozproszony. Początkowo zostali zgromadzeni wraz ze spełnieniem proroctwa z Apokalipsy, rozdział dziewiąty, werset piętnasty, 11 sierpnia 1840 roku, ale Pan zakrył swoją ręką błąd w obliczeniach niektórych liczb na wykresie.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
"Widziałam, że tablica z 1843 roku została pokierowana ręką Pana i że nie należy jej zmieniać; że liczby były takie, jak On chciał; że Jego ręka była nad nią i ukryła błąd w niektórych liczbach, tak że nikt nie mógł go dostrzec, dopóki Jego ręka nie została cofnięta." Wczesne Pisma, 74.
The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.
Usunięcie Jego ręki pozwoliło Samuelowi Snowowi ustalić właściwą datę dla widzenia, które zwlekało.
“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.
Ci wierni, rozczarowani, którzy nie mogli zrozumieć, dlaczego ich Pan nie przyszedł, nie zostali pozostawieni w ciemności. Znów zostali poprowadzeni do swoich Biblii, by badać okresy prorocze. Ręka Pana została zdjęta z liczb i błąd został wyjaśniony. Zobaczyli, że okresy prorocze sięgają roku 1844, oraz że te same dowody, które przedstawiali, aby wykazać, iż okresy prorocze kończą się w 1843 roku, dowodziły, że zakończą się w 1844 roku. Wczesne pisma, 237.
The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.
Historia pierwszego i drugiego anioła zawiera szereg kamieni milowych związanych z ręką Chrystusa. Gdy zstąpił 11 sierpnia 1840 r. i 19 kwietnia 1844 r., miał w swojej ręce poselstwo. To Jego ręka kierowała przygotowaniem i wydaniem tablicy z 1843 roku w maju 1842 roku. To Jego ręka zapieczętowała błąd w obliczeniach na tej tablicy. Po rozproszeniu tamtego pierwszego rozczarowania Jeremiasz siedział samotnie z powodu ręki Chrystusa. Następnie odjął swoją rękę i w ten sposób odpieczętował poselstwo Okrzyku o Północy. Akt wyciągnięcia Jego ręki, aby zebrać Jego lud po raz drugi, miał miejsce od pierwszego rozczarowania aż do zjazdu namiotowego w Exeter, tak jak uczniowie ostatecznie zostali zgromadzeni w Jerozolimie na dziesięć dni przed wylaniem Ducha Świętego. Wraz z nadejściem trzeciego anioła 22 października 1844 roku Pan podniósł swoją rękę.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
I anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł swoją rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię, i to, co na niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że czasu już nie będzie. Objawienie 10:5, 6.
From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.
Od pierwszego zgromadzenia 11 sierpnia 1840 roku aż do 22 października 1844 roku historia pierwszego i drugiego anioła została naznaczona ręką Chrystusa. 22 października 1844 roku zstąpił trzeci anioł, a mała trzódka millerystów została rozproszona z powodu Wielkiego Rozczarowania. Tego dnia Chrystus podniósł swą rękę ku niebu i przysiągł, że czasu już nie będzie.
The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.
Drugie zgromadzenie w okresie od 1844 do 1863 roku rozpoczęło się od tego, że Chrystus podniósł swoją rękę, trzymając w niej poselstwo do spożycia. Następnie w 1849 roku wyciągnął swoją rękę po raz drugi, aby zgromadzić swój rozproszony lud. Lud ten został zgromadzony za sprawą poselstwa Wołania o północy, a rozproszony, gdy zapowiedziane wydarzenie nie nastąpiło. Na zjeździe namiotowym w Exeter Chrystus zgromadził swoją trzodę i zjednoczył ją wokół poselstwa, jak uczynił w dziesięciu dniach poprzedzających Pięćdziesiątnicę. Filadelfijscy milleriści opuścili zjazd namiotowy w Exeter i powtórzyli Pięćdziesiątnicę. W 1856 roku Chrystus znajdował się poza ruchem, który przeszedł w stan Laodycei, gdyż Chrystus stoi poza sercem Laodycejczyka i puka, szukając wejścia.
Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.
Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną. Objawienie 3:20.
In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.
W 1856 roku ręka Chrystusa pukała do laodycejskiego ruchu millerystów, lecz na próżno. W 1849 roku, siedem lat wcześniej, On zaczął po raz drugi gromadzić swój lud, lecz zwątpienie i niepewność zatrzymały ruch filadelfijski.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
"Gdyby adwentyści po wielkim rozczarowaniu w 1844 roku mocno trzymali się wiary i jednomyślnie podążali dalej w otwierającej się opatrzności Bożej, przyjmując poselstwo trzeciego anioła i w mocy Ducha Świętego głosząc je światu, ujrzeliby zbawienie Boże; Pan potężnie współdziałałby z ich wysiłkami, dzieło zostałoby dokończone, a Chrystus już by przyszedł, aby przyjąć swój lud i udzielić mu jego nagrody. Lecz w okresie wątpliwości i niepewności, który nastąpił po rozczarowaniu, wielu wierzących w adwent porzuciło swoją wiarę. ... W ten sposób dzieło zostało zahamowane, a świat pozostał w ciemności. Gdyby całe grono adwentystów zjednoczyło się wokół przykazań Bożych i wiary Jezusa, jakże zupełnie inna byłaby nasza historia!" Ewangelizacja, 695.
On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”
11 września 2001 roku Chrystus zgromadził swój lud czasów ostatecznych, który następnie został rozproszony 18 lipca 2020 roku. 11 września 2001 roku ci, którzy zostali zgromadzeni, wyjęli ukrytą księgę z ręki Chrystusa i ją zjedli. 18 lipca 2020 roku odrzucili nakaz symbolizowany Jego uniesioną ręką, który wskazywał, że "czasu już nie będzie".
The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.
Filadelfijscy milleriści nie przejawili buntu w swojej fałszywej przepowiedni z 1843 roku, gdyż postępowali zgodnie z całym światłem, które Pan objawił, lecz 18 lipca 2020 r. laodycejczycy ruchu trzeciego anioła zbuntowali się przeciwko światłu związanemu z Jego ręką. Po 1844 roku filadelfijski ruch pierwszego anioła "w okresie zwątpienia i niepewności" "porzucił swoją wiarę" i stał się laodycejskim.
1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.
Rok 1856 stanowi tamten moment przejścia, będąc typem momentu przejścia dla ludu Bożego czasów ostatecznych.
Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.
Gdzieś w ciągu siedmiu lat między 1849 a 1856 rokiem filadelfijski ruch millerystów stawiał opór ręce Pana, którą On wyciągał, aby po raz drugi zgromadzić swój lud, a obietnica była taka, że uczyni On wtedy więcej, niż uczynił w przeszłości.
“September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.
"23 września Pan pokazał mi, że po raz drugi wyciągnął swoją rękę, aby odzyskać resztkę swego ludu, i że w tym czasie gromadzenia trzeba podwoić wysiłki. W czasie rozproszenia Izrael był uderzony i rozdarty; lecz teraz, w czasie gromadzenia, Bóg uleczy i opatrzy swój lud. W czasie rozproszenia wysiłki podejmowane, by szerzyć prawdę, miały jedynie niewielki skutek, dokonywały niewiele albo nic; lecz w czasie gromadzenia, gdy Bóg wyciągnął rękę, by zgromadzić swój lud, wysiłki szerzenia prawdy przyniosą zamierzony skutek. Wszyscy powinni być zjednoczeni i gorliwi w tym dziele. Widziałam, że to wstyd, aby ktokolwiek sięgał do czasu rozproszenia po przykłady, które miałyby nami kierować teraz, w czasie gromadzenia; bo jeśli Bóg nie uczyni dla nas teraz więcej niż uczynił wtedy, Izrael nigdy nie zostałby zgromadzony. Jest równie konieczne, by prawda była ogłaszana drukiem, jak i głoszona." Review and Herald, 1 listopada 1850.
Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.
Oczywiście, Pan starał się posuwać swoje dzieło naprzód w jedności, lecz ta jedność najwyraźniej się załamała i „w okresie zwątpienia i niepewności, który nastąpił po rozczarowaniu, wielu adwentowych wierzących porzuciło wiarę”. Present Truth (później Review and Herald) zaczęto wydawać w 1849 roku, a do 1851 roku była już dostępna plansza z 1850 roku, lecz do 1856 roku poselstwo o „siedmiu czasach” z Księgi Kapłańskiej 26 pozostało niedokończone. Poselstwo odpieczętowane 22 października 1844 roku pojawiło się, gdy zakończyły się proroctwa czasowe dwóch tysięcy trzystu lat oraz dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat.
The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the Seventh Trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee Trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.
Sabat był nauką, która wówczas jaśniała ponad innymi, a przez dwanaście lat trwał proces próby, aż w roku 1856 nadeszła ostatnia próba. Dotyczyła ona odpoczynku sabatowego dla ziemi i oznaczała zakończenie procesu prób, który rozpoczął się od odpoczynku sabatowego dla ludzi. Okres prób nosił pieczęć Alfy i Omegi. Rok 1856 oznaczał także wzrost poznania dotyczący pierwszej fundamentalnej prawdy odkrytej przez Millera, więc również na tym poziomie nosił pieczęć Alfy i Omegi. Prawda o Sabacie jako znaku uświęconego ludu Bożego została przedstawiona jako zadęcie Siódmej Trąby, gdy wypełnia się tajemnica Chrystusa w wierzącym, nadzieja chwały. „Siedem czasów” przedstawiono przez Trąbę Jubileuszową, którą miano zadąć w Dniu Pojednania.
The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the Seven Thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.
Siedem lat od 1856 do 1863 roku odpowiadało dziesięciu dniom w Jerozolimie dla uczniów oraz sześciu dniom zjazdu obozowego w Exeter dla filadelfijskich millerystów, lecz, niestety, okres ten stał się ilustracją tych, którzy odmawiają podążania za Panem, gdy prowadzi ich przez okres przejściowy. Historia pierwszego i drugiego anioła, która jest okresem historycznym Siedmiu Gromów, ukazuje, jak Pan wyciąga swoją rękę, aby po raz drugi zgromadzić swój lud, począwszy od 19 kwietnia 1844 roku, i przedstawia posłuszną odpowiedź, gdy mądrzy podążali za Chrystusem do Miejsca Najświętszego.
The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.
Historia pierwszego Kadeszu, która jest historią trzeciego anioła od 1844 do 1863 roku, wskazuje, że Pan ponownie wyciąga swoją rękę, aby zebrać swój lud po raz drugi, lecz w tej historii objawia się bunt. Teraz, po raz trzeci, od lipca 2023 roku, Pan znów wyciąga rękę, aby zebrać swój lud po raz drugi, i wypełnią oni drugi Kadesz jako posłuszni Filadelfianie, gdyż znak rozpoznawczy prawdy wskazuje, że te trzy czasy to początek i koniec reprezentujące posłusznych Filadelfian, a przykład pośrodku to nieposłuszni Laodycejczycy.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.
Czy kościoły wezmą sobie do serca poselstwo do Laodycei? Czy się upamiętają, czy też, mimo że najbardziej uroczyste poselstwo prawdy — poselstwo trzeciego anioła — jest ogłaszane światu, będą dalej trwać w grzechu? Jest to ostatnie poselstwo miłosierdzia, ostatnie ostrzeżenie dla upadłego świata. Jeśli Kościół Boży stanie się letni, nie cieszy się łaską u Boga bardziej niż kościoły, które ukazane są jako upadłe i stały się mieszkaniem demonów, schronieniem wszelkiego nieczystego ducha oraz klatką każdego nieczystego i wstrętnego ptaka. Ci, którzy mieli sposobność słyszeć i przyjąć prawdę i którzy złączyli się z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego, nazywając siebie ludem Bożym zachowującym przykazania, a jednak nie mają więcej żywotności i poświęcenia Bogu niż kościoły z nazwy, otrzymają plagi Boże tak samo pewnie jak kościoły, które sprzeciwiają się prawu Bożemu. Tylko ci, którzy zostali uświęceni przez prawdę, będą stanowić królewską rodzinę w niebiańskich mieszkaniach, które Chrystus odszedł, aby przygotować dla tych, którzy Go miłują i zachowują Jego przykazania.
“‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].
„Kto mówi: Znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, jest kłamcą i prawdy w nim nie ma” [1 Jana 2:4]. To dotyczy wszystkich, którzy twierdzą, że znają Boga i zachowują Jego przykazania, lecz nie potwierdzają tego dobrymi uczynkami. Otrzymają według swoich uczynków. „Kto w Nim trwa, nie grzeszy; kto grzeszy, nie widział Go ani nie poznał” [1 Jana 3:6]. Jest to skierowane do wszystkich członków kościołów, w tym do członków zborów Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. „Dzieci, niech was nikt nie zwodzi: kto czyni sprawiedliwość, jest sprawiedliwy, jak On jest sprawiedliwy. Kto popełnia grzech, jest z diabła; bo diabeł grzeszy od początku. Na to objawił się Syn Boży, aby zniweczyć dzieła diabła. Każdy, kto się narodził z Boga, nie popełnia grzechu, bo Jego nasienie w nim pozostaje; i nie może grzeszyć, ponieważ narodził się z Boga. Po tym poznaje się dzieci Boże i dzieci diabła: każdy, kto nie czyni sprawiedliwości, nie jest z Boga, ani ten, który nie miłuje swego brata” [1 Jana 3:7-10].
“All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].
Ci wszyscy, którzy twierdzą, że są adwentystami zachowującymi sobotę, a jednak trwają w grzechu, są w oczach Boga kłamcami. Ich grzeszny tok postępowania przeciwdziała dziełu Bożemu. Prowadzą innych do grzechu. Słowo od Boga przychodzi do każdego członka naszych zborów: „I prostujcie ścieżki dla nóg waszych, aby to, co chroma, nie zeszło z drogi, lecz raczej zostało uzdrowione. Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana; bacząc, aby nikt nie był pozbawiony łaski Bożej; aby jaki korzeń goryczy, wyrastając, nie sprawił wam kłopotu, i aby przez niego wielu nie zostało skalanych; aby nie było żadnego rozpustnika ani bezbożnika jak Ezaw, który za jedną potrawę sprzedał swoje pierworództwo. Wiecie bowiem, że potem, gdy chciał odziedziczyć błogosławieństwo, został odrzucony; nie znalazł bowiem miejsca na pokutę, chociaż usilnie szukał jej ze łzami” [List do Hebrajczyków 12:13–17].
“This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.
Odnosi się to do wielu, którzy twierdzą, że wierzą w prawdę. Zamiast porzucić swoje lubieżne praktyki, brną dalej błędną drogą wychowania pod wpływem zwodniczej sofistyki szatana. Grzech nie jest rozpoznawany jako grzech. Same ich sumienia są splugawione, ich serca są zepsute, nawet myśli są nieustannie skażone. Szatan posługuje się nimi jako przynętami, by wabić dusze do nieczystych praktyk, które plugawią całą istotę. ‘Kto pogardził zakonem Mojżesza [który był prawem Bożym], umierał bez miłosierdzia na podstawie świadectwa dwóch lub trzech świadków: o ile surowszej kary, sądzicie, będzie godzien ten, kto podeptał Syna Bożego i uznał krew przymierza, przez którą został uświęcony, za nieświętą, i znieważył Ducha łaski? Znamy bowiem Tego, który powiedział: Do Mnie należy pomsta; Ja odpłacę, mówi Pan. I znowu: Pan będzie sądził swój lud. Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego’ [Hebrajczyków 10:28-31]. Manuscript Releases, tom 19, 176, 177.