Księga Daniela – numer czterdzieści dwa

Jan Chrzciciel był prorokiem-łącznikiem.

Jezus był także prorokiem, który stanowił ogniwo łączące.

Prorocka działalność Jana Chrzciciela obejmowała łączenie porządku doczesnego z niebiańską świątynią. Pierwsze słowa, jakie Jan Chrzciciel wypowiedział, gdy po raz pierwszy ujrzał Jezusa, brzmiały:

Jednak chociaż Jan miał wskazać przejście od starożytnego Izraela do duchowego Izraela, jego zrozumienie tego przejścia było ograniczone.

Apostoł Paweł był także prorokiem-łącznikiem, który miał wskazać proroczne zastosowania przejścia od dosłowności do duchowości. Rozumiał, że dosłowna Jerozolima nie była już Jerozolimą proroctw, gdyż ta stała się Jerozolimą niebiańską.

W drugim rozdziale Drugiego Listu do Tesaloniczan, którym się zajmowaliśmy, Paweł wskazał, że dosłowny pogański Rzym był mocą, która powstrzymywała duchowy papieski Rzym przed wstąpieniem na tron aż do roku 538. W tym rozdziale wskazuje, że „człowiek grzechu”, który zasiada w świątyni Boga, był tym samym „królem”, którego Daniel wskazał w rozdziale jedenastym, wersecie trzydziestym szóstym. Dowód, że „król północy” w ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela to papiestwo, stał się kluczem do ustanowienia ram prawdy stosowanych przez Future for America od czasu wzrostu poznania w 1989 roku.

W tym samym rozdziale Paweł wskazał na rolę pogańskiego Rzymu polegającą na powstrzymywaniu wzrostu potęgi papiestwa, aż do czasu, gdy pogański Rzym miał zostać usunięty, i tym samym wskazał, że „codzienne” w Księdze Daniela oznaczało pogański Rzym. Ta prawda stała się kluczem do ustanowienia ram prawdy, które doprowadziły do wzrostu poznania w 1798 roku.

W historii Williama Millera przesłanie zostało ogłoszone, gdy miało nastąpić przejście z ruchu filadelfijskiego do ruchu laodycejskiego. W historii Future for America obecnie ma miejsce przejście z ruchu laodycejskiego do ruchu filadelfijskiego.

Prawda, którą Paweł przedstawił w 2 Liście do Tesaloniczan, a która wskazywała na przejście od dosłownego pogańskiego Rzymu do duchowego papieskiego Rzymu, stała się podstawą proroczego zrozumienia Millera. Zarówno Jan Chrzciciel, jak i Paweł zostali powołani, by wyjaśnić przejście od dosłownego do duchowego. William Miller został typologicznie zapowiedziany przez Jana Chrzciciela i w jego dziele kluczowe było rozpoznanie relacji oraz przejścia od pogańskiego do papieskiego Rzymu, przejścia, które Jan został powołany, by wskazać.

W Księdze Daniela znajduje się pięć odniesień do „ustawicznego”, które zawsze poprzedzają symbol władzy papieskiej. W kontekście rozważanego proroczego przejścia wszystkie pięć odniesień obejmuje przejście od dosłownego Rzymu do Rzymu duchowego. „Ustawiczne” w Księdze Daniela jest jedną z prawd przedstawionych na dwóch tablicach Habakuka, a zatem jest prawdą fundamentalną, której należało bronić; prawdą, która ostatecznie miała zostać przykryta fałszywymi i podrobionymi klejnotami oraz monetami. Nie jest przypadkiem, że każda prawda przedstawiona na dwóch świętych planszach ma bezpośrednie, natchnione potwierdzenia w pismach Ellen White. Odrzucenie którejkolwiek z prawd fundamentalnych (w tym „ustawicznego”) oznacza równoczesne odrzucenie autorytetu Ducha Proroctwa.

Ci, którzy ogłosili „okrzyk godziny sądu”, rozumieli „ustawiczne” jako symbol pogaństwa i/lub pogańskiego Rzymu. W ich rozumieniu mieściło się także przekonanie, że słowo „ofiara” nie należało do danego fragmentu w Księdze Daniela, gdzie zostało dodane przez tłumaczy (kierujących się ludzką mądrością) Biblii Króla Jakuba. Pionierskie rozumienie obejmowało również to, że „ustawiczne” było zawsze przedstawiane w powiązaniu z jednym z dwóch symboli władzy papieskiej oraz że pogaństwo („ustawiczne”) zawsze poprzedzało symbol papieski. Zawsze identyfikowano je w takiej kolejności, w jakiej pojawiały się w historii proroczej. Księgi Daniela i Apokalipsy nigdy nie odstępują od historycznej kolejności, w której pogaństwo poprzedza papiestwo, a gdy Apokalipsa wprowadza trzecią moc spustoszenia fałszywego proroka, ta kolejność jest zawsze zachowana.

Bez nauczania Pawła, że dosłowne elementy proroctwa przeszły w wymiar duchowy w okresie krzyża, powstaje dylemat w związku z Chrystusową zapowiedzią zniszczenia Jerozolimy, obecną we wszystkich Ewangeliach z wyjątkiem Jana. Dwa symbole papiestwa powiązane z „the daily” w Księdze Daniela to ohyda spustoszenia i przestępstwo spustoszenia. Te dwa symbole reprezentują znamię bestii (ohyda) i obraz bestii (przestępstwo).

Przestępstwem, które pozwala papiestwu mordować tych, których uznaje za heretyków, jest połączenie Kościoła i państwa, przy czym nad tą relacją kontrolę sprawuje Kościół. Tak więc Daniel przedstawia połączenie Kościoła i państwa, które jako obraz papieskiej bestii stanowi przestępstwo spustoszenia. Biblia określa bałwochwalstwo jako ohydę, a całe bałwochwalstwo władzy papieskiej jest reprezentowane przez jej bałwochwalczy sabat, który Jan nazywa znamieniem bestii, a Daniel nazywa ohydą spustoszenia.

Do tych wersetów wrócimy szerzej w innym artykule, ale w wersecie jedenastym mocą, która wywyższyła się przeciw Chrystusowi, był pogański Rzym, gdy usiłował zabić Go przy Jego narodzinach, a ostatecznie uczynił to na krzyżu. Werset stwierdza, że „przez niego” (pogański Rzym) „codzienne zostało zabrane”. Hebrajskie słowo przetłumaczone jako „zabrane” to „rum” i oznacza „podnieść i wywyższyć”. Pogański Rzym podnosił i wywyższał religię pogaństwa — i właśnie to uczynił w historii. Dlatego nazywa się go „pogańskim” Rzymem.

Następny werset wskazuje, że papieskiemu Rzymowi został dany „zastęp” (siła militarna), który był wymierzony przeciwko, lub miał pokonać, „the daily” (pogaństwo). Jest to również fakt historyczny, gdyż papiestwo posługiwało się siłą zbrojną (choć samo nigdy nie miało własnej armii), aby przełamać ograniczenia nałożone na jego dojście do władzy. Ta siła pochodziła z pogańskiego Rzymu. Siła militarna, z której korzystało, została mu dana poprzez „przestępstwo”, albowiem przestępstwo, które pozwoliło mu kontrolować armie królów, którzy posadzili je na tronie w roku 538, było przestępstwem połączenia Kościoła i państwa. Najpierw w wersecie jedenastym mowa jest o pogańskim Rzymie, informując czytelnika, że pogański Rzym wystąpi przeciwko Chrystusowi i że wywyższy religię pogaństwa.

Następny werset opisuje nieprawość sojuszu Kościoła i państwa, który pozwolił papiestwu przełamać i usunąć ograniczenie, jakie pogański Rzym nakładał na papiestwo. Historia potwierdza zastosowanie obu tych wersetów. „Ustawiczne” oznacza albo pogański Rzym, moc, która występowała przeciwko Chrystusowi, albo religię pogańską, którą pogański Rzym wywyższał. Po symbolu „ustawicznego” pojawia się papiestwo, co wskazuje na nieprawość sojuszu Kościoła i państwa, która daje papiestwu do dyspozycji armię do wykonywania jego brudnej roboty. Trzecie użycie „ustawicznego” u Daniela to pytanie, które przynosi odpowiedź będącą centralnym filarem adwentyzmu.

W tym wersecie zadano pytanie, jak długo ma trwać to widzenie, a więc oczekuje się odpowiedzi wyrażającej okres trwania, a nie punkt w czasie. Pytanie nie dotyczy tego, w jakiej dacie widzenie zostanie wypełnione, lecz tego, jaki jest czas trwania widzenia. Werset nie pyta: „Kiedy?”, lecz: „Jak długo?” Widzenie dotyczy spustoszających mocy pogaństwa, przedstawionych jako „to, co codzienne”, oraz papizmu, przedstawionego przez występek papiestwa, do którego dochodzi, gdy dopuszcza się ono nierządu z królami ziemi. Te dwie spustoszające moce — najpierw pogaństwo, a następnie papizm — miały deptać świątynię i zastęp przez okres „siedmiu czasów”.

Ważne jest, aby zauważyć, że deptanie dosłownej świątyni, które rozpoczęło się w czasach Babilonu i trwało aż do zburzenia Jerozolimy przez pogański Rzym w 70 r. n.e., było dokonywane przez pogańskie potęgi od początku tej historii aż do jej końca. A zatem to dosłowne pogaństwa — w liczbie mnogiej — zdeptały dosłowną świątynię i dosłowny zastęp (lud Boży). Natomiast duchowy Rzym zdeptał duchową Jerozolimę i duchowy Izrael.

Jan Chrzciciel był prorokiem-łącznikiem, który wskazał zmianę dyspensacji z ziemskiej świątyni na niebiańską, nie znając pełni swego dzieła. Paweł był prorokiem-łącznikiem, który wskazał zmianę dyspensacji z dosłownego Izraela (zastęp) na duchowy Izrael. Jerozolima, która była deptana przez czterdzieści dwa miesiące, była Jerozolimą duchową.

Paweł wskazał, że w momencie przejścia, które dokonało się w historii krzyża, duchowa Jerozolima, która "jest w górze", stała się miastem, które Bóg wybrał, by tam umieścić swoje imię, a dosłowna Jerozolima przestała być Jerozolimą proroctw biblijnych.

Ta prawda jest niezbędna, aby właściwie zrozumieć, a fałszywe zastosowanie dosłownej Jerozolimy jako symbolu proroctw biblijnych jest częścią oszustwa stworzonego przez jezuitów, by podważyć prawdę, że papież rzymski jest Antychrystem. To fałszywe nauczanie rodzi w łonie odstępczego protestantyzmu przekonanie, które pozwala im błędnie spoglądać na współczesne żydowskie państwo Izrael jako na symbol proroctwa. Dosłowna Jerozolima przestała być Bożą Jerozolimą w czasie ukrzyżowania.

Znaczenie rozróżnienia między dosłowną Jerozolimą a duchową Jerozolimą zostanie omówione, gdy będziemy rozważać proroctwo Chrystusa o końcu świata. Po raz czwarty Daniel określa „codzienne” w rozdziale jedenastym.

Ten werset wskazuje na dzieło pogańskiego Rzymu polegające na osadzeniu papiestwa na tronie ziemi w roku 538. „Ramiona” przedstawiają siłę militarną pogańskiego Rzymu, która stanęła w obronie papiestwa, począwszy od Chlodwiga, króla Franków, w roku 496. Różni europejscy królowie pracowali nad osadzeniem papiestwa po Chlodwigu, ale werset wskazuje na cztery rzeczy, które europejscy królowie („ramiona”) uczynili dla papiestwa, gdy dopuścili się występku, zawiązując sojusz kościoła i państwa z nierządnicą z Tyru.

Gdy już opowiedzieli się za papiestwem, „splugawili” lub zniszczyli miasto Rzym, które było symbolem siły zarówno pogańskiego, jak i papieskiego Rzymu. Splugawienie, o którym mowa w wersecie, było dokonywane wielokrotnie na przestrzeni lat, gdy miasto Rzym było poddawane nieustannym atakom wojskowym. Ci europejscy królowie (ramiona) mieli także „zabrać to, co codzienne”. Hebrajskie słowo tłumaczone w tym wersecie jako „zabrać” nie jest „rum”, jak to było w rozdziale ósmym. W tym wersecie słowem tłumaczonym jako „zabrać” jest „sur” i znaczy „usunąć”. Ramiona europejskich królów usunęłyby pogański opór wobec powstania papiestwa w roku 508. Następnie w roku 538 te ramiona osadziłyby papiestwo na tronie ziemi. Następnie na Radzie w Orleanie, w tym właśnie roku, papiestwo wprowadziło prawo niedzielne.

Niedziela jako dzień nabożeństwa jest tym, co siostra White nazywa „bałwochwalczym” szabatem, a bałwochwalstwo jest doskonałą biblijną definicją słowa „obrzydliwość”. W roku 538 wojska pogańskiego Rzymu ustanowiły obrzydliwość, która czyni spustoszenie.

Proroctwa i historia potwierdzają zastosowanie, które właśnie wskazaliśmy w odniesieniu do wersetu trzydziestego pierwszego. Gdy mówimy, że proroctwa potwierdzają to zastosowanie, mamy na myśli fakt, że istnieją inne proroctwa odnoszące się do tych samych faktów, choć w tej chwili nie wprowadzamy ich do dyskusji. Piąty i ostatni raz, kiedy Daniel używa określenia „ustawiczne”, znajduje się w rozdziale dwunastym.

Proroctwo i historia potwierdzają, że w roku 508 opór wobec wzrostu potęgi papiestwa zasadniczo się zakończył, gdy ostatnia z trzech przeszkód geograficznych (Goci) została wykorzeniona, jak wskazuje siódmy rozdział Księgi Daniela.

Usunięcie trzech rogów zostało zilustrowane na dwóch świętych tablicach, a gdy trzeci z owych trzech geograficznych przeszkód został w roku 508 wyparty z miasta Rzymu, opór wobec wzrostu władzy papiestwa został usunięty. Ustanowienie, o którym mowa w wersecie jedenastym, oznacza trzydzieści lat między rokiem 508 a 538. Wskazuje ono trzydzieści lat, w których dokonano przygotowań do ustanowienia człowieka grzechu w świątyni Boga.

Słowo tłumaczone jako „zabrane” to także „sur”, które znaczy „usunąć”, a w roku 508 opór wobec wzrostu znaczenia papiestwa został usunięty (zabrany). Od tej daty upływ 1290 lat prowadzi do roku 1798 i śmiertelnej rany papiestwa. Tysiąc trzysta trzydzieści pięć dni prowadzi do pierwszego rozczarowania i początku czasu zwłoki pod sam koniec roku 1843. Werset obiecuje błogosławieństwo tym, którzy „cometh” do roku 1843. Słowo „cometh” znaczy „dotknąć”. Pierwszy dzień roku 1844 oznacza pierwsze rozczarowanie, ale ostatni dzień 1843 roku styka się z pierwszą chwilą 1844. Ostatni dzień roku styka się z pierwszym dniem następnego roku. Błogosławieństwo związane z tą datą jest potwierdzone przez historię i proroctwo.

Będziemy kontynuować nasze rozważania na temat znaczenia „the daily” jako prawdy podstawowej w następnym artykule.