The Book of Daniel - Number Three

Obecnie omawiamy „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26 w Księdze Daniela. Jest to ukryte przed tymi, którzy postanowili zamknąć oczy, ale jest tam dla tych, którzy chcą widzieć. Zaczniemy w Księdze Daniela, rozdział ósmy, werset trzynasty.

Werset zaczyna się od słowa "potem" i zaznacza różnicę względem wizji proroczej historii, którą Daniel właśnie ujrzał w poprzednich dziesięciu wersetach. Wersety pierwszy i drugi tego rozdziału wskazują rok, w którym Daniel otrzymał tę wizję, oraz to, że otrzymał ją nad rzeką Ulaj. Od wersetu trzeciego do dwunastego "widzi" wizję proroczej historii. "Potem" "słyszy" niebiański dialog składający się z pytania i odpowiedzi. W wersecie piętnastym zaczyna dociekać, co przedstawiała wizja proroczej historii, którą właśnie "widział". Istotne jest rozróżnienie między wizją, którą Daniel "zobaczył" w wersetach od trzeciego do dwunastego, a niebiańskim dialogiem, który "usłyszał" - gdyż są to dwie różne wizje.

Pytanie w wersecie trzynastym brzmi: „Jak długo potrwa widzenie?” Słowo tłumaczone jako „widzenie” jest innym hebrajskim słowem niż słowo tłumaczone jako „widzenie” w wersecie szesnastym.

Na skutek przetłumaczenia dwóch różnych hebrajskich słów na angielskie słowo "vision" "siedem razy" z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej stało się "ukryte na widoku". Badacze Biblii, którzy zadowalają się jedynie ślizganiem się po powierzchni, uważają te dwa różne hebrajskie słowa za to samo, ale czynią to na własne ryzyko.

Dowiadujemy się, że „każdy fakt ma swoje znaczenie” w Słowie Bożym, a jeśli postanowimy zignorować fakt, że w rozdziale ósmym dwa różne hebrajskie słowa zostały przetłumaczone jako „widzenie”, ponosimy odpowiedzialność za sprowadzenie na siebie laodycejskiej ślepoty. Stare przysłowie mówi: „nie ma bardziej ślepych niż ci, którzy nie chcą widzieć”.

Słowo „widzenie” pojawia się dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, ale w tych dziesięciu miejscach użyto dwóch różnych hebrajskich wyrazów i nie oznaczają one tego samego. Gdyby oznaczały to samo, Daniel użyłby tylko jednego z nich w każdym z tych dziesięciu miejsc. Daniel zapisał dwa słowa, ponieważ każde z nich ma własne znaczenie: jedno odnosi się do widzenia, które Daniel „widział”, a drugie do widzenia, które „usłyszał”. W wersecie trzynastym słowo tłumaczone jako „widzenie” to châzôn i oznacza „widok” lub „widzenie”, „sen” albo „wyrocznię”. Nazywam je „widzeniem historii proroczej” na podstawie jego definicji oraz sposobu, w jaki Daniel się nim posługuje.

W pierwszym wersecie ósmego rozdziału Księgi Daniela Daniel mówi: „ukazało mi się widzenie”, a w drugim wersecie dwukrotnie stwierdza, że „widziałem w widzeniu”. Następnie w wersecie trzynastym pada pytanie: „jak długo potrwa to widzenie?”. We wszystkich tych miejscach użyto hebrajskiego słowa „châzôn”. A w wersecie piętnastym dochodzimy może do najważniejszego przypadku użycia przez Daniela tego samego słowa, gdyż mówi: „kiedy zobaczyłem widzenie i szukałem jego znaczenia”. Gdy Daniel zobaczył widzenie châzôn, chciał zrozumieć, co ono znaczy. Jest to fakt, który ma wielkie znaczenie dla ukrycia „siedmiu czasów” z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej w tym rozdziale.

Używa on także słowa châzôn w wersetach siedemnastym i dwudziestym szóstym. Słowo „widzenie” pojawia się dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, a słowo châzôn występuje w siedmiu z tych miejsc. Daniel czterokrotnie używa innego hebrajskiego słowa tłumaczonego jako „widzenie”. Tym innym hebrajskim słowem jest mar'eh i oznacza „wygląd”.

Châzôn występuje siedem razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, a mar'eh występuje cztery razy, i razem reprezentują dziesięć przypadków, w których angielskie słowo "vision" pojawia się w ósmym rozdziale Księgi Daniela. Siedem plus cztery to jedenaście, ponieważ w jednym z przypadków, gdy Daniel użył słowa mar'eh, przetłumaczono je dokładnie zgodnie z jego definicją: w wersecie piętnastym, gdy Daniel "szukał znaczenia" widzenia châzôn dotyczącego historii proroczej, "stanął przed" nim "jako wygląd mężczyzny". Słowo "appearance" to mar'eh. Dlatego mar'eh jest użyte przez Daniela cztery razy w rozdziale ósmym, przy czym raz zostało przetłumaczone zgodnie ze swoim podstawowym znaczeniem "appearance", a pozostałe trzy razy jako "vision".

Nie sugeruję żadnej krytyki pod adresem mężczyzn, którzy przetłumaczyli Biblię Króla Jakuba. Należy jednak zauważyć, że w wersecie trzynastym znajduje się jedyne dodane słowo w Biblii Króla Jakuba (sacrifice), które, jak natchnienie stwierdza jednoznacznie, "nie należy do tekstu". Ponadto natchnienie stwierdza, że to dodane słowo zostało "dodane przez ludzką mądrość". W tym samym rozdziale dwa różne hebrajskie słowa są przetłumaczone jako to samo angielskie słowo. Powód, dla którego konieczne jest rozróżnienie tych dwóch słów, jest niezwykle istotny.

Gdy Daniel „szukał znaczenia” „widzenia châzôn”, które właśnie „ujrzał”, Chrystus informuje Gabriela, by „sprawił”, aby Daniel zrozumiał „widzenie mar'eh”, które właśnie „usłyszał”. Daniel chciał zrozumieć widzenie historii proroczej, lecz Chrystus, który został w wersecie trzynastym określony jako Palmoni (owy pewien święty, który mówił), polecił Gabrielowi, aby sprawił, by Daniel zrozumiał „widzenie mar'eh”, a nie „widzenie châzôn”. W wersetach piętnastym i szesnastym wyraźnie stwierdzono, że zadaniem Gabriela jest sprawić, by Daniel zrozumiał „widzenie mar'eh”, które jest słowem tłumaczonym jako „widzenie”, znaczącym „ukazanie się”, a nie widzenie historii proroczej, które Daniel chciał zrozumieć. Bez rozpoznania zadania powierzonego Gabrielowi „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26 pozostaje ukryte na widoku.

W wersecie dwudziestym szóstym oba hebrajskie słowa tłumaczone jako „widzenie” występują razem, a werset ten staje się jednym z głównych kluczy do odsłonięcia prawdy świadectwa Daniela o „siedmiu czasach”.

W wersecie dwudziestym szóstym „widzenie wieczorów i poranków” to widzenie mar'eh, oznaczające „ukazanie się”, lecz widzenie, które miało być „zamknięte”, to widzenie châzôn historii proroczej. To właśnie wyrażenie „wieczory i poranki” wyodrębnia i identyfikuje różnicę między tymi dwoma widzeniami. Czyni to poprzez kolejną ilustrację czynnika ludzkiego w powstawaniu Biblii. Czynnik ludzki obejmował zarówno proroków, którzy zapisywali słowa Biblii, jak i tych, którzy ją tłumaczyli. Biblia, podobnie jak Chrystus, stanowi połączenie boskości i człowieczeństwa. To człowieczeństwo przewija się przez dzieje, od Adama po tym, jak zgrzeszył, aż do tych, którzy zapisywali i tłumaczyli Biblię. Chrystus i Biblia są oboje Słowem Bożym, a Słowo Boże jest czyste, gdyż boskość tego połączenia zawsze przezwyciężała wszelkie ograniczenia istniejące w ciele.

Wyrażenie „wieczór i poranek” pojawia się wielokrotnie w Słowie Bożym i zawsze jest tłumaczone jako „wieczór i poranek”, jak w wersecie dwudziestym szóstym, oraz tak, jak często tłumaczone jest w opisie stworzenia w Księdze Rodzaju, który wielokrotnie stwierdza: „I tak upłynął wieczór i poranek...”. W rzeczy samej (a każdy fakt ma swoje znaczenie — i ten fakt jest kluczowy do zrozumienia), jedynym miejscem w Biblii, gdzie wyrażenie „wieczór i poranek” nie jest tłumaczone jako „wieczór i poranek” (tak jak w wersecie dwudziestym szóstym), jest werset czternasty ósmego rozdziału Księgi Daniela. Tam, i tylko tam w Słowie Bożym, zwrot „wieczór i poranek” jest przetłumaczony po prostu jako „dni”.

Dwanaście wersetów później, w tym samym rozdziale Księgi Daniela, hebrajskie wyrażenie „wieczór i poranek” jest przetłumaczone tak, jak zawsze; lecz w wersecie, który jest centralnym filarem i fundamentem Adwentyzmu, wyrażenie to zostaje po prostu przetłumaczone jako „dni”. Co skłoniło tłumaczy Biblii Króla Jakuba do popełnienia tak rażącej sprzeczności? Przetłumaczyli to wyrażenie w wersecie dwudziestym szóstym zgodnie ze wszystkimi innymi wystąpieniami tego wyrażenia w pozostałej części Biblii. Ale dwanaście wersetów wcześniej, w wersecie czternastym, ich ludzka natura nadała szczególne wyróżnienie odpowiedzi na pytanie z wersetu trzynastego. A pytanie z wersetu trzynastego zawierało to jedno słowo (ofiara), którego nie należało dodawać do Biblii. Bóg chciał, aby werset czternasty wyróżniał się w sposób bardzo głęboki i wyjątkowy. Czyniąc to, wskazał również, co nakazano Gabrielowi wyjaśnić Danielowi.

W wersecie szesnastym Jezus nakazał Gabrielowi, aby sprawił, by Daniel zrozumiał widzenie mar'eh, mimo że Daniel starał się zrozumieć widzenie châzôn dotyczące historii proroczej. Werset dwudziesty szósty mówi, że „widzenie o wieczorach i porankach, które zostało powiedziane” było „prawdziwe”. Widzenie châzôn było proroczym „obrazem”, natomiast widzenie mar'eh zostało „powiedziane”, gdyż zostało wypowiedziane. Zostało wypowiedziane w wersecie czternastym, gdy Palmoni powiedział: „aż do dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków; wtedy świątynia zostanie oczyszczona”. Werset dwudziesty szósty używa wyrażenia „wieczorów i poranków”, wskazując, że chodzi o widzenie, które zostało „wypowiedziane”, aby zaznaczyć różnicę między dwoma widzeniami w ósmym rozdziale Daniela. Widzenie historii proroczej, które Daniel „widział” i które pragnął zrozumieć, różniło się od widzenia, które było „wypowiedziane”, a które Daniel „usłyszał”. Co ważniejsze, widzenie, które Daniel „usłyszał”, było tym, którego zrozumienie Gabriel miał dać Danielowi.

Ludzie, którzy uczestniczyli w powstaniu Pisma Świętego, zapisali słowo „widzenie” dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, i tym samym ukryli rozróżnienie między widzeniem „widzianym” a innym widzeniem „słyszanym”. W ten sposób zatarli nacisk wskazujący, że zamiarem Chrystusa było, aby Daniel zrozumiał widzenie, które „usłyszał”, ponad zrozumienie widzenia, które „zobaczył”. Teraz możemy rozważyć, co robi Gabriel, aby wypełnić powierzone mu zadanie.

Gabriel teraz rozpoczyna swoje dzieło, aby Daniel zrozumiał widzenie dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków, które jest prawdziwe. Najpierw informuje go, że widzenie historii proroczej, widzenie châzôn, będzie dotyczyć „czasu końca”. Następnie, gdy Daniel był w proroczym śnie, Gabriel dotknął Daniela i postawił go na nogi. Oznajmia mu: „Dam ci poznać”.

Tak właśnie Palmoni (Chrystus) nakazał Gabrielowi, mówiąc: "Gabrielu, spraw, aby ten mąż zrozumiał wizję mar'eh" dotyczącą wieczorów i poranków. Gabriel mówi, że sprawi, iż Daniel "pozna, co będzie w ostatecznym kresie oburzenia." Oto jest! Oto "siedem razy" z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej! Jest to ukryte przez tę samą proroczą technikę, do której Gabriel wielokrotnie prowadził proroków, aby o niej świadczyli i stosowali ją w swoich pismach! Ta technika to "wers po wersie, tu trochę i tam trochę".

W książce „Myśli o Danielu i Objawieniu” autorstwa Uriaha Smitha (z którą powinni być zaznajomieni wszyscy adwentyści, a nawet ich sąsiedzi) Smith komentuje wersety od 17 do 19 z ósmego rozdziału Księgi Daniela:

„Gniew”, który Smith identyfikuje, zaczął się, gdy Manasses został uprowadzony do Babilonu przez Asyryjczyków w 677 r. p.n.e. Niestety, Smith przyjmuje obalenie Sedecjasza w 586 r. p.n.e. i wyznacza to jako punkt początkowy okresu „gniewu” z wersetu dziewiętnastego. Smith po prostu nie odnosi się do tego, co znaczy stwierdzenie wersetu: „ostateczny kres gniewu”. Traktuje to po prostu jako „gniew”, choć jeśli istnieje „ostateczny kres” gniewu, gramatyka i logika wymagają, by istniał co najmniej „pierwszy kres” gniewu. Smith wiedział, że siedemdziesiąt lat niewoli zaczęło się wraz z pierwszym atakiem Nabuchodonozora na Jojakima w 606 r. p.n.e., lecz uznał, że początkiem okresu „gniewu” był trzeci z ataków Nabuchodonozora, przeprowadzony przeciwko Sedecjaszowi, ostatniemu królowi Judy.

Smith trafnie zidentyfikował „gniew” z wersetu dziewiętnastego jako okres czasu. Trafnie zidentyfikował ten okres jako depczenie świątyni i wojska, zgodnie z Danielem 8:13, i trafnie wskazał punkt końcowy na 22 października 1844 roku.

Smith miał częściowo rację, ale minął się z prawdą, czyniąc to, co było charakterystyczne dla jego podejścia do proroctw. Pozwolił, by historia kierowała jego interpretacją słowa prorockiego, zamiast pozwolić, by słowo prorockie kierowało jego rozumieniem historii. Jeśli pozwolimy, aby Biblia definiowała historię prorocką, będziemy mieli właściwe informacje, aby odpowiednio podejść do historii.

Biblia uczy, że komu człowiek da się pokonać, temu staje się sługą.

Manasses został uprowadzony do Babilonu w 677 r. p.n.e. Właśnie wtedy Juda została pokonana i zaprowadzona w niewolę. To punkt początkowy przedstawiony na tablicach z 1843 i 1850 roku, które siostra White uznaje za poprawne. Smith zaczyna „deptanie” z Księgi Daniela 8:13 od Sedecjasza, ostatniego króla Judy. Sedecjasz był końcem postępującego sądu, a nie początkiem. Siostra White stwierdza, że niewola Manassesa w Babilonie była „zadatkiem” tego, co miało nadejść. „Zadatek” to wpłata wstępna i wyznacza początek zakupu, po którym następują kolejne płatności.

Manasses stanowił "zadatek", od którego rozpoczęła się "klątwa" "siedmiu czasów", będąca ostatnim "gniewem", gdyż "pierwszy gniew" zaczął się już, gdy królestwo północne zostało uprowadzone do niewoli w 723 r. p.n.e. Następnie, podczas obalenia Jojakima, gdy Daniela uprowadzono do niewoli, w 606 r. p.n.e. rozpoczęło się siedemdziesiąt lat niewoli, które Jeremiasz określił. Dwa panowania po Jojakimie Jerozolima została zniszczona, a ostatni król Judy, Sedecjasz, patrzył, jak na jego oczach zabito jego synów; potem wyłupiono mu oczy i uprowadzono go w niewolę do Babilonu.

Smith przypisał cały postępujący sąd Sedekiaszowi i użył wyroku dotyczącego Sedekiasza jako tekstu dowodowego dla swojego przypuszczenia. Wyrok dotyczący Sedekiasza, który był „niegodziwym i bezbożnym księciem”, stwierdzał, że korona Judy miała zostać zdjęta, aż do przyjścia Chrystusa, który ustanowi królestwo. Smith powiedział: „są poddani władzom ziemskim i tak będzie, dopóki tron Dawida znów nie zostanie ustanowiony — aż przyjdzie Ten, który jest jego prawowitym dziedzicem, Mesjasz, Książę pokoju, a wtedy zostanie mu dany.” 22 października 1844 roku, w wypełnieniu siódmego rozdziału Księgi Daniela, wersetów 13 i 14, Chrystus, ukazany jako Syn Człowieczy, stanął przed Ojcem, aby otrzymać królestwo.

Siostra White potwierdza, że siódmy rozdział Księgi Daniela oraz wersety 13 i 14 wypełniły się 22 października 1844 roku.

Smith nie poruszył kluczowego elementu „ostatecznego kresu gniewu”. Pominął biblijną zasadę, która wskazywała, że królestwo Judy zostało pokonane za czasów Manassesa, oraz że niewola, która rozpoczęła się na dwa panowania przed Sedecjaszem, również oznaczała, że królestwo Judy było już poddane Babilonowi, zanim Sedecjasz poniósł swój los. Pomimo tych rażących pominięć wciąż twierdził: „oto okres Bożego gniewu przeciwko Jego ludowi przymierza; okres, w którym świątynia i zastęp mają być deptane.” Tym samym bezpośrednio łączy „okres Bożego gniewu” z ósmym rozdziałem Księgi Daniela oraz pytaniem z wersetu trzynastego: „jak długo?”. Odpowiedź w wersecie czternastym brzmiała: aż do 22 października 1844 roku.

Rozproszenie do niewoli babilońskiej było stopniowym procesem, który rozpoczął się w 677 r. p.n.e. i trwał do 1844 r. Okres ten odpowiada dwóm tysiącom pięciuset dwudziestu latom, co jest oczywiście „siedmioma czasami” z Księgi Kapłańskiej 26. Zakończenie tego okresu 22 października 1844 r. dostarczyło Danielowi drugiego świadectwa dotyczącego „widzenia mar'eh” o dwóch tysiącach trzystu wieczorach i porankach.

Gabriel otrzymał polecenie, by sprawić, aby Daniel zrozumiał to widzenie, a tym, co uczynił Gabriel, było dostarczenie drugiego świadectwa dla daty zakończenia 22 października 1844 roku. Nie tylko dostarczył drugiego świadectwa, aby ustalić datę wypełnienia obu proroctw czasowych, lecz, jak słusznie zauważył Smith, okres czasu związany z drugim świadectwem dotyczącym roku 1844 został wskazany w wersecie trzynastym jako okres, w którym świątynia i zastęp miały być deptane. Pytanie w wersecie trzynastym brzmi: "Jak długo potrwa widzenie dotyczące codziennej ofiary i przestępstwa spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie?" Tym okresem było "siedem czasów" z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty.

Czego Smith nie dostrzegł albo czego nie chciał nazwać, to fakt, że „oburzenie” z wersetu dziewiętnastego było „ostatecznym kresem” tego oburzenia. Jeśli istnieje „ostatni”, to istnieje też „pierwszy”, a Daniel w rozdziale jedenastym wskazuje, kiedy zakończyło się „pierwsze oburzenie”. Wskazuje on na papiestwo panujące w okresie Ciemnych Wieków i stwierdza, że papiestwo będzie się pomyślnie rozwijać, aż oburzenie zostanie dopełnione lub zakończone.

Werset trzydziesty szósty jest powszechnie uznawany za ten, który apostoł Paweł parafrazuje w swoim drugim liście do Tesaloniczan.

„Człowiek grzechu” u Pawła, który jest także „synem zatracenia”, który „sprzeciwia się i wywyższa się ponad wszystko, co nazywa się Bogiem albo jest czczone”, jest też „królem”, który „będzie czynił według swojej woli; i wywyższy się oraz będzie się wynosił ponad każdego boga”. Oba te fragmenty odnoszą się do papieża rzymskiego. Daniel pisze, że papież będzie miał powodzenie, co oznacza „popychać naprzód”, aż do czasu, gdy „oburzenie zostanie dopełnione”. Oburzenie w wersecie trzydziestym szóstym zostało „determined”. Słowo „determined” znaczy „zranić”.

Papiestwo otrzymało swoją „śmiertelną ranę” w 1798 roku i w tym momencie „pierwsze oburzenie” zostało dopełnione lub zakończone. Słowo „accomplish” znaczy zakończyć lub ustać. Zakończenie „oburzenia” w rozdziale ósmym, wersecie dziewiętnastym, wyznaczało koniec okresu, w którym sanktuarium i zastęp miały być deptane. Zakończyło się to w 1844 roku, ale „pierwsze” oburzenie zakończyło się w 1798 roku.

„Ostatnie oburzenie” zakończyło się w 1844 roku, dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat po tym, jak król Manasses został uprowadzony do Babilonu przez Asyryjczyków w 677 r. p.n.e. „Pierwsze” oburzenie zakończyło się w 1798 roku, dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat po tym, jak północne królestwo Izraela zostało uprowadzone w niewolę przez Asyryjczyków w 723 r. p.n.e.

Jest więcej do powiedzenia o ukrytych „siedmiu czasach” w Księdze Daniela i zajmiemy się tym w naszym następnym artykule.